Klein Verslag

Het groenere gras

Beeld Wim Boevin000

Nog is mijn gras niet verkocht, het gras bij het huis. Huis en tuin wachten in Funda's antichambre. Nog zijn ze niet op de markt. Het gaat om de timing voor de sprong.

De makelaar zei: niet in december of januari. Dan geven de mensen zoveel uit met hun kleine portemonnee dat ze vergeten dat er ook een grote is.

Maar ik begon over het gras. En ik lever u er, bij wijze van sneak preview, de Fundafoto vast bij. Dat maai ik nog, al maai ik het nu voor de nieuwe bewoner. Het maaien is anders geworden. Zo'n anderhalf decennium trek ik mijn banen achter de Wolf-Garten, een rode handgrasmaaier met een ratelende trommeltje van vijf messen. Die banen zijn in die jaren dezelfde gebleven.

Altijd beginnen bij de haagbeuk en de buitenbaan nemen langs het tuinpad, in weer en wind aangelegd door mijn vrouw en schoonvader - ik heb er destijds vanachter beregende ramen bewonderend naar staan kijken. Dan zo scherp mogelijk langs de beschoeiing van het terras, dan terug langs de met klimop omrankte schutting en langs de haagbeuk terug naar het beginpunt. Precies de omtrek van het gazon dus. Na de eerste omloopbaan, volgt een tweede, een iets kleinere omtrek, en zo verder, tot het hele gazon een eerste maaibeurt heeft gehad.

Het maairitme - en dit is belangrijk - is dan heen en weer, dus geen doorlopende beweging. Dan wordt er geharkt. De eerste grashark was nog van bamboe, de huidige is van metaal. Na het rapen van het maaisel, volgt de tweede maaibeurt, een kopie van de eerste. Pas daarna is het gazon klaar - voor één week.

Het maaien is, nu het gras straks niet meer van mij is, anders geworden, afstandelijker. Ik maai nu niet minder intensief, maar wel in dienst van een groter belang, een belang dat mij deels te boven gaat. Het gazon is een verbinding, niet alleen tussen border, schutting en pad, maar ook tussen huis en tuin, het onderstreept de harmonie tussen de delen. Ik hoop dat de nieuwe bewoner dat ook zal zien. Ik laat de Wolf-Garten graag achter. In goede handen.

Hoe verbindend gras is zag ik toen ik een paar maanden geleden voor het eerst door het Engelse platteland van Yorkshire reed; zulk gras zag ik nooit eerder, de kleur, de dichtheid! Alleen het gras in de tuin van de barones van Twickel bij Delden leek erop, maar dat was dan ook van Engels graszaad.

Gras is zo verbindend in Engeland dat ik het tot de Britse leitkultur zou willen rekenen. Mijn vrouw wees me onlangs op een artikel in The Times over de gepensioneerde Stuart Grindle die werd bekroond omdat hij het mooiste gazon van het land had. De man had veertig jaar lang dertig uur per week (dat is zestigduizend uur ofwel bijna zeven jaar) gewerkt aan de perfectionering van zijn gazon, dat hij zomer en winter op exact 5 mm hoogte houdt, door het in TWEE richtingen te maaien voor een fijner tapijtachtig resultaat.

Daar keek ik wel van op.

Hij gebruikte twee soorten graszaad, zaad dat ook wel voor golfbanen wordt gebruikt en heeft zijn kinderen nooit toegestaan erop te spelen. Aangezien deze kroniek ook best eens een servicerubriek wil zijn, vermeld ik ook de grasmaaier. Geen eenvoudige Wolf-Garten maar meneer Grindle duwt een 14-blads 1947 Ransomes Certes. Ik hoop dat de nieuwe bewoner heeft meegelezen.

Beeld Wim Boevin000
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden