Het fort waar presidentiële relaties strandden

Fransen mogen koekeloeren in buitenverblijf

FORT BREGANÇON - Zo'n zeshonderd toeristen per dag trekken deze weken op hun slippers en sandalen door de anders muisstille vertrekken van Fort Bregançon, het officiële vakantieadres van Franse presidenten aan de Côte d'Azur. Het uitzicht op de turquoise Middellandse Zee vanuit het voormalige piratennest maakt indruk op de bezoekers die, na een verplichte reservering en alleen onder begeleiding van een gids, de intimiteit mogen betreden van hun staatshoofd.

President François Hollande besloot het fort onder te brengen bij monumentenzorg en open te stellen voor publiek. Om te laten zien, is het idee, dat hij ook zelf de tering naar de nering zet nu het land moet bezuinigen. Bregançon kost 250.000 euro aan onderhoud per jaar en dat wordt nu eenvoudig terugverdiend.

De interieurs vallen een beetje tegen vanwege de eenvoud - hier geen presidentiële pracht en praal. Bregançon werd grotendeels ingericht in de jaren zeventig door de echtgenote van Valéry Giscard d'Estaing, Anne-Aymone, die een weinig getalenteerde binnenhuisarchitecte bleek. De rode bloemen en papegaaien op de bekleding van de Louis XVI-stoelen en de gordijnen in de eetkamer en haar 'groene salon' - een bijna beangstigende creatie - roepen de vraag op waarom nooit een echte designer zich over de vesting heeft ontfermd.

Het was te danken aan Charles de Gaulle, president van 1958 tot 1970, dat juist deze plek het officiële vakantiehuis van de Franse presidenten werd. In 1964 bracht de generaal een geïmproviseerd bezoek aan het toen verwaarloosde bouwwerk omdat hij in de buurt was voor de herdenking van de geallieerde landing in de Provence. De volgende dag klaagde hij over het te kleine bed - De Gaulle was 1 meter 96 - en de muggen. Bregançon onderging een opknapbeurt en kreeg de status van officieel vakantieverblijf.

Geliefd werd Bregançon, waar je moeilijk aan het gevoel ontkomt dat je er wordt opgesloten, eigenlijk nooit. De Gaulle was er maar één keer. Alleen d'Estaing (president van 1974 tot 1981) en zijn voorganger Georges Pompidou (1969-1974) kwamen er graag. François Mitterrand (1981-1995) had zijn eigen buitenhuis diep in de dennenbossen van Zuidwest-Frankrijk.

Jacques Chirac (1995-2007) werd een habitué, maar vooral om vrienden elders aan de Côte d'Azur te bezoeken of koffie te drinken in het naburige Saint-Tropez. Hij verveelde zich volgens de verhalen dood zodra hij de smalle weg, die het voormalige eilandje verbindt met het vasteland, was overgestoken. Bregançon heeft een paradijselijke tuin met eeuwenoude pijnbomen, maar geen zwembad, tennisbaan of sauna.

Nicolas Sarkozy (2007-2012) en zijn opvolger Hollande zijn ook geen Bregançon-fans geworden. Beiden worstelden er met grote relatieproblemen. Sarkozy bracht er na zijn verkiezingsoverwinning sombere uren door: zijn tweede vrouw Cécilia twijfelde of zij hun huwelijk nog een kans zou geven. De vrienden die Sarkozy uitnodigde om haar op te beuren en de boottochtjes die hij organiseerde hielpen niet; in de herfst werd de scheiding uitgesproken. Toen 'Sarko' trouwde met oud-model en zangeres Carla Bruni ging hij liever naar de villa van zijn nieuwe schoonmoeder, een half uur rijden verderop.

De twee weken die Hollande in Bregançon doorbracht met zijn inmiddels ex-vriendin Valérie Trierweiler waren een ramp. Trierweiler had via Twitter haar steun uitgesproken voor een politieke rivaal van de moeder van zijn vier kinderen, Ségolène Royal, tot grote woede van Hollande. Een bezoekje op een bloedhete dag aan het strand vlakbij het fort, bedoeld om voor de camera's de hand van gewone mensen te schudden, viel in het water. Een hevig transpirerende Hollande in een veel te ruim zittend poloshirt maakte vooral een onhandige indruk. Volgens zijn agenda neemt Hollande dit jaar vanaf 4 augustus alleen een paar dagen vrij.

Bregançon werd ingericht door de vrouw van Giscard d'Estaing. Het ontbrak haar echter aan talent daarvoor.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden