Het kan verkeren

Het was net over 3 in de nacht toen Geliefde zich eindelijk uit haar nest wurmde. Ik had dit al een uur eerder gedaan en stond door de gordijnen naar buiten te turen. "En?", vroeg ze. "De New York Times heeft zo juist zijn voorspelling aangepast: 78 procent kans voor Trump dat hij president wordt." Stilte. Ik keek in de duistere en sinistere nacht of de dijken op breken stonden terwijl, op het scherm, Twan Huys, Clinton-woordvoerder voor de NPO, keek alsof hij op zolder zijn rubberboot met roeispanen nog moest gaan opblazen. Geliefde zwaaide wild met haar tablet: "Maar ik lees net in de Volkskrant dat Hillary die middelvinger eindelijk kan opsteken." Ze citeerde uit de column van Sheila Sitalsing: 'En toch zal ik huilen wanneer Hillary Clinton geïnaugureerd zal worden als machtigste vrouw van de wereld.' Dit schreef ze vóór middennacht, legde ik uit. Maar nu had de Volkskrant een geüpdate editie gestuurd om te downloaden. Ik duwde mijn eigen tablet onder haar neus. De kop 'Vrouw' was veranderd in 'Vrouwenhaat' en het oorspronkelijke citaat getransformeerd in: 'En toch heb ik gehuild toen bij het krieken van de dag niet zij, maar hij, de poesjesgraaier, op het Witte Huis leek af te steven.' "Het kan verkeren", zei ik met een monotone stem.

Laat ik er geen doekjes om winden: bij de Ephis voelden we de hele campagne helemaal niets voor grove Trump. We vonden hem vulgair, agressief, seksistisch en vooral gevaarlijk. Omdat wij, zoals de meest Nederlanders, een beetje angstig en ook wel laf waren, kozen we voor de stabiliteit, rust op de beurs en alle andere illusies die Hillary ons kon bieden. Dat ze een leugenaarster en geldwolvin was en aan de leiband van graaiende bankieren liep, namen we voor lief. Vroeger waren we voor Obama omdat hij elegant en zwart was. Waarom zouden we nu niet voor Hillary zijn vanwege haar vrouw-zijn? Maar nu had ik echt met haar te doen. Je wordt door heel Hollywood alvast op het schild gehesen, ook door de belangrijkste kranten en tv-stations, kunstschilders, professoren, rappers, zangers, tenoren, beurshandelaren en alle nog levende oud-presidenten, en toch ga je onderuit. Alsof je met elf tegen vier speelt en met 3-0 verliest. Nu konden we natuurlijk uit legitieme wrok Trumps kiezers voor domme white trash, racisten, aftreksels of nazi's gaan uitmaken, maar ze waren wel met 59 miljoen pot-jandorie! Hoe groot was de woede die we per se niet wilden zien? Op dat moment begon Trump aan zijn overwinningspeech. De 45ste president was opvallend mild, verdraagzaam en volstrekt gespeend van het arrogante toontje dat we van hem kennen. Het was toch voetbal geweest, dacht ik plots. Trump had zich op het veld maandenlang misdragen. Hij kneep, vloekte, gaf elleboogstoten en maakte schwalbes met als enig doel de wedstrijd te winnen. Maar nu hij de cup met grote oren in handen had was hij de saaiheid en toegeeflijkheid zelf geworden. Wie weet wordt hij straks nog geliefd ook en willen we hem allemaal in huis hebben: als permanente huispiet met lieflijke roetveegjes op.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden