Het land is nat: de schuur in

De pot- en kuipplanten zijn door de storm voortijdig aan hun eind gekomen. Dit jaar in december geen gemijmer bij de allerlaatste bloemen van Begonia 'Zwitserland', donkerrood en donkerbladig, die altijd laat op gang komt maar dan extra lang bloemen baart. Meestal stapel ik alle uitgebloeide potten met afstervend blad luchtig op elkaar in kratten -tot ziens in het voorjaar!- maar de potgrond is zo nat dat ik de bollen er maar uithaal en per soort in een sinaasappelnetje stop en droog opberg.

Buiten sjouwen de mannen van de plantsoenendienst mijn enige echt oude boom weg in bijpassend weer. De natuur huilt dikke tranen, plassen vormen zich op de keerplekken van de trekkers. Vroeger was wateroverlast hier in de polder onbekend. ,,Ik kon met droge sokken naar de brievenbus lopen'', zegt buurman mopperend want zijn hosta's moeten gerooid. Het is voor het doornatte land niet goed om er met trekkers op te komen, alle lucht wordt uit de aarde geperst en de grond slaat dicht.

Voor onze jonge bedrijfsopvolgers is het geluid en de kracht van de honderden pk's onder zich echter onweerstaanbaar. Met kuubskisten voor en achter op de trekker wordt een poging ondernomen, tot buurman er genoeg van krijgt en het hele koor naar de schuur jaagt waar op de lopende band tulpenplantgoed moet worden uitgezocht voor het de grond in gaat. Mestkluitjes, stukjes glas en blauwe scherven worden uitgeschoten, samen met zieke of te zwaar beschadigde bollen.

Als pasgetrouwde vrouw stond ik in deze tijd met man en schoonvader uren achter de band, me vermakend met de gedachte dat ik ééns munten of een gouden ring tussen de tulpenbollen zou vinden. Van de blauwe scherfjes maakte ik weliswaar mozaïeken maar alles bij elkaar was het dagenlang ingespannen turen, in een zo hoog mogelijk tempo; de mannen wilden het werk wel gedaan hebben.

Nadat ik op een kille middag mijn trouwring op de band legde, die door mijn ijverig rapende man stomverbaasd uit het afval werd gevist, werden de werkomstandigheden een beetje aangepast. De witkalk op de ramen, die 'szomers de zonnewarmte moest uitbannen, werd weggepoetst. Ook de stapels muffe jutezakken waarin lang geleden de door paard en ploeg gerooide narcissen werden vervoerd, verdwenen. De muizen vlogen eruit, er was geen zak meer heel.

Van schoonvader en zijn vader zijn nog wel de korte schopjes gebleven, hun namen staan in de stelen gebrand. Ik kan er lekker mee op mijn knieën werken en plant nog gele hyacinten tussen de wolfsmelk (Euphorbia polychroma). 'City of Haarlem' en 'Prins Hendrik' moeten maar eens laten zien hoe ze zich houden in een moderne beplanting. Men praat elkaar aan dat hyacinten stijf en oubollig zouden zijn maar na één jaar al worden de trossen kleiner en luchtiger als ze op een zonnige en warme plaats worden geplant. Natuurlijk heb ik de zalm oranje Hyacint 'Gipsy Queen' al jaren vast staan samen met een andere haast vleeskleurige Hyacint, 'Prinses Maria Christina' die in april staat te geuren tussen Euphorbia amygdaloides 'Purpurea'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden