Het insect

Ik ben er nog niet uit: is het een open brief, een liefdesverklaring of een oproep tot zelfcensuur die Marijn de Vries gisteren schreef in Trouw? Haar Tour de France-column ging over de ellende die Robert Gesink in de voorgaande jaren heeft gekend. Ze leek zich boos te maken over commentatoren die na de mooie prestatie van Gesink eergisteren in de Pyreneeën, hem bejubelen terwijl ze de renner voorheen vooral bekritiseerden.

Ik zou zeggen: het ene sluit het andere niet uit. 'Schrijf op wat er gebeurt. Maar vul niet voor hem in wat hij voelt. Wat hij denkt. Of hoe hij is. Dank', schreef Marijn. Dat heb je wel vaker met mensen die het hele jaar in hun halfgesloten wielerwereld vertoeven (Marijn is wielrenster): ze kunnen de kijk van buitenaf niet altijd goed verdragen.

Persoonlijk vind ik Robert Gesink een prima en nette coureur. Vooral de wijze waarop hij dinsdag na zijn kranige ontsnapping door Chris Froome zoevend werd ingehaald en gelost, sprak me aan: hiermee kon op zijn minst de gedachte postvatten dat Robert menselijk is en niet uit de pot snoept.

Maar het advies van Marijn moeten we niet volgen, want het is juist de taak van de journalistiek om in haar wereld te stappen om eventueel wat tegels te lichten. Wie dat niet doet kan bij pensionering op pek, veren en hoon rekenen. Zie het afschrikwekkende geval Mart Smeets.

In 1989, Marijn was 10 jaar, schreef ik over de dopingaantijgingen tegen renner Laurent Fignon. Het Franse wielerwereldje op zijn achterste benen. Fignon en zijn ploegleider Guimard klaagden mij en mijn krant aan. Ik verloor het proces, nota bene op het moment dat ik als volger in de Tour zat. Twintig jaar later erkende Fignon dat hij in zijn carrière amfetaminen en cortisonen gebruikt had. Hij stierf aan kanker in 2010.

In 1999 schreef ik in Trouw dat de eerste Tourzege van Lance Armstrong als uiterst verdacht beschouwd moest worden gezien zijn povere antecedenten in de bergen en de grote ronden. In januari 2013 erkende de zevenvoudige Tourwinnaar dat hij de grootste fraude uit de wielergeschiedenis had gepleegd.

En nu? Nu zie ik een soort beangstigend insect dat rechtstreeks uit de film 'Starship Troopers' van Paul Verhoeven lijkt te zijn ontsnapt. Die Chris Froome met zijn brede ellebogen en vreselijke stijl rijdt niet maar sprint bergop. Erger dan Armstrong toen, ontwikkelt hij nu krankzinnige pedalenomwentelingen tegen hoge muren en dit insect vreet alle gepatenteerde klimmers op. Zijn ploeg Sky lijkt de kopie conform van Armstrong gedrogeerde ploeg van US Postal destijds. Het schijnt dat zijn jongste overwinning de perszaal van de Tour met een diep onbehagen heeft vervuld.

Geeft niet collega's, schrijf op wat er gebeurt en zoek het verder goed uit. Althans voordat deze nieuwe 'legende' zijn eigen Oprah Winfrey tegenkomt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden