Review

Het duizelt in Star Wars III

Het is even weer erin komen, in Star Wars. Obi Wan Kenobi, om maar wat te noemen, wat voor naam is dat eigenlijk? En dan Yoda, Dooku, R2-D2, Padmé Amidala. Ieder van hen klinkt en oogt 'alien' op zijn of haar eigen unieke wijze; van oud-Gallisch tot semi-voodoo of hightech futuristisch. Gelukkig krijg je de tijd. De nieuwste 'Star Wars' duurt weer meer dan twee uur en begint met de afronding van de vorige: een ruimtegevecht van onze helden, Jedi-ridders Anakin en Obi-Wan tegen Generaal Grievous, een metalen man met doodshoofdtrekken, zichtbaar horend bij de tegenpartij, ofwel 'The Dark Force'. Tegen de tijd dat onze helden Grievous hebben gekortwiekt voel je je al wat vertrouwder in het heelal van George Lucas. Heel moeilijk is het toch ook niet. Er is een goede kant (The Force) en een donkere kant (The Dark Force). In deze derde 'Star Wars' van de tweede trilogie, die in chronologie voorafgaat aan de oorspronkelijke serie uit de jaren '70, beleven we dat Anakin Skywalker (Christensen), in het vorige deel de wat verwende 'jeune premier' maar verder wel okay, overstapt naar 'The Dark Force'. Na een film lang broeierig van onder de wenkbrauwen omhoog blikken, richt hij zich op als 'Darth Vader', de in zwart nepmetaal uitgedoste mens van kwade wil die het in deel IV 'A New Hope' (de originele 'Star Wars') zoon Luke lastig gaat maken.

Verklappen mag want alle fans kennen dit vervolg. Het is geen 'wat'-spanning maar een 'hoe'-spanning, deze Star Wars III; alleen hoe spannend is het? Nu is er zoveel gezucht over de twee vorige delen van de tweede trilogie (houterig geacteerd; slechte dialogen) dat dit laatste deel alleen kan meevallen. De fans schijnen ook opgelucht adem te halen, voor mij gold dat minder. Een megalomane filmer, die George Lucas. De eerste 'Star Wars' oogt nu aandoenlijk authentiek: de plastic helmen met rubberen riempjes, de woestijn die de verre planeet verbeeldt, goeie ouwe Sir Alec Guiness in stoffige monnikenpij. In de digitale 'Star Wars' III vliegt een duizelingwekkende hoeveelheid ruimteschepen her en der exploderend tussen dito planeten door. De stad Coruscant oogt als een futuristische kruising tussen het oude Rome en Manhattan: piekende donkere wolkenkrabbers, steriele marmeren interieurs.

De apotheose komt in een in brandend lava gedrenkt berglandschap. Steeds gekwelder oogt de arme Anakin, maar echt warm wordt het niet. 'Een epos zonder droom', schreef critica Pauline Kael ooit venijnig over de allereerste 'Star Wars'. Geen weerklank, alleen spektakel, zo geldt ook voor deze allerlaatste. Genoeg innemend kromme shamannenpraat van senator Yoda plus een sneer naar Bush, maar niets dat de 'Jimmy Neutron' kleuterwijsheid ontstijgt. Het is merkwaardig hoe claustrofobisch Lucas' oneindigheid uiteindelijk op je inwerkt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden