Het gaat opzeggingen regenen bij de EO

Ik moest zaterdagavond drie keer met mijn ogen knipperen, maar het stond er toch echt: EO. Op het scherm hoorde ik dat Polen ’zo katholiek zijn als de tering’ en dat een actievoerster ’een kutdag’ achter de rug had. Een primeur: voor het eerst in zijn veertigjarig bestaan heeft de Evangelische Omroep het schuttingwoord toegelaten . En dat met de kracht van een tsunami.

De telefilm ’Sekjoeritie’ (Nicole van Kilsdonk) behandelt de dilemma’s van documentairemaakster Tjitske, die maatschappelijke onderbuikgevoelens in beeld wil brengen. Ze denkt daarvoor bij bewaker Bob aan het juiste adres te zijn, maar de man blijkt er te genuanceerde opvattingen op na te houden. Tjitske staat voor het dilemma waar elke journalist mee te maken krijgt: publiceren of niet? Doorslaggevend daarbij hoort te zijn: wil ik mezelf en het publiek gevangen houden in vooroordelen of bied ik een nieuw, verrassend perspectief? Tjitske kiest voor het laatste, maar haar chef denkt daar anders over. Helaas wordt de kijker de uitkomst van dát gevecht onthouden. Verder een prima film, waarbij de reeks schuttingwoorden past in de context van het rauwe bewakers-bestaan. Maar bij de EO zal het waarschijnlijk opzeggingen regenen.

Ook de KRO zoekt nieuwe horizonten. Na vijf jaar geleden tot schrik van de bisschoppen eerst de reïncarnatie te hebben behandeld in ’Wie was ik?’ en een jaar later paranormale begaafdheid in ’Op zoek naar het zesde zintuig’, heeft de KRO nu de bijna-doodervaring ontdekt in ’Een tweede leven’. Dat gaat ongeveer als volgt. Een grijze, langharige motorrijder, genaamd Richard, zegt dat hij na een verkeersongeluk „in een luchtledigheid terechtkwam zonder zijkanten, wat een zwevige sfeer gaf”. Of de verhalen waar zijn, is niet te controleren, en dat maakt presentatrice Karin de Groot ook niets uit. „Het gaat erom hoe mensen door hun ervaringen zijn veranderd”, zei ze laatst op een persconferentie.

De KRO is ver afgedwaald van het Roomse pad en denkt vermoedelijk dat aan de hemelpoort geen Petrus meer staat met de sleutels van het Koninkrijk, maar een oude heks met een verzameling klankschalen. De KRO zou een stevige rebirthing moeten ondergaan om verlost te raken van het drijfkaarsjes-katholicisme.

Mooi in memoriam zaterdagnacht voor Willem Breuker in ’Time is an empty bottle of wine’ (NPS). Netty van Hoorn schetst het beeld van een mensenmusicus, bij wie niet de notenbalk maar de musicus zelf bepalend is voor de klank. Een eclectisch saxofonist die, geïnspireerd door Kurt Weil, een a-politiek muziekgenre als de jazz een idealistische lading gaf.

Een klein wonder, dit uitgebreide in memoriam, want het Hilversumse beleid op dit vlak is bijzonder willekeurig en vooral afhankelijk van de gemakzuchtige vraag ’of er iets op de plank ligt’. Voor wereldberoemde Hollywoodsterren, als Gregory Peck en recordhoudster Oscars Katherine Hepburn, is bij overlijden meestal niet meer aandacht dan de verplichte minuut in het ’Journaal’. Rechtenkwesties, dichtgetimmerde programmaschema’s, desinteresse bij actualiteitenrubrieken en moeilijk doende omroepen zijn daarvan de oorzaak. Om op de Nederlandse tv te komen kun je beter bijna dood zijn dan helemaal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden