Het ideale medicijn tegen de 'tussen kerst en oud en nieuw-depressie' is het debuut van Dogs Die In Hot Cars.

Hoe verzin je zo'n bandnaam? De woorden lagen volgens zanger-gitarist Craig Macintosh (25) tijdens een potje scrabble opeens op het bord. Maar eerder vertelde hij ook wel dat de Engelse dierenbescherming in een brochure waarschuwde voor oververhitte honden. Dogs Die In Hot Cars, volgens muziektijdschrift NME de slechtste bandnaam ooit.

Hoe dan ook, het vijftal uit Glasgow is verantwoordelijk voor een van de aangenamere albums van het afgelopen jaar. De eigenwijze vrolijkheid van het debuut 'Please Describe Yourself' maakt het een ideale plaat tegen de depressie die na kerst nog wel eens de kop opsteekt.

'Onze muziek is het geluid van het leven bij een snelheid van zestig seconden per minuut', zei Macintosh. Maar hun eigen leven staat inmiddels in een iets hogere versnelling. In juni speelden ze voor het eerst buiten Groot-Brittannië, namelijk op het Music in my Head-festival in Den Haag. In september vertrokken ze voor promotie naar Europa, daarna gingen ze op tournee in Australië en in november zaten ze in de VS. Van wennen is niet echt sprake, zegt Macintosh over de veranderingen rond zijn band. ,,De wereld overreizen om op te treden was een belangrijk onderdeel van waar we naar uitkeken.''

Zulke verlangens waren er nog niet in de begintijd. ,,We waren een jaar of veertien toen Laurence Davey een drumstel kocht, Gary Smith zijn eerste gitaar en ikzelf in een klein microfoontje zong.'' Als schoolband speelden ze vooral covers van Nirvana, vol overgave gingen ze op in de grunge. ,,Het was geweldig om van die generatie te zijn, we omarmden het hele gebeuren.'' Tussen dat zware, teneergeslagen gitaargeluid en de opgewekte new wave-pop die ze nu maken, gaapt een flink gat. Maar Macintosh ziet een heldere overeenkomst: ,,Nirvana schreef wonderbaarlijk goede songs, die je kon meezingen. Zelf willen we ook nummers maken die je beetpakt en steeds weer beluistert.''

Ze zaten op dezelfde school in St.Andrews als de inmiddels opgeheven Beta Band, en nog wat muzikanten die het aardig doen. ,,Wij gingen in 1997 van school. Een vriend vertelde hoe de schooldirecteur laatst bij de ochtendbijeenkomst in zijn toespraakje vertelde dat al die scholieren een voorbeeld konden nemen aan Dogs Die In Hot Cars, 'die het zo goed gaat momenteel. Zo zien jullie dat je je dromen waar kan maken'. Een bizar idee, vooral als je bedenkt dat we afwezige leerlingen waren. Al moedigden veel leraren ons toen al aan om muziek te maken.''

In hun studietijd woonden ze verspreid in Edinburgh en Glasgow. ,,Gary werd opgeleid tot bouwkundige, Laurence deed astronomie en filosofie en ikzelf film en tv-wetenschappen. Maar we kozen voor de muziek en braken allemaal onze studie af. We gingen samenwonen in één huis in Glasgow en oefenden in de huiskamer. We hadden baantjes of een uitkering en repeteerden.''

Zo ontstond een bandgeluid dat wel past in de wereld van Franz Ferdinand. Het wordt 'clever', 'arty' en complimenteus 'uncool' genoemd. De band lijkt beïnvloed door Talking Heads, XTC, Madness of Dexys Midnight Runners. Maar bronnen aanwijzen gaat Mactintosh moeilijk af. ,,Van veel bands kenden we nauwelijks platen. Verder komt muziek ook voort uit relaties, films en ook de dingen die je frustreren. We weten niet altijd wat we mooi vinden, wél wat we vreselijk vinden. Zo zijn lange gitaarsolo's verboden, net als het eindeloos herhaalde refreintjes of te simpele akkoordenschema's.''

Met onderling geduw en getrek zet de band de muziek in de steigers. Het is een democratie, gestuurd door overredingskracht. Zo werd 'Some what of the way' eerst afgekeurd, een nummer over het leven na school, dat bestaat uit werken, wachten tot de dag voorbij is en het betalen van rekeningen. ,,Het nummer is gebaseerd op een gitaarloopje van Gary en bassist Lee Worrall vond het sentimenteel, overgevoelig en dus niks.'' Uiteindelijk keerde een meerderheid het goed. Hoewel Dogs Die In Hot Cars echt een bandjesuitstraling hebben, gebruikt Macintosh vaak de computer. ,,Anders dan bijvoorbeeld Ruth, die vorig jaar bij de band kwam en een klassiek geschoold pianiste is, ben ik geen geweldige muzikant. Omdat je zo makkelijk de structuur en klanken kan veranderen, schrijf ik het meest achter het beeldscherm.''

'Apples & Oranges' is bijvoorbeeld ont staan, waarin Macintosh het onderscheid tussen hoge en lage kunst afwijst en ook duidelijk maakt hoe hij over creativiteit denkt. 'Hum some notes, get it out of your head (..) Hit a key, there are plenty there'. ,,Kwaliteit zit van binnen, als een melodie goed voelt is het prima.''

Anders is dat met zijn teksten: schrijven kost veel tijd. ,,Omdat ik niet wil preken, ga ik vaak met mezelf in discussie. Ik schrijf iets en zeg tegen mezelf: daar zit wat in Craig, maar daar staat dát tegenover, wat even waardevol of interessant is. Zo spreken allerlei stukjes overtuiging elkaar continu tegen.''

Jezelf zo steeds inhalen kan leiden tot besluiteloosheid, zo blijkt uit 'Celebrity Sanctum'. Daarin uit hij zijn liefde voor filmster Lucy Liu, om haar twee regels verderop weer te zijn vergeten nu Angela Jolie haar intrede doet. Totdat hij een couplet verderop Catherine Zeta-Jones ontmoet, en voor haar zal hij de man zijn die alle mannen willen zijn. Dat maakt het moderne leven zo moeilijk, blijkt ook uit andere nummers, er is gewoon te veel keuzevrijheid.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden