Het feest is terug in het Vierdaagse-peloton

Een forse zijwind op de Oosterhoutsedijk bij Lent deerde de Vierdaagselopers gisteren niet. Het was prima wandelweer en de sfeer was als vanouds.

Onno Havermans

Een wandelaar zit in het gras bij de foto van Reynault Kussy. Er liggen bloemen binnen de kleine driehoek van dranghekken, die het monumentje in de berm beschermen tegen duizenden wandelschoenen. Hier voltrok zich vorig jaar het grootste drama van de Vierdaagse: een ervaren wandelaar zakte ineen om nooit meer op te staan.

„Hij is overleden aan een zonnesteek”, zei zijn weduwe maandag in De Gelderlander. Boos op de artsen die zaterdag, juist op de dag dat in Nijmegen een herdenkingssteen werd onthuld, een artikel publiceerden in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde, waarin ze het onwaarschijnlijk noemen dat de twee overleden wandelaars waren bevangen door de hitte.

Vorig jaar augustus liet de familie van Wim Lankreijer al weten dat hij op de camping in Groesbeek, net terug van de eerste mars, was bezweken aan zijn hart. Dat geldt mogelijk dus ook voor Kussy. Zijn weduwe had dit jaar de laatste kilometers van de Oosterhoutsedijk in Lent naar de eindstreep in Nijmegen willen lopen, om die fatale wandeling van haar man alsnog af te maken. Maar ze heeft daarvan afgezien wegens grote belangstelling van de media, die haar niet met rust laten.

Er zijn meer mensen op de ’dijk des doods’ die geen zin meer hebben in camera’s en microfoons. Die zelfs een opschrijfboekje beleefd doch beslist wegwuiven. Bewoners en hun vaste bezoekers hebben even geen zin meer in het oprakelen van oude beelden. Ambulances die de dijk oprijden, grote kerels die in de berm aan het infuus zitten, lopers die als zombies voortsukkelen. Die blijven toch wel scherp in hun herinnering. Net als de merkwaardige stilte van vorig jaar.

Ze snakken naar een feest als vanouds. De laatste kilometers van de eerste dag, als de lopers Nijmegen al zien liggen en de schittering van de Waal hen aanspoort om er nog even flink de pas in te zetten, terwijl langs de dijk het aantal toeschouwers met de meter toeneemt, net als het klappen van hun handen en het volume van de muziek. Dat is hoe het hier moet zijn.

„Een gewone Vierdaagse is de beste manier om het voor de hele Vierdaagse-familie te verwerken”, denkt marsleider Wim Jansen. Het aantal inschrijvingen ligt dit jaar lager en meer dan 4000 inschrijvers haalden hun startbewijs niet op. Maar ook wandelaars die wel zijn gekomen, hebben tegen deze eerste dag opgezien.

Groot is de opluchting als de eerste 50 km-lopers al voor tien uur binnen zijn. Ook de grote meute houdt de moed erin. Natuurlijk zijn er uitvallers, die zijn er altijd, maar de nadruk van de organisatie op een goede voorbereiding hebben velen zichtbaar goed begrepen. Toch grijpt menigeen gretig in de bakken Betuws fruit die hen door toeschouwers worden voorgehouden, en gaat er geregeld iemand op z’n kop in de teil met tuinslang tegenover het monumentje voor Reynault Kussy.

Terug op de Wedren, het start- en finishpunt, stromen de bierpompen. ,,Het smaakt eigenlijk net ietsje te goed’’, lacht een 40 km-man.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden