Recensie

Het concept staat de muziek van Arcade Fire in de weg

Beeld EPA


Arcade Fire
Everything Now 
(Sonovox / Sony)

Vaak werkt het, concepten achter popalbums. Een overkoepelend verhaal, thema of boodschap kan zo'n verzameling liedjes van extra dimensie voorzien. Maar wat nu als het concept de muziek in de weg staat? Dat lijkt te zijn gebeurd met ‘Everything Now’, het tamelijk tegenvallende vijfde album van indierockband Arcade Fire.

Snuggere lui, deze Canadezen. Met nogal een betweterig gevoel voor humor. Kijk maar naar het marketingbombardement waarmee ze hun albumrelease vergezelden. Ze brachten USB-fidgetspinners op de markt, creëerden een eigen cornflakes-merk, bedachten bedrijfslogo’s voor alle songtitels en reageerden met eigen t-shirts op de Kylie en Kendall Jenner-rel, de showbizz-zusjes die oude bandshirts van hun eigen hoofd voorzagen. Geinig was ook hoe de band muziekwebsite Stereogum parodieerde (‘Stereoyum’) waarop ze een eigen albumrecensie online plaatsten.

Het was alleen allemaal nogal veel. En laat dat nu precíes de bedoeling zijn geweest. ‘Everything Now’ becommentarieert onze hypermoderne consumptiemaatschappij 3.0, waarin alles op elk moment vanuit de broekzak bekeken, gekocht, gedeeld en becommentarieerd kan worden. Alles, hier, en wel meteen. Het is een protest tegen de overvloedigheid, tegen vraatzuchtige bingecultuur dankzij streamingdiensten, die het aantal beschikbare liedjes, films of televisieseries schier oneindig maken. Als muzikaal grapje sluit het album dan ook precies af zoals het begint, zodat ‘Everything Now’ zélf oneindig wordt. De venijnige rocker ‘Infinite Content’ halverwege is een sleutelnummer.

Foeilelijk

Alleen is ‘Infinite Content’ foeilelijk. Content (tevreden / inhoud) als een flauw woordgrapje, tot nummer vermaakt. Het is symptomatisch voor het drammerige middenstuk van het album. De reggaefunk van ‘Peter Pan’  en ‘Chemistry’, of het slaperig kabbelende ‘Good God Damn’ : ze hebben geen enkele inhoud, ze gaan nergens heen, maar zijn gebouwd rond één simpele punchline die zonder al te veel overtuiging van zanger Win Butler op plaat is geslingerd. Het is verleidelijk om te denken dat dit opzettelijk is – muziek in de vorm van lege slogans, als verpakking zonder inhoud. Precies het commentaar van de band. Maar zó meta zou zelfs Arcade Fire niet zijn, om er hun eigen muziek voor op te offeren. Toch?

Arcade Fire was ooit van de episch opgebouwde rockgebeurtenissen. Op vorige plaat ‘Reflektor’ (2013) sloeg het collectief al meer een elektronisch georiënteerd pad in, een lijn die met hulp van producers Thomas Bangalter (Daft Punk) en Steve Mackey (Pulp) op dit muzikaal kleinere, ingetogener album wordt voortgezet. Maar – afgezien van het titelnummer – de band weet de luisteraar maar weinig mee te slepen, en erger, ze lijken het niet eens te proberen.

Misschien komt dit doordat de drie sterkste tracks – de fenomenale leadsingle ‘Everything Now’, het vrolijk hupsende ‘Creature Comfort’, of het met de kopstem van Régine Chassagne gezongen electrofunknummer ‘Electric Blue’ al voor de albumrelease waren uitgebracht. Afgezien van het pulserende ‘Put Your Money On Me' blijft daardoor weinig smakelijks over om nog mee te verrassen. Zélfs dit valt in te passen in het meesterplan van dit album: alle content, nú, meteen, direct!

Als dat de opzet is geweest is het project ‘Everything Now’ volkomen geslaagd. En ook valt er muzikaal heus wel wat te genieten – ongetwijfeld dat twee of drie nummers de komende jaren vaste waarde worden bij hun overdonderende liveshows. Maar over hele linie is dit vijfde album toch een tikkeltje ondermaats, zeker voor één van de grootste bands van dit moment. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden