'Het koor hield mij bij mijn wortels'

De eerste baan maakt vaak diepe indruk. Presentator en theoloog Wilfred Kemp (1960) begon als dirigent van het koor van de Johannes de Doperkerk in Montfoort. Morgen begint een nieuw seizoen 'Kruispunt', dat Kemp presenteert.

"Ik was tien toen een oom mij een blokfluit gaf met een notenboekje erbij. Zo leerde ik mijzelf spelen. Op een gegeven moment ontdekte ik het orgel in de kerk van Montfoort. Ook orgelspelen leerde ik mezelf . En ik werd lid van jongerenkoor Zingenderwijs.

Het was de tijd dat de drumstellen en de gitaren de kerk in kwamen. Gregoriaans gezang en Latijnse teksten werden gezien als saai. Het idee was: als we hippe muziek spelen, komen de jongeren weer naar de kerk. Maar de jongeren bleven weg en de ouderen vonden het vreselijk.

Op een gegeven moment vertrok de dirigent. Ik nam zijn plaats in. Tijdens mijn studie theologie in Amsterdam had ik de teksten van Huub Oosterhuis ontdekt en de muziek van Antoine Oomen. Niet traditioneel, maar ook niet hip. Ik was meteen verkocht. Dát wilde ik zingen met het koor. Het was nog best lastig de leden te overtuigen. In hun ogen was het toch saaie muziek.

Ooit telde het koor veertig jongeren. Daar waren er nog maar twaalf van over. Van mij mocht daarom iedereen meedoen die de nieuwe muziek mooi vond. Binnen een week was het aantal verdubbeld. Twee keer per maand was er een uitvoering en elke week repeteerden we. Ik kreeg ongeveer driehonderd gulden per maand; een behoorlijk bedrag naast mijn studiefinanciering.

Met het koor werkte ik naar de kerstnachtmis toe en naar Pasen, de hoogtepunten van het jaar. Kleding was altijd een discussie. De dames vonden dat iedereen in het zwart moest met een rode roos, of zoiets. Ik vond dat verschrikkelijk, dus dat gebeurde niet. Ik heb gehoord dat eenheidskleding een van de eerste dingen is die mijn opvolger invoerde.

Eén moment weet ik nog goed: het was Goede Vrijdag, het moment van het sterven van Jezus. Met het koor hadden we een klaagzang van Oosterhuis ingestudeerd: "Die zegt God te zijn, laat hij tevoorschijn komen. Wat hebben wij aan een naam alleen." Het klonk theatraal en bijna provocerend. Zeker omdat er voorheen altijd vrij brave liturgieën waren geweest. Ik vond dit zo mooi, omdat het recht deed aan een emotie die iedereen voelde.

Acht jaar, tot mijn 27ste, reisde ik elke week terug naar Montfoort. Ik moest stoppen toen ik werk vond als pastoraal werker. Maar die koorperiode is voor mij van enorm belang geweest. Het was heel mooi om zo'n groep mensen te zien groeien: mensen die opeens ontdekken dat ze vierstemmig kunnen zingen en niet alleen onder de douche.

Maar misschien nog belangrijker: die periode heeft mij bij mijn wortels gehouden. Ik ben dan misschien uit Montfoort vertrokken, maar Montfoort is nooit uit mij gegaan."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden