Vandaar dit boekMargôt Ros

‘Het geluid van een plastic zakje met sla is het ergste geluid’

Toren C-bedenker en actrice Margôt Ros heeft nog geen idee wat ze na het uitbrengen van haar boek Hersenschorsing en het einde van Toren C gaat doen. "Ik weet het niet: alles ligt weer open", zegt ze in gesprek met Volkskrant Magazine.Beeld ANP Kippa

Margôt Ros is actrice, theater- en tv-maker. Samen met Maike Meijer maakte ze de VPRO-serie ‘Toren C’. Een klap tegen haar hoofd veranderde haar leven.

Het was na de botsing met een decorstuk achter op het toneel alsof iemand me met een blok hout een knal tegen mijn hoofd had verkocht. De volgende dag werd ik wakker van een ondraaglijk piepende vogel buiten, met heftige pijn in mijn nek en hoofd. De dokter dacht aan een lichte hersenschudding maar ik kon niets meer. Een vakantie naar de Canarische eilanden werd een drama. Ik kon geen licht verdragen, me niet concentreren, niet meer normaal denken, geen gesprek meer voeren. Als ik al eens naar buiten ging dan met een geluidswerende koptelefoon en zonnebril op. Na 60 dagen kwam de diagnose: postcommotioneel syndroom. Ik kon rekenen op een jaar revalidatie en wie weet ‘restverschijnselen’ later.

Toen ik zo beroerd was had ik erge behoefte om andere ver­ha­len te horen van mensen die hier doorheen gekomen zijn. Ik vond het belachelijk dat er niets te vin­den was. Op advies van Jeroen, mijn vriend, ben ik die eerste tijd audioberichten in gaan spreken. Dan zat ik in een donkere kamer, helemaal kapot, verslag te doen van de dag. Jeroen, die journalist is, en ik hebben het boek later samen geschreven. Het was pittig om de opnames van die eerste periode terug te horen. Het zijn gevoelens waar je eigenlijk niet naar terug wilt. Zoiets deel je ook liever niet, omdat het zo intiem is. Het was nodig om uiteindelijk an­deren hiermee te helpen. Dat geeft ook energie.

Yogamatje

Normale geluiden maak­ten mij ziek, misselijk, duizelig. Een plastic zakje met sla is het ergste van alle erge geluiden. Een kraan of stofzuiger zijn ook erg, maar het geknisper van zo’n zakje is niet constant. Wat ook een vre­selijk geluid is, is het geluid van de waterkoker, die klinkt als een ag­gregaat. Nog steeds ga ik de keu­ken uit als ik hem aanzet. Als de buurman zijn hond uitliet en dan wachtte met die bal, die blaffende hond, dat was verschrikkelijk. Gooi die bal!, dacht ik dan. Als ik het nu hoor denk ik: zo vreemd dat je van dat gezellige geblaf zo ziek kunt worden.

In het revalidatiecentrum trof ik iemand die min of meer hetzelfde doormaakte als ik, de symptomen van hersenbloeding en hersenschudding lijken op elkaar. Veel gesprekken konden we niet voeren, dat begint nu pas, maar dat je naast elkaar op je yogamatje allebei het gevoel hebt de diepte in te vallen verbindt wel. Het is een duistere hoek van je ziel waar je elkaar dan treft. Hoe fijn is het dat er iemand is die begrijpt waar je in zit als je zelf niet be­grijpt waar je doorheen gaat.

 Met mediteren had ik niets voor het ongeluk, maar het moest, en het lukte met You­tube en headspaceman Andy, die me met zijn geweldige warme stem coachte. Ik kon niet niets doen, ik moest vooruit. Ik moet iets leren ook als ik niets kan le­ren. Inmiddels is meditatie een wezenlijk onderdeel van mijn le­ven. Het gaat om het trainen van die aandachtsspier, om zo mijn brein rustig te krijgen.

Friends

Ik veranderde van een doener in een tobber en softie. Ik ging ‘Friends’ kijken, dat was het enige wat ik aankon. Toch is het niet zo dat het ongeluk me blijvend heeft veranderd. Ik ben de­zelfde Margôt gebleven. Wel heb ik meer rust nodig. Telefoongesprekken zoals dit met die onverwachte vragen, zijn moeilijk. Ik communiceer met vrienden nu liefst met ingesproken berichten. Ik train mezelf nog steeds. Bijvoorbeeld met het kijken van actiefilms, om de snelle wisselingen van licht en donker te verdragen. Ik ben een heel positief mens: Brabantse Els in Toren C die de hele tijd ‘komt goed’ roept, is niet voor niets mijn favoriet.

Wat ver­anderd is, is dat ik niet meer zo onbevangen ben.

Vrienden vragen me nu tips, zo van: jij doet deze quarantaine al anderhalf jaar, hoe pak je dit aan? Ik zeg dan dat het goed is om het per dag te bekijken en je dagen goed in te delen. Doe minimaal elke dag iets waar je blij van wordt. Voor mij is dat bijvoorbeeld: computer uit en muziek aan. En dan lekker dansen in de woonkamer. Gelukkig kan ik dat nu weer.

Hersenschorsing
Margôt Ros & Jeroen Kleijne
Nijgh & Van Ditmar; 255 blz. € 20,99

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden