Het kind van de dominee / 'Ik wil nog steeds niet opvallen'

Harmen Siezen: ,,Ik was het liefst zonder enige ruchtbaarheid weggegaan bij het Journaal. Geen aandacht, geen feestje. En zeker geen afscheidsreceptie. Stilletjes ineens weg, om nooit meer terug te komen. Wel taart, dat had mijn vrouw geregeld. Maar verder hoef ik niet zo in de belangstelling te staan. Ik heb 33 jaar mijn werk gedaan en dat is genoeg. Ik heb er van genoten, maar voor de rest geen gedoe.

Die verlegenheid is voor een deel terug te voeren op mijn jeugd. Ik werd als zoontje van de dominee geregeld gepest. Er werd altijd ontzettend naar je gekeken, en dat was wel het laatste wat ik wilde. Eigenlijk ben ik in die tijd mensenschuw geworden. Dat zit er voor eeuwig in.

Ik wil nog steeds niet opvallen. Dat klinkt misschien wat paradoxaal voor iemand die 33 jaar het nieuws heeft gelezen en tweehonderd avonden per jaar met zijn kop op de buis te zien is geweest. Maar ik ben het liefst op mezelf. Ik ga ook zelden ergens op bezoek. Op feestjes een beetje slap met elkaar kletsen, dat is niets voor mij. En in de belangstelling staan wil ik al helemaal niet. Eigenlijk ben ik een heel saai mens, maar daar voel ik me goed bij.

Om heel eerlijk te zijn hou ik niet zo van mensen. Ook dat komt misschien wel door het pastorieleven. Er waren altijd allerlei lieden over de vloer, met problemen en toestanden. Mijn broer en ik moesten dan steevast de kamer uit. Zoiets vormt je en misvormt je. Niet dat ik met tegenzin terugkijk. Het was geen last om kind van een dominee te zijn; in elk geval heb ik er geen trauma aan over gehouden. Dat ligt ook niet in mijn aard. Ik ben tamelijk mild. Als ik terugkijk, filter ik de leuke dingen er uit.

Mijn beste herinneringen bewaar ik aan Peize in Drenthe. Daar merkte ik pas goed dat ik een domineeskind was, waarschijnlijk ook omdat ik toen een puber was. Het was een gezellige tijd, vooral in het weekend. We gingen wel naar de kerk, mijn broer en ik, maar er zat geen dwang achter. Voetballen op zondag kwam niet voor, niet eens omdat het niet mocht maar meer uit loyaliteit met mijn vader. Hij was vrijzinnig hervormd, een heel gewone man, veel meer vader dan dominee voor mij. Hoewel hij in een dorp op een voetstuk stond, liet hij zich daar nooit op voorstaan. Hij maakte ons ook duidelijk dat wij niets méér waren, omdat we toevallig in de pastorie woonden.

Als kind heb ik vaker op een openbare school gezeten dan op een christelijke - we verhuisden nogal eens. Mijn kinderen zijn ook naar een openbare school geweest; dat wilde ik per se, ook al omdat het in Hoevelaken een vrij zware bedoening is. Maar mijn kleinkinderen gaan wel naar een christelijke school. Dat vind ik prima, al moet ik niet veel hebben van iets waar 'christelijk' voorstaat.

Ik ga niet meer naar de kerk. Dat is geleidelijk gegaan, ik ben er langzamerhand van verwijderd geraakt. Niet dat ik er een antipathie aan heb overgehouden: ik geloof op mijn manier, lees ook wel eens wat in de Bijbel. Wat me nog wel bindt zijn de liederen. Ik kijk graag naar een programma als 'Nederland zingt' en kan dan alle gezangen en psalmen nog zo meezingen. Ik moet ook zeggen dat me dat kan ontroeren. Op zulke momenten denk ik aan mijn ouders: die zijn op een gegeven moment gescheiden, dat is heel wat voor een domineesgezin.

Ik heb ooit nog het idee gehad om zelf dominee te worden, mijn vader had dat ook graag gewild. Maar het werd uiteindelijk de journalistiek. Via het persbureau UPI, Veronica en de Tros bij het Journaal gekomen. Daar heb ik op mijn manier het evangelie verkondigd. Soms dacht ik wel eens: ik had in één uitzending meer mensen onder mijn gehoor dan mijn vader z'n hele leven met al die preken.

Maar dat is nu voorbij. Ik doe de Nieuwsquiz, en geef les aan medewerkers van regionale omroepen. En ik ga het toneel op, als verteller in de musical 'Rocky over the Rainbow' tussen echte acteurs. Ineens wordt er voor je geklapt en om je gelachen. Dat is toch ook een leuke gewaarwording.''

Harmen Siezen (1941) was tot voor kort nieuwslezer bij het NOS-journaal. Zijn vader was onder meer hervormd predikant in Dreischor, Den Haag, Peize, Rotterdam en Berlijn.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden