Het gevaar voor Chris Froome komt uit het tweede echelon

De komende dagen in de Jura gaan duidelijk maken of Froome goed is, of de Brit zijn gele trui kan consolideren en of zijn ploeg de aanvallen weet af te slaan. Beeld Getty Images

De etappes van zaterdag en zondag in de Jura houden de hoop levend dat Chris Froome nog serieuze concurrentie heeft.

Het gebeurt niet vaak dat zo reikhalzend wordt uitgezien naar de eerste bergtoppen aan de Franse horizon. Liefst besneeuwd, zodat de beklimmingen lang en zwaar zijn en de coureurs het uit hun tenen moeten persen. De Tour de France snakt naar strijd, naar hoogspanning op de cols, naar iets dat niet doet denken aan een deprimerend Frans stilleven van Vincent van Gogh met oeverloze lange lanen vol platanen.

Eddy Merckx verkondigde vorige week dat “Chris Froome de favoriet is, maar minder dan voorheen”. De wens lijkt de vader van de gedachte. De Tour is inmiddels een week ver en het strohalmpje optimisme van de vijfvoudige Belgische Tourwinnaar is volgens sommigen gereduceerd tot minder dan een splinter. Froome nam woensdag al het geel met een amicale handdruk over van zijn teamgenoot bij Sky Geraint Thomas.

Toch houden de etappes van zaterdag en zondag in de Jura de hoop levend dat de Ronde nog niet gelopen is. Dat is-ie natuurlijk nooit, wil het wielercliché. Maar dan wordt vaak op pech of ander ongeluk gedoeld. De komende twee dagen in de Jura gaan duidelijk maken of Froome goed is, of de Brit zijn gele trui kan consolideren en of zijn ploeg de aanvallen weet af te slaan. Maandag, als de Tour aan de andere kant van Frankrijk ontwaakt voor een rustdag en de rook is opgetrokken, zal duidelijk zijn met wie de 32-jarige Brit rekening moet houden, van wie het gevaar gaat komen in de Pyreneeën en van wie niet.

Merckx’ hoop is goeddeels gebaseerd op Froome’s fletse voorjaar. Vooral in de bergen leek hij in de verste verte niet op de kampioen die in 2013, 2015, en 2016 de beste klimmers aan het kruis nagelde. Vorige maand in de Dauphiné, de baby-Tour zeg maar, ‘bevroor’ hij op de momenten dat zijn uitdagers er vandoor gingen. Froome kwam voor zijn doen pas laat op stoom. Het kostte hem uiteindelijk de eindzege. Nou schetst de Dauphiné als graadmeter voor de Tour niet het volledige verhaal. Een renner verliest of wint in een paar weken met gemak aan vorm.

Concurrentie

Het is dus allerminst vreemd dat Froome geen consequenties aan zijn tegenvallende voorbereiding wilde verbinden. “Ik weet wat er nodig is om hier de concurrentie te verslaan”, riep hij in herinnering. Ervaring met het winnen van een grote ronde heeft de Brit genoeg. Zelfs meer dan de meeste anderen. Alleen Alberto Contador doet hem dat na. De Spanjaard is met Bernard Hinault de enige coureur die alle drie de grote rondes twee keer wist te winnen. De laatste, de Giro d’Italia, dateert echter van twee jaar terug. Volgens de meegereisde Spaanse pers blijft het zo goed als zeker bij die eindoverwinning. Contador (34) heeft zijn beste jaren achter zich, klinkt het.

Die woorden resoneerden woensdag op La Planche Des Belles Filles hard en pijnlijk in Contadors oren. In seconden uitgedrukt viel zijn echec mee: zes tellen slechts achter Froome. Op het moment dat Froome besloot winnaar Fabio Aru niet al te veel voorsprong te geven, was het Contador die als eerste knakte. “Ik kan nog winnen”, riep hij na afloop meer wanhopig dan strijdlustig. Volgens zijn ploegleider Steven de Jongh heeft “Alberto meer tijd nodig om op te warmen”.

Voor Nairo Quintana blijkt deze Tour een ronde te ver. De Colombiaan verkleinde tijdens de Giro zijn kansen om in de Tour Froome’s kwelgeest te worden door het gevecht met Tom Dumoulin aan te gaan. Quintana had gehoopt de kater van de Giro in Frankrijk weg te spoelen, maar hij wordt eerder gedwongen de gifbeker volledig leeg te drinken.

Tweede echelon

Het gevaar voor de Brit, als je daarvan al kunt spreken, komt momenteel uit het tweede echelon: de beloften (Fabio Aru, Simon Yates), de routiniers die hun talent eindelijk zien ontluiken (Daniel Martin, Richie Porte) of de Franse hoop in bange dagen (Romain Bardet). Zij zijn de strohalm.

Het legertje verzetsstrijders kent na dit weekeinde waarschijnlijk een afgeslankte samenstelling. Voor Froome zal de vraag vooral zijn hoe Aru de voorlopers van de Alpen heeft verteerd. Het was de Italiaan die op La Planche de meeste indruk maakte met een gestileerde en beslissende aanval. De Italiaan is jong voor een klassementsrenner, maar dat belette hem niet in 2015 de Vuelta te winnen op zijn 25ste. Twee jaar ouder inmiddels is hij verstandig genoeg om zich niet uit zijn tent te laten lokken door de Brit. “Ik bekijk de Tour van dag tot dag.” Veertien seconden is het verschil met Froome.

Aru vormt het houvast dat Merckx over het hoofd zag. Het overkomt de besten. De Kannibaal marginaliseerde overigens Dumoulins Girozege door de concurrentie gebrek aan lef te verwijten en het niveau als ‘laag’ te kwalificeren. Je kunt Merckx voor de voeten werpen dat hij oud is, maar niet dat hij met feiten jongleert.

Froome, Contador, Aru, Fuglsang, Porte, Yates en Bardet kozen allemaal wijselijk - zie Quintana - voor de Tour. Het niveau is daardoor ontegenzeggelijk hoog. Maar de toppers houden elkaar zo goed in de gaten, dat dat de Tour ironisch genoeg weer in de wielen rijdt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden