Het knerpend geluid van een honkslag

Het is niet makkelijk uit te leggen waarom het vanaf vanavond kriebelt in mijn systeem. Als ik zeg dat de World Series beginnen, klinkt dat zo infantiel, zoals een klein kind zich kan verheugen op Kerstochtend als er pakjes onder de boom liggen. Toch moet ik zeggen dat het ongeveer hetzelfde gevoel is; spanning met iets van blijheid er doorheen verweven. Wie zal het worden? De Marlins of de Indians?

Voor menig Nederlander gaat dit al te ver. Dat je vóór Ajax of desnoods vóór Manchester United bent (en tegen Bayern München...) dat is bijna geaccepteerd, maar dat je hier, in dit kikkerlandje, op acht uur vliegen van de World Series vandaan, schaamteloos je gevoelens voor nota bene een totaal vreemde Amerikaanse honkbalclub loopt te ventileren...dat gaat te ver. Dat is overdreven, hier gaat de Amerikanoliefde te ver.

Pardon?

Ik ken rissen (nou ja...) mensen die een favoriete ploeg kiezen in een Amerikaanse competitie, of dat nou honkbal of basketball is. Ik durf er best voor uit te komen, maar American League-ploegen hebben altijd mijn voorkeur boven National Leaguers, ik heb iets met de Phoenix Suns en Toronto Raptors, ik ben al jaren fan van de San Fransisco 49-ers en bij het ijshockey kijk ik altijd naar wat Wayne Gretzky gedaan heeft. Voor de kenners dus: ik was achtereenvolgens voor Edmonton (Oilers), Los Angeles (Kings) en nu New York (Rangers).

Overigens, als u ooit in Toronto terecht komt, moet u in Gretzky's restaurant gaan eten. Neem een simpele burger en een biertje en bekijk de foto's aan de muur, uw week is goed. Dat terzijde. Back to business.

Ben ik de enige gek? Neen, Frank Snoeks, de geboren Telstar-man en voetbalcommentator, is wild van de Yankees. Hij kan daar uren over vertellen. Een andere ploeg bestaat voor hem nauwelijks. Ik haat de Yankees. Jan Donkers, muziekgoeroe en schrijver, loopt door Amsterdam met nota bene een Yankees-pet op. Hoe durft 'ie? Hans Verstraaten, hoofdredacteur van de Nieuwe Revu, ging ooit in 1987, studeren in New York. U voelt het ongeluk al aankomen. Is besmet met het Yankee-virus. Mijn dochter is fan van de Atlanta Braves, al jaren lang. Eerst dacht ik dat het kwam door de aanwezigheid van David Justice, een 'mooie man', maar nu Justice weg is en elders speelt en harten verovert, is ze trouw Braves-fan gebleven. Dat toont haar karakter. Niet dat ze ontroostbaar was toen de Braves er door de Marlins uitgetikt werden afgelopen week, maar ze had graag al die komende nachten opgezeten om haar eigen ploeg te zien.

Bij mijn zoon ligt dat iets anders. In principe is hij ook American Leaguer. Hij begon bij de A's in Oakland, vervolgens verzamelde hij enkele jaren van alles van de Blue Jays, maar afgelopen zomer stond hij op de banken in Yankees Stadium.

Vreemd!

Voor deze Series had hij, overigens net als zijn vader, de Baltimore Orioles als favoriet.

Tough luck dus voor ons, want het werden de Cleveland Indians, die de Orioles op fijnzinnige manier de pas afsneden. Ik riep nog tegen Theo Reitsma (hij zit vanavond in Miami in het stadion!!!) dat mijn keuze voor Baltimore op gevoel gebasseerd was. Omdat ik de oude Carl Ripken jr. zo graag de titel gunde. Reitsma analyseerde direct: “Ripken hoort bij de Golden Earring...mooie ouwe mannen die nog steeds aan de top staan.”

Ik vond de vergelijking treffend en knikte instemmend. Wie ik nu ga kiezen? Ik weet het niet. Ik hoor de Indians te nemen, American League dus. Maar iets weerhoudt me daarvan. De poenerige, bijeengekochte Marlins, met dat lelijke kleurtje dat 'teal' heet en dat zo goed verkocht wordt? Ik weet het nog niet.

Ik reis in vrede en met spanning af naar de States en ga kijken. Naar iedere seconde televisie, naar iedere geschreven pagina en vooral naar de onthutsend mooie box-scores over de World Series. Ik kan me indenken dat u denkt: die is maf! Ik kan het nauwelijks uitleggen, maar het is een heerlijk gevoel in deze week te leven. Vallende bladeren, bokbier, de kleuren donkerrood en groen-geel, een beetje mist, volle wijn, langere nachten, dikkere zaterdagkranten, soep als voorafje. En vooral het knerpend geluid van een honkslag in een vol stadion.

Geluk bestaat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden