Het Mooiste Nederland

Het is leger dan je denkt

Lopikerkapel en Uitweg. Beeld Johan Nebbeling

Nu we niet met z’n allen naar dezelfde mooiste Nederlandse plekken moeten gaan, doen onze wandelende schrijvers het anders. Johan Nebbeling maakt een ommetje van tien kilometer, niet ver van zijn woonplaats Nieuwegein.

Op tien autominuten van mijn huis verlaat ik de snelweg, rijd de dijk op en parkeer mijn auto ongeveer een kilometer verderop bij een elektriciteitshuisje. ‘Radio 538’ stond daar vroeger op gekalkt, weet ik nog. Maar nu is het metselwerk schoon en staat er een bankje met uitzicht over de rivier.

Ik loop de dijk af en betreed het wandelpad dat dwars door een weiland voert. Er staat een fris windje, maar de zon schijnt warm en over het landschap ligt een diepe rust die door het veelvuldige gekwinkeleer van weidevogels alleen maar intenser lijkt. Met hoge schreeuwen en acrobatische vliegbewegingen proberen twee kieviten mij weg te lokken van hun nest in aanbouw, een snelle ijsvogel rept zich in een rood-oranje-blauwe flits laag over het zacht stromende water van de Enge IJssel en ergens blaat een schaap.

Midden in het weiland sta ik even stil en kijk om me heen. Achter mij kronkelt de rivierdijk met nog net daarboven zichtbaar de bogen van de oude brug die binnenkort wordt gesloopt. Een fietser peddelt voorovergebogen tegen de wind. Rondom mij de nog kale bomen en velden, met hier en daar een boerderij of vrijstaand huis. Prominent in mijn blikveld de bekende tv-toren met daarachter de kerktorens van IJsselstein. En aan de einder een reeks windmolens en de contouren van de stad Utrecht.

Niemand is zich zo bewust als de wandelaar

Ik ruik verse mest en adem diep in. Ik ben vlak bij huis maar toch bijna alleen op de wereld, die hier een compleet andere is dan een paar kilometer verderop. Een groot gevoel van gelukzaligheid overvalt mij.

Wandelen behoort voor mij tot de genoegens van het leven. In de cadans van je voetstappen geleidelijk in een dromerige, contemplatieve stemming komen. Wind, zon, warmte, koude en soms regen op je gezicht voelen. En vooral kijken, ruiken, ervaren. Niemand is zich zo bewust van zijn omgeving, ziet zoveel, als de wandelaar.

Niemand is ook zo vrij als hij. Immers, niemand verplicht hem om juist op zondagmiddag bos of strand te bezoeken, niemand schrijft hem voor hoever en hoe snel hij moet lopen. De wandelaar heeft geen uitgezette route nodig, maar volgt zijn eigen pad. Regels kent de wandelaar niet, behalve dat hij zich niet ongevraagd op het privéterrein van anderen begeeft.

Beeld Johan Nebbeling

Voor de wandelaar die dat eenmaal beseft, opent zich een wereld aan mogelijkheden. Wandelen kan letterlijk overal. Zelf loop ik het liefst op ongebruikelijke, minder voor de hand liggende wandellocaties: een bedrijventerrein, de polder aan de rafelranden van de stad, een asfaltpad langs een kanaal, een stille buitenwijk. Zondagmiddagen in het bos mijd ik, maar als weer en werk het ook maar even toelaten trek ik er op een doordeweekse dag een paar uur op uit. Vrijwel altijd heb ik dan het rijk alleen.

Kijk mij nu lopen, op deze dinsdagmorgen over deze smalle landweg die door de buurtschap Lopikerkapel voert. Een vrijliggend fietspad loopt vlak langs de huizen, waar ik ongegeneerd nieuwsgierig naar binnen tuur. Huiselijke taferelen, een gezin aan tafel, een ouder echtpaar dat zich achter in de tuin in de zon koestert.

Langs tot woonhuis omgebouwde boerderijen gaat het en voorbij grondwerkbedrijven waarvoor zware landbouwmachines geparkeerd staan – dit is nog altijd agrarisch gebied. De rust van een dorp, het gevoel dat je een halve eeuw terug in de tijd bent beland. Ergens staat suddervlees op.

Het uitzicht over het rivierenland is groots

Half verscholen achter de huizen een lieflijk wit kerkje, dat – lees ik thuis – uit de 15de eeuw dateert en sinds 1971 een rijksmonument is. Boomgaarden, weidevelden, een leegstaande opslagplaats. Café/ slijterij De Roode Leeuw anno 1870 – Herman de Man vermeldde het in een van zijn streekromans – is gesloten.

Een kilometer of twee verderop de buurtschap Uitweg, gemeente Lopik. Hier woonde, herinner ik mij opeens, mijn klasgenoot Maarten, van wie ik verder niets meer weet behalve dan dat zijn ouders er een klein elektrawinkeltje dreven. De gratis mee te nemen groene plastic tuintafel die een bewoner aanbiedt, laat ik maar staan.

Beeld Johan Nebbeling

Een steil weggetje voert naar de Lekdijk. Het uitzicht over het rivierenland is groots. Een schip dat zich moeizaam stroomopwaarts worstelt laat het water zilverachtig opspatten, uiterwaarden en strandjes, de kerktoren van Lexmond aan de overkant en in de verte de oude en de nieuwe brug waarover minuscule autootjes zich geruisloos bewegen.

Langs een groot, maar in deze tijd van het jaar nog verlaten recreatieterrein met jachthaven en een opslagplaats van defensie keer ik terug bij het elektriciteitsgebouwtje, het beginpunt van mijn ongeveer tien kilometer lange wandeling van ruim twee uur.

Onderweg kwam ik een stuk of twintig auto’s tegen, drie motoren, een stuk of vijftien fietsers en vier hardlopers. Geen enkele andere wandelaar kruiste mijn pad. Ik bedoel maar.

Voor Het mooiste Nederland probeert de redactie van Trouw de mooiste fiets- en wandelroutes door Nederland uit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden