Het Kwaad

'Be afraid' was de boodschap die enkele maanden geleden in diverse artikelen weerklonk. Ja, wees bang voor het catastrofale uiteenvallen van onze beschaving. Bibber alvast voor de ramp die meer in het bijzonder de Nederlandse samenleving zal treffen. Ik deed hier luchtig over, dreef zelfs de spot met de brenger van de slechte boodschap. Maar nu beet ik op mijn lippen en voor de zekerheid trek ik ook mijn haar uit mijn hoofd. Want ik ben zelf erg bang geworden. Niets gaat meer. Alles loopt vast. Behalve misschien het voetbal. Hoewel, die overwinning op Engeland werd wel in een zwarte outfit behaald: de kleur van rouw en depressie.

Het CPB is heel duidelijk: we zijn de knoflookgrens gepasseerd. En wie stamppot of boerenkool met knoflook moet verzwaren, wordt langzaam vergiftigd en gaat dood. Er moeten gigantische sommen worden bezuinigd. De coalitiepartners gaan achter gesloten deuren elkaar martelen en misschien afmaken. De staatsschuld nadert de 600 miljard. Het begrotingstekort zal in 2013 4,5 procent bedragen. De Europese Commissie stelt dat het begrotingstekort niet hoger dan 3 procent mag zijn en heeft daarom de zweep alvast uit de kast gehaald. Het schijnt dat dit allemaal onze eigen schuld is. We zijn gedeprimeerd en zijn van het consumptieve pad afgedwaald. We wantrouwen alles, geloven in niets meer, weigeren een derde flatscreen en een tweede iPad te kopen. Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Wie of wat is verantwoordelijk voor de zware psychose die ons treft? Gisteren heb ik me deze vragen langdurig gesteld. Ik zocht overal naar het antwoord. Ik las alles wat te lezen viel. En ik vond, geloof ik, de oorzaak van de ellende.

Overal dook zijn naam op. Vooral in columns, analyses en hoofdredactionele commentaren. Maar ook in doodgewone nieuwsartikelen. 228 stuks alleen op Google nieuws gisterochtend. In zijn eentje heeft hij ons vertrouwen in autoriteit, politiek en overheid tot nul gereduceerd. Zijn verschijning op het scherm, met hamsterwangen en blonde kuif, correspondeert precies met het begin van de crisis. Met zijn roze microfoon, die hij als een kalasjnikov onder de neus van zijn slachtoffers duwt, heeft hij ravages aangericht. Politici werden bang en bleek, begonnen transpirerend te stotteren of sloegen op de vlucht zodra ze hem zagen. We verloren hierdoor ons geloof in hun autoriteit. Hij is het absolute kwaad geworden. Achter zijn camera galopperen de vier ruiters van de Apocalyps. Collega Naema Tahir stelde voor om hoge fatsoensmuren om Den Haag te bouwen met speciale toegangspoorten zodat hij voor altijd wordt geweerd. Maar zelfs de politiestaat waar ze van droomt, kan hem niet tegenhouden. Ook niet de moedige poging van haar partner Andreas Kinneging (toch een geoefende gewichtheffer) om hem te wurgen. Ik vrees dat alleen grootschalig geweld, dat ik natuurlijk totaal afwees, hem zal kunnen stoppen. Helaas. Zeg maar een soortgelijke behandeling die de Gebroeders de Witt moesten ondergaan. Zodat over honderd jaar onze kleinkinderen bij het aanschouwen van zijn tong en vinger in het Haags Historisch Museum zullen zeggen: kijk, dat is alles wat van Rutger Castricum is overgebleven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden