het dorp in de stad

Verdwenen

Op een dag besloot ik om naar mijn geboorteplaats Zwolle te gaan en daar mijn dochter te laten zien waar haar vader de eerste tien jaar van zijn leven had doorgebracht. Het werd een schokkende ervaring. Weg was het huis waar ik geboren was, waar de Duitsers tijdens de oorlog binnen waren gevallen op zoek naar mijn ondergedoken vader. Weg was de tegenoverliggende ijzergieterij. Weg was het huis van mijn grootmoeder. Weg was het huis van mijn grootvader - die van m'n grootmoeder gescheiden was - waar op de keukenvloer een jonge vrouw stierf die even tevoren door een jaloerse ex-minnaar was neergeschoten. Nog tijdens mijn betrekkelijk korte leven was mijn verleden waarin ik mij zo geborgen waande van mij afgenomen.

Peter van der Molen

Excuus

Fietsend door een afgelegen dorpje groeten de schoolkinderen mij nog, zoals ik dat vroeger in ons dorp ook deed. Als peuter ging ik daarom ook alle mensen in Amsterdam goedendag zeggen. Daar verbood mijn moeder het! Ik begreep er niets van.

Ik liep overal naar binnen. Iedereen kende mij. Maar als ik kattenkwaad met vriendjes uithaalde, wezen ouderen ons terecht en 's avonds wisten mijn ouders het. Dan moest ik aan de hand van mijn vader 'excuses' gaan aanbieden ook al begreep ik de inhoud van dat woord niet. Het was een magisch woord waardoor ik van straf verlost werd.

Drs. S.P.Martens

Open-gordijnenbeleid

Als kind woonde ik in Duindorp. Officieel een Haagse wijk, officieus een dorp, pal achter de duinen. In Duindorp stonden de kleine huizen dicht op elkaar in nauwe straatjes. Veelvuldig contact met de buren dus. Oftewel: iedereen wist (bijna) alles van iedereen. Veel bewoners hadden een plaatsje achter hun huis waar het zomers goed toeven was met de hele familie. Zo hoorde je nog eens wat. Aan de voorkant bleven de gordijnen potdicht, om inkijk te voorkomen. Bij mijn moeder niet. Zij gooide 's morgens vrolijk onze gordijnen open om de wereld binnen te laten. Als dwarse puber baalde ik destijds van haar open-gordijnenbeleid. Achteraf heb ik er bewondering voor.

Jacomine Lagas

Kerkklok

Wij wonen in de Tuinwijk in Groningen. Ik prijs me gelukkig met een actieve en creatieve buurvrouw die de mooiste theater- en muziekvoorstellingen weet te bedenken volgens het concept 'door buren, voor buren'. Meedoen zorgt iedere keer weer voor een leuke dynamiek. In de wijk naast ons is een kerkklok in ere hersteld. Er kwam eerst een enquête om te onderzoeken of buurtgenoten het goed vonden dat de kerkklok op hele en halve uren weer zou slaan. Iemand was tegen, toch kon het doorgaan. Voor mij past dit helemaal in het dorpsgevoel dat ik in de Tuinwijk ervaar.

Suzanna van der Sleen

Helium

Het dorp en de stad: Jan van Mersbergen mag dan het dorp in de hoofdstad zoeken, ik, Brabander met parttime-studio in deze wonderbaarlijke stad, zoek er het grootsteedse: de pracht gezien vanaf de bovenste verdieping van het Okura-hotel in Zuid of vanaf La Place boven de Openbare Bibliotheek bij het CS, het IJ gezien van het REM-Eiland, of anders fietsend door de havens, langs het vliegveld, de Zuidas, IJburg, Osdorp, grachtengordel, musea, clubs, kroegen, terrassen, de buzz, overal nieuwbouw, al die heerlijke toeristen. Het is de kracht, de drive, de veelzijdigheid, kortom het gevoel helium te ademen in plaats van gewoon maar zuurstof. Amsterdam, da's geen dorp en gelukkig maar!

Wouter Krijbolder

Vorige week schreef Jan van Mersbergen hoe hij in Amsterdam het dorpsgevoel heeft gevonden.

Een selectie uit uw reacties.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden