Het is goed werken op het landgoed

Landgoed Amelisweerd, waarover al jaren stennis is in verband met een eventuele snelwegverbreding, viert zijn jaarlijkse open dag. Het weer zit mee. Op een ruim veld in het bos trappen Utrechtse families een balletje, bij de Veldkeuken zit de lokale beau monde met dikke Ray-Bans op het terras, hipsters fietsen door het bos (eentje rijdt zelfs met een bolide, snelweg of geen snelweg).

Volgens Gerritjan Bakker van de Kracht van Utrecht (sokken in sandalen) is behoud van dit overigens prachtige landgoed in de huidige vorm essentieel vanwege de recreatieve functie voor de stad. Nu zien wij dit chique stuk bos ook niet graag opgeofferd voor asfalt, maar als het gaat om recreatie voor stedelingen is het opvallend dat de verscheidenheid aan inwoners hier niet terug te zien is. Hier verpoost namelijk vooral de gegoede blanke burgerij.

Ronald Peerenboom van het Milieucentrum Utrecht heeft er niet echt een verklaring voor. Wel weet hij uit ervaring dat het thema milieu bij de nieuwe Nederlander niet keihard aanslaat - en de milieulobby is hier vandaag goed vertegenwoordigd met een aantal stands. Had het centrum zo'n tien jaar geleden speciale informatiebijeenkomsten voor allochtonen, nu zijn ze gestopt met de doelgroepgerichte aanpak. "Maar het is niet zo dat we allochtonen van Amelisweerd weren, hoor", verzekert hij.

Bij tuinderij De Volle Grond kun je groenten vers van het land scoren, en zien hoe het spul wordt gekweekt. Eigenhandig door Freek Dekker, die zijn moeder uit de Zaanstreek heeft meegenomen voor de open dag. Freek werkt een dag per week als vrijwilliger op de tuinderij als onderdeel van een re-integratietraject. De oud-consultant zat er doorheen in zijn vorige carrière en oriënteert zich nu op een plan B; minder hoofdwerk en meer creatief en fysiek bezig zijn. Op de tuinderij vindt hij, ondanks de fysieke arbeid, rust. De Volle Grond werkt veel met vrijwilligers die in een zorgsituatie zitten, maar 'zorg' vindt Gertjan Ankersmit (functie: 'zorgmaat') een 'rotwoord'. "Mensen komen hier gewoon op hun werk en ik ben hun baas."

Baas. Werk. Lekkere woorden als je herstelt van een burn-out. Het idee is echter goud en het werkt, weet Freek. Hij laat zijn moeder trots zijn geplante spruiten zien. "Weet je hoe hoog die worden?", begint de moeder, zelf een verwoed tuinder, tegen ons. Heeeel hoog, gebaart ze, en de spruiten worden met de hand van de stronk geplukt. "Zeer arbeidsintensief." Veel werk dus voor vieze groente, stellen we. "Kort koken!", sommeert Freeks moeder, dat is de truc om het groen lekker op je bord te krijgen.

In de natuur zit ritme, werken op het land geeft structuur, rust en bevrediging, zegt Gertjan, de zorgmaat. Bevrediging? Ook als de luizen je gewassen aanvreten? "Zeg, ben jij journalist of advocaat van de duivel?", vraagt hij gechoqueerd.

Uiteraard is Gertjan, zoals iedereen hier vandaag, tegen de snelwegverbreiding ten koste van het landgoed. Rijkswaterstaat mag dan beloven dat er drie hectare nieuwe natuur komt voor iedere hectare die sneuvelt, Gertjan ziet daar niets in. Hij wijst op prachtige statige bomen van twee eeuwen oud. Zonde om die weg te doen.

Daarnaast is er dus die andere functie die het landgoed op zich neemt. Gertjan vertelt over een jongen met faalangst, die hij iedere keer zijn hoofd laat draaien om te kijken naar wat hij heeft gedaan, in plaats van wat hij nog moet doen. Met als gevolg dat hij trots en blij is.

Goed voorbeeld van sociale duurzaamheid.

Jonathan Maas toert door het land van groene bedoelingen

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden