Commentaar

Het is zonde asielzoekers in opvangcentra alleen maar te laten wachten en hopen

Veertig asielzoekers in opvangcentra hebben de afgelopen negen jaar zelfmoord gepleegd.

Een man in Echt was tot nu toe de laatste, de Iraanse Kambiz Roustayi vermoedelijk de bekendste. Hij stak zichzelf in brand op de Dam in Amsterdam. Een politieke gruweldaad: hij koos bewust voor een plek 'waar iedereen zou zien wat dit systeem met mensen doet'.

Asieladvocaten zeggen elke dag te horen van vluchtelingen met zelfmoordplannen. Als reactie op Roustayi's dood heeft hun vereniging een werkgroep opgericht om het psychische leed terug te dringen en onder de aandacht te brengen.

Hier bovenop kwam gisteren het nieuws over de financiële positie van asielzoekers die hier mogen blijven. Die blijft ver achter bij het gemiddeld inkomen van de autochtone bevolking. Maar liefst dertig procent van de huishoudens met een asielverleden leeft onder de armoedegrens, tegen zes procent onder autochtonen. Slechts vijf procent komt uit op het modale inkomen dat de helft van de Nederlanders verdient.

De conclusie van beide nieuwsfeiten kan zijn dat er in de opvangcentra iets grondig misgaat. Alles is erop gericht vluchtelingen níet het gevoel te geven dat hun toekomst in Nederland ligt. Hun kinderen gaan naar school, omdat ieder kind hier recht heeft op onderwijs. Ze kunnen naar de dokter, omdat iedereen recht heeft op hulp. Maar verder mogen ze eigenlijk niks. Geen Nederlands leren, niet werken. Wachten en hopen, dat is wat ze mogen.

En dat wreekt zich. Het is niet gezegd dat alle psychische problemen verdwijnen als opvangcentra meer mogelijkheden bieden voor een zinvolle tijdsbesteding. Daarvoor is de geschiedenis van veel vluchtelingen te traumatisch, en hun positie hier te wankel. Die onzekerheid over hun toekomst vergt mentaal veel van asielzoekers, maar dat is inherent aan het democratisch vastgestelde asielbeleid. Niet iedereen heeft het recht hier te blijven.

Van de regering mag wel verwacht worden dat zij er alles aan doet de procedures te bekorten. Gelukkig maakt dit kabinet daar werk van. Maar daarmee is het er niet. Er zijn ook asielzoekers die wél worden toegelaten. Het is zonde dat zij zo slecht voorbereid aan hun toekomst in dit land beginnen. Laat asielzoekers al in een opvangcentrum de taal leren en de handen uit de mouwen steken.

Zolang hen daarbij wordt voorgehouden dat dat geen garantie is om hier te mogen blijven, biedt Nederland geen valse hoop, maar investeert het in mensen én in de samenleving.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden