Het is allemaal wat braaf bij Alicia Keys

pop

Alicia Keys

Here

(RCA Records / Sony)

***

Naast haar succesvolle carrière als pianospelende r&b-zangeres heeft Alicia Keys het ook behoorlijk druk als filantropisch activist. Ze stond zij aan zij met U2-zanger Bono aangaande armoede in Afrika, ze zet zich in voor de bestrijding van hiv, ze bekommert zich om het lot van vluchtelingen, en is uiteraard solidair met de Black Lives Matter-beweging. En, wat recentelijk een hoop stof deed opwaaien: ze gooide al haar make-up in de prullenbak.

Bij wijze van feministisch statement verscheen de popster afgelopen zomer zonder lipstick op rode lopers, zonder mascara in videoclips, en au naturel in die uiterst stijlvolle zwartwit-persfoto's die haar achtste studioalbum vergezellen.

Dat haar visagist onlangs verklapte dat er voor dat make-uploze uiterlijk alsnog behoorlijk wat werk wordt verzet, doet er even niet toe - het gaat om de bedoeling. Vrouwen zouden zichzelf moeten durven zijn, en niet gebukt hoeven gaan onder een opgelegd schoonheidsideaal. Ze heeft daar op dit album ook een liedje over: 'Girl can't be herself', met onder andere de strofe: 'Maybe all this Maybelline is covering my esteem.'

Het is een tekst emblematisch voor dit zesde studioalbum. De bedoeling is duidelijk, té duidelijk. Het ligt er allemaal zo dik bovenop bij Alicia Keys. Dat geldt voor haar teksten, maar ook voor haar muziek: de overduidelijke knipoog naar Bob Marley op bovengenoemd nummer; het motown-esque 'Pawn it All'; de halve cover van hiphoppioniers A Tribe Called Quest ('One Love'); de gesamplede speech van Black Panthers-icoon Elaine Brown. Allemaal om er vooral goed in te rammen dat Keys haar pappenheimers heus kent. Bij elkaar maakt dat van 'Here' een leuke mengelmoes van allerlei invloeden uit zwarte muziek, waarbij de popzangeres voornamelijk richting neosoul laveert.

Dat gezegd, eigenlijk zijn er maar twee echt zwakke momenten op het album. Het overdreven zoetsappige popnummer 'Blended Family', en die stroeve ballade 'Work On It'. Keys toont zich op de rest van de nummers een voortreffelijk zangeres, en is lekker scheutig met haar krachtige uithalen (het sterke 'The Gospel'). Met natuurlijk altijd en overal pianopatroontjes erdoorheen, soms wat geforceerd. Maar haar artiestennaam is niet voor niets Keys, haar unique selling point is niet voor niets die piano.

Wel is het alleen allemaal nogal braaf. Het is een beetje zoals Keys prat gaat op black empowerment, maar nooit ergens écht woedend de remmen losgooit. Keys wil immers niet te veel luisteraars van zich vervreemden. En daarmee klinkt ze op dit achtste studioalbum toch weer behoorlijk uitgedacht, hoezeer ze ook zegt zichzelf te zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden