Het gedicht als bommelding

Janita Monna schrijft wekelijks over poëzie voor Trouw Beeld Maartje Geels
Janita Monna schrijft wekelijks over poëzie voor TrouwBeeld Maartje Geels

De Vlaamse dichter Yannick Dangre heeft een missie. Die staat onomwonden ergens halverwege zijn nieuwe bundel:

(…) ik zal blijven zingen
als dankzij mij ook maar één jonge kerel
de nuances van zijn navel leert lezen.

Die uitspraak doet vermoeden dat Dangre (1987) een pleidooi voor navelstaren houdt. Toch is dat slechts zeer ten dele waar. Zeker, hij dicht over het schrijven, en hoe hij wat afzijdig van de maatschappij, zit te ‘spelen in de hoeken van de taal’. Maar dat levert meer op dan melancholische mijmerij. Als het aan Dangre ligt, is elk gedicht zoveel als een ‘bommelding’.

‘Nacht en navel’ heet zijn nieuwe bundel - de titel roept associaties op met ‘Nacht und Nebel’, de speciale kampen voor verzetsstrijders in Nazi-Duitsland.

Het is zijn derde

Het is zijn derde. En daarin slaat hij een net weer iets andere weg in dan zijn vorige werk, waarin vooral de liefde en het huwelijkse leven bezongen werd. Ongrijpbare erotiek is er ook in ‘Nacht en navel’. Maar dat nachtelijke schrijven is behalve een zoektocht naar het eigen ik en de ‘punten en komma’s / van het mense- lijk karakter’, evengoed een poging om zich te verhouden tot de donkere kanten van de wereld anno nu.

Dangre geeft het woord aan slachtoffers en daders van recente terroristische aanslagen en oorlogen. Salah Abdeslam spreekt, evenals Mohamed Bouhlel, de vrachtwagenterrorist uit Nice. Dangre poogt iets van zijn beweegreden bloot te leggen, portretteert hem als een gefrustreerde, gewelddadige echtgenoot, die zich niet begrepen voelde door de Koran, en uiteindelijk toch in naam van Allah de Franse boulevard over scheurde.

Ook de 5-jarige Omran, onbedoeld bekend van de foto waarop hij - gezicht bedekt door een masker van bloed en gruis - na een bomaanslag op Aleppo beduusd de wereld in kijkt, krijgt een stem: “Daar zit ik dan, vijf jaar / aan verschrikking in mijn ribben geschroefd, / maar ik kijk er niet meer van op, / het zijn anderen die staren naar mijn spijt / omdat ik na drie dagen uit hun hersens verdwijn.”

Dangres monologen doen in de verte denken aan Ester Naomi Perquins ‘Celinspecties’, al missen ze de ingehouden spanning van Perquins gevangenisverhalen. Dat kan komen omdat de geschiedenissen van Abdeslam of El Bakraoui op allerlei plaatsen al breed zijn uitgemeten. Daarbij mist Dangre scherpte, mooie vondsten zou hij meer lucht mogen geven.

De waarde van deze gedichten is dat ze opnieuw confronteren met gebeurtenissen die alweer naar de randen van het geheugen gescho- ven waren. Al vraagt ook de dichter zich soms af of het eigenlijk zin heeft, om te blijven schrijven.

Hoe kun je, vragen lezers mij wel eens
met hun beide voeten in de aarde
van aanslagen, inflatie en betogingen
tegen elke illusie.

Ik weet het niet.

null Beeld Yannick Dangre
Beeld Yannick Dangre

Yannick Dangre
Nacht en navel
De Bezige Bij; 80 blz. € 17,99

null Beeld Yannick Dangre
Beeld Yannick Dangre
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden