Het is flink doorzetten in de echte wildernis van Nieuw-Zeeland

Miriam en PeterBeeld RV

Samen met haar man Peter woont Miriam Lancewood (33) al zeven jaar in de wildernis van Nieuw-Zeeland. Al hun bezit past in twee rugzakken. ‘Er zijn momenten dat je je afvraagt wat je aan het doen bent.’

Toen Miriam Lancewood (33) afgelopen week voor het eerst in twee jaar bij haar ouders op bezoek ging, heeft ze haar vader uitgelegd hoe zijn iPad werkte. Niet dat ze zelf wist hoe het apparaat werkte – ze leeft al zeven jaar in de wildernis in Nieuw-Zeeland samen met haar man Peter (63). “Maar juist door de rust die ik daardoor voel, kreeg ik het eerder voor elkaar. Hij was simpelweg te druk in z’n hoofd om de machine rustig te bestuderen.”

De technologische veranderingen van de afgelopen zeven jaar zijn grotendeels langs haar heen gegaan. Het bezit van haar en haar man past in twee rugzakken en beslaat tezamen zo’n 40 kilo. Afgelopen jaar droegen ze het op hun rug over de 3000 kilometer tellende Te Araroa Trail, van het noorden naar het zuiden van Nieuw-Zeeland.

Droom

Lancewood groeide op in het Achterhoekse Nieuw-Wehl in een links gezin waar cultuur en spiritualiteit een grote rol speelden. Het buitenland lonkte al vroeg. Het vrijwilligerswerk in Afrika waar ze na haar studie lang van droomde, draaide uit op een deceptie. “Ik had het ideaalbeeld van een wereldverbeteraar, maar dat strookte totaal niet met de werkelijkheid. Vanaf dat moment besloot ik te kijken wat er op m’n pad kwam in plaats van een droom na te streven.”

Het bracht haar naar India, waar ze de destijds 52-jarige Nieuw-Zeelander Peter ontmoette. Samen reisden ze door de Himalaya, om vervolgens neer te strijken in Nieuw-Zeeland. Miriam werkte als gymdocente om haar verblijfsvergunning te krijgen, maar een huis ‘voelde niet goed’, zoals Lancewood dat uitdrukt.

Door lange wandelingen in de natuur en hun eerdere tocht ontstond langzaam het idee om de wildernis in te trekken met een rugzak vol bezittingen, een tent, twee slaapzakken en yogamatjes. “Het is een plan dat een aantal jaar sudderde: we voelden ons duidelijk meer thuis in de natuur dan met een dak boven ons hoofd."

Op jacht

Haar jeugd bij de scouting kwam goed van pas tijdens haar nieuwe bestaan. Nieuw was het jagen, wat ze als kind verafschuwde. “Als kinderen uit de buurt oorlogje speelde, vond ik dat verschrikkelijk. Geweren waren voor mij symbool voor het kwaad.” Groter had het contrast bijna niet kunnen zijn. “Ik ben door mijn ouders opgevoed als vegetariër, heb nog nooit vlees in de supermarkt gekocht. Maar toen ik voor de zoveelste keer ’s nachts wakker werd door de honger, wist ik dat ik geen keuze meer had.” Door het leeftijdsverschil is Peter sneller moe, dus zorgt Lancewood voor het vlees: konijnen, herten en geiten schiet ze met haar geweer, om ze vervolgens te villen.

Voor de overige voedingsmiddelen als rijst en meel heeft het stel een budget van zo’n 35 euro per week, 3000 euro op jaarbasis. Zaken als een ziektekostenverzekering hebben ze niet. “We worden alleen ziek als we in de stad in contact komen met andere mensen.” Haar spaargeld investeerde ze, van de rente in Nieuw-Zeeland valt te leven. “Ook fruit kopen we daarvan, voor de vitaminen.” Anders dan verwacht zijn er weinig vruchten, zaden en noten in de Nieuw-Zeelandse wildernis. “En ik wilde het risico niet nemen paddenstoelen te eten. Een verkeerde hap en je kunt vergiftigd raken: ook ik heb ‘Into the Wild’ gezien.”

Het is niet de enige factor die het leven in de wildernis gevaarlijk maakt. Toen Peter werd gestoken door een wesp en een allergische reactie vertoonde, leek het erop dat Lancewood hem moest opereren. “We waren uren verwijderd van de bewoonde wereld, en Peter legde me precies uit hoe ik het beste een gat in zijn luchtpijp kon maken en een trui onder zijn hoofd moest leggen om te zorgen dat hij niet stikte. Dat zijn de momenten dat je je afvraagt wat je aan het doen bent.”

Genoeg gespreksstof

Contact met de buitenwereld hebben ze nauwelijks, haar ouders en twee zussen schrijft ze brieven die voorbijgangers voor haar posten. “Natuurlijk is dat niet ideaal. Zij vonden het in het begin ook wel heel spannend, maar inmiddels zijn ze eraan gewend.” Een keer kwamen haar ouders langs, toen het stel tijdelijk in een hut aan de westkust woonde. “Ik ben met m’n moeder op jacht geweest. Om dat samen te kunnen doen was geweldig.”

Van wereldnieuws krijgt ze weinig mee. “We vragen voorbijgangers weleens wat er gebeurt in de wereld, of lezen de krant als we naar een dorpje gaan om proviand in te slaan.” Terwijl dit soort wereldnieuws in andere gezinnen vaak gespreksstof is voor aan de keukentafel, hebben Lancewood en haar man het vooral over filosofische theorieën. “Wat is geluk of ongeluk? Waar bestaat liefde uit? Peter heeft een historisch filosofische achtergrond, dus die kan eindeloos vertellen over de herkomst van gedachten of gevoelens.”

Dat de twee enkel elkaar hebben is zowel een vloek als een zegen. “Natuurlijk heb je weleens genoeg van elkaar, maar we doen ook dingen apart. Ik ga bijvoorbeeld altijd alleen jagen, of Peter maakt een wandeling.” Toch is het niet altijd gezellig. “Ik heb me echt verkeken op hoe zwaar zo’n tocht kan zijn, dwars door de bossen en over bergen. Op dat moment is het soms lastig om aardig te zijn, maar je leert elkaar echt door en door kennen.”

Enthousiasme voor het onbekende 

Met haar pas verschenen boek ‘Mijn leven in de wildernis’ hoopt Lancewood wat van haar enthousiasme voor het onbekende over te brengen. “Stap eens buiten je gebaande paden, dat is waar het juist gebeurt.” Niet iedereen hoeft direct al zijn spullen te verkopen, wie eenzelfde levensstijl ambieert moet volgens Lancewood sterk in zijn schoenen staan. “Doorzettingsvermogen is essentieel, evenals veel zelfreflectie. Je bent zoveel alleen, dat je veel tijd hebt om na te denken over je eigen gedrag. Heb je bijvoorbeeld een moeilijk verleden of psychische problemen van andere aard, dan is de wildernis een nachtmerrie.”

Aan haar ketting prijkt een hoorntje van de eerste geit die ze schoot. Een groot contrast met het chique hotel in Amsterdam waar Lancewood voor de promotie van haar boek slaapt. “Ik vind het heerlijk om hier te zijn, maar verlang ook weer naar Nieuw-Zeeland. Deze luxe hoeft van mij niet.” Terugkeren naar een gewoon leven zou ze wel kunnen, maar ambieert ze niet. “Ik heb mijn leven zo ingericht dat we zo lang mogelijk in de wildernis kunnen blijven wonen: zo min mogelijk bezit, geen kinderen. Tot onze gezondheid het niet meer toelaat wil ik rondtrekken, er valt nog zoveel te zien.”

Mijn leven in de wildernis Miriam Langewood MiriamBeeld RV

Miriam Lancewood:

‘Mijn leven in de wildernis,

van de Achterhoek naar Nieuw-Zeeland’, Kosmos Uitgevers. blz, 19,90 euro.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden