Column

Het is oorlog tussen mijn vader en Harry

null Beeld Trea van Vliet
Beeld Trea van Vliet

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden met boten bouwen?

Trea van Vliet

Het botert niet tussen mijn vader en een nieuwe medebewoner. Zacht gezegd, want eigenlijk is het oorlog.

Als dochter-van blijft het balanceren. Wanneer helpen, wanneer loslaten. Te veel helpen is niet goed, voor hem niet en voor mij niet, maar soms moet je ingrijpen, en dat is nu.

De nieuwe bewoner, Harry, heeft Korsakov, in ernstige mate: hij begrijpt alleen het moment, als de zin is afgelopen moet je 'm alweer herhalen. Zijn begeleiders hoor ik eindeloos geduldig veertig keer achter elkaar zeggen dat hij op het hele uur een sigaretje mag gaan roken, en niet eerder. Harry blijft achter hen aan drentelen totdat ze zeggen dat hij nú naar het rookhok mag. En als mijn vader daar ook zit, gaat het mis, want die heeft geen geduld met Harry's onrust.

Laatst vertelde hij dat hij 's ochtends liever niet meer in de woonkamer ontbijt omdat Harry hem dan tachtig keer achter elkaar vraagt of hij goed geslapen heeft.

Je zult er maar mee opgescheept zitten op je oude dag, in een woongroep waar je vastzit totdat je dood bent.

Begrip

Hij moet er toch mee omgaan, en daarom probeer ik wat begrip te kweken bij m'n vader. We googelen samen op Korsakov en bespreken de ziekteverschijnselen.

Het begrip is van korte duur, want Harry ontdekt dat mijn vader continu bezig is met boten, tankers, brandstoffen en scheepswerven, en hoewel Harry alles vergeet, is dit kennelijk genoeg om mijn vader de naam Henkie-benzinetankie te geven en dat wél te onthouden. Die naam werkt op mijn vader als een rode lap op een stier.

Hij is bij de directie gaan eisen dat dit 'laagste der lage schepselen' (zijn woorden) uit de woongroep zou worden verwijderd. Zonder resultaat natuurlijk, Harry blijft en mijn vader moet ermee leren omgaan. Ik weet dat de leiding Harry kalmerende middelen geeft om de boel te versoepelen en dat breekt mijn hart, dus ik spreek mijn vader ernstig toe.

"Pap, ik vrees dat jij de wijste moet zijn", begin ik, en ik houd een pleidooi voor negeren.

Mijn vader heeft daar geen zin in en kijkt glazig langs me heen.

"Precies pap, wat je nu doet is negeren, heel goed."

Mijn vader lacht betrapt en gaat overstag, we oefenen in negeren en spreken af dat hij dit gaat proberen.

Ik heb er niet veel vertrouwen in, en dat blijkt terecht. Als ik hem een week later aan de telefoon naar de situatie vraag, blijkt dat mijn vader een geheel andere oplossing heeft gevonden: telkens als Harry begint te vragen of te klieren, geeft mijn vader hem een schop. "Dat vergeet hij toch weer, en mooi dat hij dan even stil is", zegt mijn vader laconiek.

Ik geloof dat ik het maar moet loslaten.

Trea van Vliet is journalist en schrijfster. Op deze plek schrijft ze over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland. Lees hier meer columns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden