Het dak van de Royal Albert Hall is gewaarschuwd

KLASSIEK

Wagner, Prokojev Rotterdams Philharmonisch Orkest ****

Het voelt toch altijd een beetje aan alsof het eerste van Feyenoord in Amsterdam speelt. Het Rotterdams Philharmonisch Orkest deed dinsdagavond het Koninklijk Concertgebouw in de hoofdstad aan. Of er supporters waren meegekomen - bij uitwedstrijden van orkesten mag dat nog steeds - laat zich raden, maar het zou zomaar kunnen. Het orkest speelt dit programma namelijk niet in de thuishaven van de Doelen, maar gaat er juist de komende dagen nog verder mee op tournee: naar Londen, Bremen, Merano en Rimini.

Vanavond speelt het orkest in de gerenommeerde BBC Proms in de gigantische Royal Albert Hall, live te volgen via BBC Radio 3. Als de ontvangst daar in Londen net zo euforisch is als in het Concertgebouw - en waarom zou dat niet zo zijn - dan gaat het Rotterdamse orkest een hele leuke avond tegemoet. En de prommers in Londen trouwens ook.

Een groot deel van die euforie wordt gegenereerd door de Canadese chef-dirigent Yannick Nézet-Séguin. In een recent onderzoek van de Universiteit van Londen werd duidelijk dat het visuele aspect van klassieke muziek vaak nog belangrijker is dan het auditieve. Dat geldt in buitensporige mate voor iemand als Nézet-Séguin. Niet dat zijn muzikale resultaten er niet toe zouden doen, maar er zijn op dit moment weinig dirigenten actief die zo energiek, vol overgave en met zoveel flair de muziek 'zichtbaar' kunnen maken als hij. In de Proms zullen ze dat net zo merken als wij in Amsterdam.

Een mooi programma hadden de Rotterdammers naar de Robeco Summer Nights meegenomen. Tsjaikovski's ouverture 'Romeo en Julia' is gesneden koek voor hen. De bogen werden door Yannick mooi over de muziek gespannen met een paar climaxen die echt uit zijn tenen kwamen.

Sopraan Anna Caterina Antonacci heeft een bijzondere band met het Rotterdamse orkest en zijn chef-dirigent. In voorgaande jaren gaf zij met hen al meesterlijke uitvoeringen van Berlioz' 'La mort de Cléopâtre' en Ravels 'Shéhérazade'. Nu was Antonacci uitgenodigd voor Wagners Wesendonck-Lieder. Repertoire dat je niet zo gauw met deze unieke zangeres zou associëren, maar tsjonge, wat zette Antonacci Wagners liefdespoëzie schitterend naar haar hand. Het was vooral heel ingehouden en intiem, met een paar fantastisch gelukte en de zaal in drijvende pianissimi in het hoge register. Nézet-Séguin en het orkest droegen Antonacci op handen met zinderend verstild spel.

Daarna was het tijd voor spektakel: Prokofjevs Vijfde symfonie. In 2000 speelde het Rotterdams Philharmonisch deze opruiende symfonie ook al in de BBC Proms. Toen met Valery Gergjev, de vorige chef-dirigent. Destijds ging het dak van de Royal Albert Hall eraf en het zou me niet verbazen als dat vanavond weer het geval zal zijn. Nézet-Séguin kent het geheim van dosering en pakt pas echt uit daar waar het nodig is. Maar dan is het ook waarlijk hemelbestormend wat er vanaf het podium komt. Het Concertgebouw ontplofte van enthousiasme en in Amsterdam lieten ze de Rotterdammers niet gaan voordat die een spetterende toegift gaven. Dat swingende stukje Sjostakovitsj uit zijn filmmuziek voor 'De horzel' komt vanavond zeker en vast ook op de lessenaars.

Disco terug van nooit weggeweest
POP

The Pointer Sisters Paradiso ***

Op vakantie, waar ook in Europa, schalde deze zomer steevast het oorwurmende 'Get lucky' van Daft Punk uit de autoradio. Het Franse danceduo heeft zijn zomerhit van 2013 vooral te danken aan die onweerstaanbare gitaarlick van co-auteur Nile Rodgers. Hij is het brein achter Chic, de elegant uitgedoste band die met de straffe mix van funk en rock het discotijdperk regeerde. Destijds ¿ met bassist Bernard Edwards ¿ ook de componist/producer achter het succes van Sister Sledge, de doorbraak van Madonna ('Like a virgin') en de doorstart van artiesten als Diana Ross ('Upside down') en David Bowie ('Let's dance').

Eind jaren zeventig was disco nog een vies woord, vooral onder de aanhangers van punk en new wave. Denk aan Gruppo Sportivo die in 1979 zongen: 'Disco really made it, it's empty and I hate it'. Maar als je bijvoorbeeld de laatste edities van Lowlands als maatstaf neemt is het onderscheid tussen 'serieuze' rock en dansmuziek allang verdwenen. Daar liepen beide genres gebroederlijk door elkaar.

Dankzij Daft Punk beleven nu ook de disco uit de jaren zeventig en het oeuvre van Chic een revival. In september staat die band in Paradiso, en deze week konden we al genieten van The Pointer Sisters. Ze vierden hun veertigjarig jubileum dinsdag in een uitpuilend Paradiso met stomende reprises van hun hits, van het funky 'Yes we can can' via het gospelgetinte 'Slowhand' naar disco-classics als 'Jump' en 'Fire'.

Ook al telde hun begeleidingsgroep twee synthesizer-tovenaars, het hart vormde de ritmesectie met straffe percussie, punctuele gitaarlicks en groovy bas-partijen. Gepokt en gemazeld in gospel (papa was dominee), soul, jazz en funk culmineerde hun driestemmige zang in succesvolle discohits die tot eind jaren tachtig de hitparades haalden. Ook al zijn de zussen Anita en Ruth inmiddels ver in de zestig, met assistentie van Ruth's kleindochter Sadoko vlamden ze als nooit te voren. Op hun best herinnerden ze ¿ gestoken in zwarte glitterjurkjes ¿ aan Tina Turner en, driestemmig zingend, aan The Staple Singers. Ondanks de soepele vocale kwaliteiten overheerste de hang naar show in plaats van een overtuigende spirit. Wellicht moet Daft Punk hen uitnodigen voor een volgend project, dan is een nieuwe 'Get lucky' verzekerd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden