Column

Het drama heeft zich voltrokken in huis, de hoofdpersonages zitten nog even bij elkaar

Elke Geurts Beeld Jörgen Caris

We zijn nu definitief in de uitloopscène terechtgekomen, dacht ik. Ex en ik bevonden ons weer samen aan de ontbijttafel. In ons oude huis. De welbekende slaaphoofden keken elkaar aan. 

De meisjes besmeerden hun boterham en maakten zich op om naar school te gaan. Ik vroeg of er koffie was. Hij schonk koffie voor me in. We spraken over het weer. Luizen. Een gezamenlijke vriend in het ziekenhuis.

Het leek niet anders dan het jarenlang was geweest. Eind goed al goed zou je kunnen denken. Maar verder van dit leven kon ik niet verwijderd zijn. Dit is de allerlaatste keer dat we hier aan het ontbijt zitten, constateerde ik. En dat dat maar goed ook was. Vooruit wilde ik. Weg uit dit plaatje. Mijn volgende leven in.

De laatste weken fiets ik elke dag wel een paar keer heen en weer van mijn oude naar mijn nieuwe huis. Van mijn vorige naar mijn volgende leven. De afbraakfase is afgelopen. Het ziet er daar elke dag veelbelovender uit.

Ditjes en datjes

Nog even deze uitloopscène dus. Het allerlaatste staartje van een verhaal. Het drama heeft zich voltrokken, de hoofdpersonages zitten nog even bij elkaar en praten over ditjes en datjes. Er lijkt helemaal niets te gebeuren. Maar alles is anders dan het ooit is geweest. In het licht van het voorgaande heeft elke beweging en elk woord een nieuwe betekenis gekregen. In die laatste scène - die een paar pagina’s mag duren - ligt in feite het hele drama besloten.

Tijdens mijn studie heb ik veel van die scènes moeten schrijven. Dus ik herken ze meteen, maar mijn dochters niet. “Zitten we zomaar met ons vieren aan het ontbijt!” zei ik luid, “voor één keertje, hè?”
De achtjarige glimlachte van oor tot oor. “Ik denk dat dit nog wel vaker gaat gebeuren”, zei ze zacht.
“Nee, we zitten hier alleen maar omdat mijn huis nog niet klaar is en papa gisteravond nergens anders heen kon.”
“Jaha! Mama!”
“Het komt nóóit meer goed tussen ons.”

De achtjarige stopte haar vingers in haar oren.
“Waarom zég je dat nou altijd?” vroeg de dertienjarige.
Ik zei het om hun hoop niet te doen opflakkeren. Ik zei het omdat ik gezien had dat de achtjarige het gezin op haar vakantietekening op school weer bij elkaar had getekend. Ik zei het omdat ik wist dat die twee nog altijd niet zaten te wachten op dat volgende leven van hun vader en moeder.

Schrijfster Elke Geurts beziet elke week haar nieuwe leven. Lees hier meer columns. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden