Klein Verslag

Het is weer spannend in de Duitse politiek

Beeld Wim Boevin000

Met een stapeltje Duitse kranten thuisgekeerd; ik wilde lezen hoe ze berichtten over de constituerende vergadering van de Bondsdag van dinsdag, de eerste bijeenkomst van het nieuwe Duitse parlement. 

Mijn eigen krant had er gisteren niet over geschreven, maar deze vergadering was bijzonder door het toetreden van een nieuwe partij, die van de Alternative für Deutschland, de partij die wordt gezien als rechts populistisch, als rechts nationaal, als rechts radicaal of ook als racistisch en nazistisch - het komt allemaal voorbij.

92 man sterk trok de partij dinsdag de Bondsdag binnen, met de nadruk op 'man' want een vrouw is er een rariteit. Een flink uitgedijde Bondsdag trouwens, van 706 leden, men had extra zetels laten monteren. Met bijzondere aandacht werd vanaf de perstribune naar die AfD-fractie geloerd, als was het een zooitje ongeregeld, maar deze eerste keer was het gewoon een stille groep mannen in pak en das, voorgegaan door voorzitter Alexander Gauland in zijn bruine jasje, die - zo schreef een verslaggever - zijn bruine aktetas strak langs zijn tafeltje parkeerde.

Beeld Wim Boevin000

Zelf had ik het gebeuren via de televisie gevolgd: de opening door Hermann-Otto Solms, de liberale gelegenheidsvoorzitter van de liberalen, de man met de langste diensttijd in het parlement, en daarna de verkiezing van de nieuwe parlementsvoorzitter, de 75-jarige Wolfgang Schäuble. Vanuit de banken rolde hij naar het spreekgestoelte, de armen nog krachtig langs de wielen, en met lichte ondersteuning bij het beklimmen van de korte hellingbaan. Schäuble, met zijn seniore staat van dienst in het parlement (al bijna 45 jaar) zag de toekomst ontspannen tegemoet, zei hij, hij had al veel meegemaakt, en men hoefde elkaar ook nu niet aan te vliegen.

Wel waarschuwde hij dat er in dit kloppende hart van de democratie geen partij was die het alleenrecht bezat de wil van het volk te vertegenwoordigen, waarop iedereen klapte - behalve de AfD.

Levendig

Ook de kranten waren content met deze eerste vergadering, die ze als levendig en spannend omschreven, na een saaie en geestdodende parlementsperiode waarin de twee grote volkspartijen samen de regeringscoalitie hadden gevormd. 'De Bondsdag is weer een parlement' commentarieerde de Süddeutsche Zeitung. 'Geen paniek', schreef de Frankfurter Allgemeine, 'de Bondsdag weerspiegelt weer het politieke meningenlandschap'. 'Het is weer spannend', schreef Die Welt.

En ook de eerste schermutseling met de AfD had niet ontbroken, toen één van de leden van die partij een wijziging van het reglement had gehekeld en had vergeleken met een ingreep van Hermann Göring in 1933.

Ja, het bruine spook was er ook weer. De linkse Frankfurter Rundschau publiceerde een groot artikel van een historicus over de allereerste constituerende vergadering van de Bondsdag in 1949 in Bonn, toen een elegant geklede heer binnentrad onder de naam Dr. Franz Richter, lid van de rechts radicale Deutsche Reichspartei. Hij had een herdershond bij zich die 'Wolf' heette - precies als de pup van Hitlers herder Blondi. De hond mocht er niet in. Zijn bezitter bond hem dus buiten maar vast aan een vlaggemast. Mij leek die aangelijnde hond een mooi beeld voor de omgang met nazi's in naoorlogs Duitsland.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden