Het landschap maakt een dichter

Ik werd gewezen op een dichterlijke boswachter.

Even een paar verzen.

'Stil en roerloos ligt het onopvallend op de grond en toch schreeuwt het om aandacht. Stilleven, mooi door eenvoud.'

'Het nevelig ochtendgloren liet een fijne waas van spinnenrag, gelijkend op engelenhaar, na over het uitgebloeide gewas.'

'De bui is overgedreven en een magisch licht wat ontluikt overspoelt de plas en zet haar in een fantastische gloed.'

@BoswachterJohn op Twitter.

Boswachter John werkt voor Natuurmonumenten. Hij is eigenlijk een boswachter zonder bos. Sterker, hij spant zich ervoor in de groei van bos te voorkomen.

Zijn biotoop is een plas, een plas met riet en graslanden. Maar ook, in zijn woorden, het grootste moerasheidegebied in Europa.

Dat klinkt enorm, is het niet.

De Nieuwkoopse Plassen, een natuurgebiedje van 1400 hectare midden in de Randstad, is ontstaan door turfsteken en vervening.

Een kleinood en kostbaar in zijn soort. De boswachter zonder bos zou ons meenemen op een toer.

De boswachterij doet John pas sinds vier jaar, maar hij is hier aan deze plassen geboren en getogen. Bij de werkplaats van Natuurmonumenten ontmoet ik hem en twee van zijn collega's. Een van hen loopt op sokken. Ook Johns collega's zijn met dit gebied vergroeid.

Aan de wand een kaart van de plassen. Lange rechte stroken land erin: de legakkers en rietkraggen. Die stroken, zie ik, dragen allemaal namen, die soms ook nog iets van de geschiedenis verraden. Dan dragen ze namen van oude tuinen of vergane boerderijen.

En tussen die stroken: water - de petgaten, waaruit lang geleden de turf gestoken werd. Deze plassen, zijn helemaal met de hand gegraven.

Boswachter John oogt klein en tanig, het lijkt alsof er in zijn lijf een knakje zit.

We rijden langs de plas, maken een kleine wandeling langs Lusthof De Haeck, een strook in de jaren dertig beplant met rododendrons, varens en bamboe door een romantische particulier. We beklimmen een uitkijktoren en overzien de kragen met wuivend riet, en torens aan de einder. Hij wijst ons op plant en kruid, op de lelies in het water, op een verlaten sperwernest, ongewoon dicht langs het pad.

Dan brengt hij ons naar de Groene Jonker, een stuk nieuw wetland, waar vier jaar geleden nog weilanden lagen en waar nu de vogelaars zich met hun camera's verdringen om er het porseleinhoen te zien, de zwarte sterns, de roerdomp, de kolonies van purperreigers en lepelaars, en zelfs het kleinst waterhoen. Een schatkamer.

En terwijl de dichtkunst als vanzelf begint op te wellen, vaart hij met ons door die sloten en petgaten, en toe maar, daar stort zich van dertig meter een visarend op zijn prooi, want de pers vaart mee.

En daar - heel langzaam en laag doorschuivend onder het wolkendek - de A380 van Emirates, om ons eraan te herinneren dat ook de poëzie haar grenzen kent.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden