Het draait om participatie, niet integratie

De opvang van allochtonen mikte ten onrechte op hun integratie, terwijl het eigenlijke doel moet zijn meedoen in de Nederlandse maatschappij, dus participatie.

Een cruciale factor bij het falen van het tot dusver gevoerde immigratiebeleid is het voorbijgaan aan de botsende culturen enerzijds tussen de huidige migranten en de ontvangende samenleving. En anderzijds de verschillen tussen migrantengroepen onderling.

Door deze vergissing is er gestreefd naar verkeerde en onhaalbare doelstellingen. Men meende dat integratie het antwoord is en er dus een integratiebeleid moest worden gevoerd.

Dat integratie niet het juiste doel is, valt eenvoudig aan te tonen. Immers, dit medicament heeft niet gewerkt. Dit was zelfs te voorzien.

Allereerst kan een- en hetzelfde beleid niet heilzaam zijn voor zoveel verschillende doelgroepen. Daarnaast passen de ingrediënten van het medicament -bedacht door westerlingen van de midden- en hogere klasse- niet bij de patiënt met een plattelandsachtergrond en een traditioneel en arm achterland. Armoede kweekt een straatvechtersmentaliteit. 'Dialoog' past hier absoluut niet bij.

Dan is ook de medicatie te vaag. Met welk deel van de maatschappij, met welk milieu en tot hoever dient een immigrant te integreren? Met de integratie van Marokkaanse boefjes in diverse steden is niets mis. Zij spreken goed Nederlands, soms zelfs met een plaatselijk accent en weten precies hoe ze kunnen bereiken wat ze willen. Toch vormen ze een probleemgroep.

Daarentegen zijn er Chinezen die volstrekt niet geïntegreerd zijn. Ze spreken de taal niet en leven afgezonderd. Hier zijn geen klachten over, omdat zij zich redden. Dat is dus kennelijk wat er wordt gewenst. En niet alleen in Nederland maar ook elders. In Frankrijk klaagt men over de migranten: ,,Vroeger spraken zij geen Frans, maar ze werkten, en tegenwoordig spreken zij wel Frans maar werken ze niet.''

Ook uit het verzet van velen, vooral van de VVD, tegen islamitische scholen blijkt dat de roep 'doe zoals wij' niet de bedoeling is van 'integratie'. Het argument van het verzet is dat eigen scholen de integratie van allochtonen tegengaan. Echter, met de stichting van islamitische scholen doen de moslims precies hetgeen de autochtone bevolking al sinds 1917 onder de vlag van vrijheid van onderwijs doet.

Integratie is een te softe eis. Immers, men kan de taal leren, zich de mores en codes eigenmaken en daarmee is aan de eis voldaan. Zie de Marokkaanse criminele groepjes. Omdat integratie niet het antwoord is, moet er een nieuw beleid komen. Een participatiebeleid: deelname aan het maatschappelijk en sociaal verkeer.

Anders dan integratie is dit een beleid dat gewenst, noodzakelijk maar ook haalbaar is. Iedere migrant dient zich zodanig in te burgeren dat hij/zij in staat is om te participeren. Dit is hard, harder dan alleen integreren, maar helder en duidelijk.

Vanwege het soms enorme verschil in denken, voelen en handelen tussen migrant en anderen, dienen van jongs af aan kennisprogramma's te worden aangeboden om zodoende gelijke kansen te bevorderen. Hiermee wordt namelijk het risico dat een gekwalificeerde migrant wordt afgewezen vanwege het verschil in communicatiestijlen, voorkomen.

Als men zegt, dat participatie precies datgene is wat met integratie wordt bedoeld, dan is het van het grootste belang dat dan ook zo te noemen. Daarmee wordt afgerekend met de oeverloze discussies. Bovendien wordt het psychologisch verzet tegen 'integratie' weggenomen. De Arabisch-Europese Liga (AEL) en haar voorman Abou Jahjah, gebruiken de roep om integratie in hun onfrisse propaganda. Zij drukken hun aanhang op het hart dat met integratie bedoeld wordt dat de eigen normen en waarden inferieur zijn aan die van het Westen en dat daarom integratie wordt verlangd.

Bij een participatiebeleid is er ook geen plaats meer voor de onnoemelijk veel gesubsidieerde instanties, clubs, groepen en centra. Voor migranten zal in een dergelijk beleid precies hetzelfde gelden als voor iedere andere burger.

Ieder doet zijn opperste best om zich te redden. Diegenen die dat, naar objectieve maatstaven, niet kunnen, zoals invaliden en chronisch zieken, kunnen bij de algemene instellingen terecht. Wat een enorme besparing van gemeenschapsgelden zal dit opleveren. Maar bovenal, de kans van slagen van een dergelijk beleid is aanzienlijk. Voor mensen die opgegroeid zijn met 'duidelijkheid', is dit de weg.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden