'Het is hartstikke onveilig, maar érg gezellig'

Jan van Huizen komt handen tekort om in de Rotterdamse Millinxbuurt alle drugsoverlast-plekken aan te wijzen. Geforceerde deuren van slooppanden verraden de aanwezigheid van junks. Her en der klitten wat dealers samen. Bruin (heroïne) wordt nauwelijks verkocht, eerder peppers als basecoke en speed. ,,Daarom loopt iedereen hier ook hartstikke opgefokt rond', vertelt Jan doodkalm.

Samen met zijn vrouw Lies woont hij twintig jaar in de Borselaarstraat, het hartje van de Millinxbuurt. De vroegere volkswijk bestaat uit een paar straten op Zuid, ingesloten door de Dordtselaan en de Mijnsherenlaan. Elders in de stad verklaren ze je voor gek als je er woont.

Jan had twee maanden geleden dan ook een ander huis op het oog. ,,Maar de twee dames, m'n vrouw en m'n dochter van zestien, wilden niet. Ze hechten te veel aan het Millinxgevoel.'

Toch staat dat gevoel onder druk. Sinds de sluiting van perron nul en het schoonvegen van Spangen, is de overlast in de buurt gigantisch toegenomen. Het wijkgevoel (,,Het is hartstikke onveilig, maar wel érg gezellig') kwam gisterochtend al eerder ter sprake tijdens een voorjaarsconferentie over de buurt. De gemeente Rotterdam wil met een ambitieus plan schoon schip maken, maar de aanwezige bewoners zijn sceptisch. Als verantwoordelijk wethouder Meijer zegt dat de drugsscene in de buurt stabiel is en het woord 'geruststellend' in de mond neemt, weten de bewoners niet wat ze horen.

Jan had tijdens de pauze nog staan uitleggen dat ze van heinde en verre naar de Millinxbuurt komen voor dope. Hij kan het weten, hij woont er immers bovenop. Ook een opmerking als 'veiligheid is een zaak van de gemeenschap, niet alleen van politie', kan op hoon van Jan rekenen. ,,Ik hoorde deze verhalen tien jaar geleden ook al. Als ik een dealer duidelijk maak dat hij moet opsodemieteren, krijg ik een pistool tegen m'n hoofd.'

Hoe schrijnend de situatie is, wordt duidelijk als Jan een rondleiding door de wijk geeft. Dat doet hij voordat 'het circus' van de conferentie door de buurt wandelt. ,,Nummer 37, een dealpand. En hier op de hoek drommen 's avonds de Antilliaanse straatdealers bijeen. Kijk, weer een drugspand', gaat het voortdurend.

,,Ik ken die dealers wel een beetje, omdat ik mijn vier honden dagelijks uitlaat. Die zijn voor de beveiliging. Als ik een rondje loop, maak ik wel eens een praatje. Ook een beetje voor je eigen veiligheid. Vrouw en dochter gaan 's avonds de straat niet meer op. En visite begeleid ik altijd even naar de auto.'

Lopend langs dichtgetimmerde panden, draait Jan zijn eigen straat in. Uit de verte wordt hij luidkeels begroet. Ben, een buurtjunk, komt hem hevig zwalkend tegemoet. Hij is totaal van de wereld, getuige zijn stuiters als kauwgomballen. ,,Zo gaat het hier de hele tijd', weet Jan. ,,En nu is het nog opvallend rustig. Gisteravond was er nog een schietpartij.'

Hij heeft de woorden nog niet uitgesproken of er stopt een auto met gierende banden en keiharde muziek. Twee mannen stappen uit, waarvan een met boksbeugel om de vingers. ,,Dat zijn linke lui. Die komen waarschijnlijk de waar brengen voor huisdealers hier in de straat. Moet je kijken, joh. Die gasten hebben een air van 'niemand maakt ons wat'.' Ondertussen komt uit een slooppand aan de overzijde een groep junks. Jan noteert het kenteken van de auto. ,,Je weet nooit waar het goed voor is.'

Ondanks alle overlast maakt het gezin Van Huizen nog een positieve indruk. Jans vrouw Lies, net terug van een rondje met de honden, vindt dat het ook háár buurt is. ,,We laten ons niet wegjagen.'

Op het stoepje naast hun huis zitten twee 'gebruikers' in overalls van het uitzendbureau Topscore, waar verslaafden werken in ruil voor beloning. Kort geleden heeft Topscore in de Millinxbuurt een filiaal geopend. Lies: ,,Ik heb geleerd dat er verschil is tussen junks en gebruikers. Deze jongens zijn gebruikers. Ze werken en lopen niet de hele dag te roven en stelen.'

Jan loopt verder. Langs een opengetrapte portocabine, waar door het gat twee voeten te zien zijn. ,,Niets is heilig hier', zegt hij schouderophalend. Ondertussen zoemen de scootertjes met daarop jonge, veelal Antilliaanse drugsrunners, voortdurend langs hem heen.

Wat voor mensbeeld heeft Jan in vredesnaam?

,,Als twee junks elkaar weer eens overhoop steken, kijk ik daar niet van op. Je bent hoogstens nieuwsgierig naar de verwondingen. In de Millinxstraat is al het lood en zink van de daken gestolen. Dat zou voor mij de limiet zijn. Als dat gebeurt, regent het binnen net zo hard als buiten. Dan ben ik weg. En als mensen zoals ik vertrekken, dan is het met de Millinxbuurt definitief gedaan.'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden