Het gaat -soms- om Het Zijn

In de serie 'De groentetuin' volgen we de tegenslagen en bescheiden succesjes van moestuinbeginneling Alma Huisken. Aflevering 15.

Moestuinieren is allesbehalve een aaneenschakeling van glanzende successtory's. Oogsten vallen tegen of zijn geheel non-existent. Jammer, maar helaas. In een productiemaatschappij die is ingesteld op 'meer, meer, meer' informeren werkende, moestuinloze vrienden vaak hoeveel kilo groente je van je land hebt gehaald.

Het beste is deze volstrekt irrelevante vraag, samen met je eigen teleurstelling, filosofisch terzijde te schuiven. Het Zijn, daar het gaat om!

Je ziet de verschillen onmiddellijk: de kaarsrechte percelen van echte tuinders en de vakken van lieden die hun landje erbij doen (naast werk, gezin en andere zorgplichten of hobby's). Deze gronden zien eruit als een nauwelijks beheerste wildernis.

De bijbehorende tuinders verschijnen slechts op een enkele avond, na het werk. Uit de korte broek steken blanke kantoorbenen en de blik is wild; men rekende op een uurtje ontstressen in de aarde, maar ook hier stapelt het werk zich op. Vergeet het snoeimes maar, de overwoekering kan slechts met machetes te lijf worden gegaan.

En wat is de oogst van dit alles, waarmee men thuis kan pronken? Tien maten te grote doorgegroeide courgettes, die als een bos knotsen van Neanderthalers op het tuinpad zijn gemikt.

Midden tussen deze tuinen pronken de keurige stukken van ervaren volkstuinders, en van hen die simpelweg meer tijd om handen hebben. Deze gelukkigen maken geen wekelijkse maar een dagelijkse gang naar hun volstrekt overzichtelijke kroondomein. Wanneer je ook komt, ze zijn op de tuin, thermoskan koffie en boterhammen mee. Stug werken ze door, in overall en klompen, of met een strohoed op en in hemdsmouwen, de armen bruinverbrand. Zelfs op zondagmorgen zie je ze, maar dan zijn ze vrij. Losjes, in hun nette goed, slenteren ze over de paden en inspecteren have en goed, van zichzelf en anderen. Beleefd groetend stappen ze over je heen, en blijven staan kijken, terwijl jij zwetend in de sjalotten ligt of geknield naar de piepers graaft.

Net als de moestuinloze vrienden hebben ook zij de gewoonte naar de opbrengst te informeren. ,,Hoeveel aardappels per plant, buurvrouw? Elf toch wel, neem ik aan?'' Knarsetandend moet je het antwoord prijsgeven: ,,Nou, niet altijd'' Om erop te laten volgen dat het je niet kan schelen wanneer een plant maar drie aardappels telt, dat je best tevreden bent met de twee emmers bonken en krieltjes die de tuin je wil schenken en dat je er immers niet de hele winter van hoeft te eten.

Meestal neemt de zondagse tuinder dan eens genoeglijk de tijd voor zijn eigen successen. Kennelijk rekent hij het tot zijn taken om op de Dag des Heren de inhoud van de vriezer niet alleen te tellen, maar die ook te onthouden en mij mede te delen. X kilo geblancheerde spinazie en Y zakken kapucijners wegen natuurlijk niet op tegen mijn zeventien erwtenpeulen en nul komma nul aardbeien, die in twee weken tijd geheel overwoekerd werden door twaalf soorten onkruid. Misschien moet ik daar eens over beginnen, dat ik vermoedelijk de tuinder ben met de meeste onkruidopbrengst? Uit anderhalve vierkante meter aardbeienbed haal ik een volle kruiwagen, wie doet me dat na?!?

Aan het eind van de middag overzie ik mijn oogst evengoed met vreugde: op de emmers piepers vlij ik versgeknipte majoraan en jonge uitjes. Mijn dorst les ik met wellustige, rijpe kruisbessen en van de peperige rucola pluk ik zeker voor zes eters. Zal ik er volgend jaar een heel bed voor omploegen? Wat een fantastische sla, die bovendien -afkloppen!- geheel vrij van vriend escargot gedijt.

's Avonds keer ik terug naar de tuin, met de buurvrouw en twee klapstoeltjes. We negeren elke overwoekering, koelen een fles cider in de sloot en nemen plaats in de avondzon. Meestal ga je naar de tuin om te wieden of te oogsten. Soms, echter, kom je er voor iets anders. Om een boom op te zetten, of gewoon maar eens te genieten van Het Zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden