Column

Het christendom als schaamlap in de strijd tegen de islam

Beeld Trouw

Een land dat steeds minder christelijk wordt, krijgt steeds minder behoefte aan christelijke feestdagen, niets logischer dan dat. Op een gegeven moment, decennia na nu, zal de ontkerstening van Nederland uitmonden in een ontKerstening. Of niet? 

Ik weet het niet, verward als ik ben door het voorstel van drie remonstrantse theologen om Tweede Pinksterdag in te ruilen voor het Suikerfeest. Wat moet blijven, wat mag weg?

Mij hebben de christelijke feestdagen nooit veel gezegd, ook niet in de periodes dat ik kerkelijker was dan tegenwoordig. Ergens moet de kaalheid van de calvinistische traditie – misschien is ‘schraalheid’ een beter woord – mij toch hebben besmet. Ik wist eigenlijk nauwelijks dat er een Tweede Pinksterdag bestond, dus wat mij betreft mag hij per opbod worden verkocht aan andere religies. Maar ook voor wie in godsdienstig opzicht fijnbesnaarder is, zou het opgeven van Tweede Pinksterdag geen groot probleem hoeven te zijn; op de christelijke kalender komt deze dag simpelweg niet voor.

Des te schriller klinkt het protest uit patriottische hoek, waar Tweede Pinksterdag in de categorie valt van Zwarte Piet en Paashaas. Nationaal-culturele bastions die verdedigd moeten worden tegen moslim-migranten. PVV-Kamerlid Machiel de Graaf tweette dat de remonstranten ‘niet weten wat ze aanrichten’, Elsevier-columnist Syp Wynia, die eerder sprak over Pasen als de ‘nieuwe frontlijn’ van de Nederlandse identiteit, hekelde nu de ‘malle dominees van het weg-met-ons ’. Wat er precies wordt aangericht als mensen niet langer vanwege de uitstorting van de Heilige Geest naar de meubelboulevard gaan maar vanwege het Suikerfeest, horen we niet. Hier is het christendom slechts een schaamlap in de strijd tegen de islam.

En toch, hoewel ik de moslims een eigen officiële vrije dag gun, weet ik niet of het remonstrantse voorstel wel zo handig is. De datering van het Suikerfeest is niet eenduidig, volgens sommigen is het Offerfeest veel belangrijker, en daarnaast lokt het inwisselen van de ene dag voor de andere een kettingreactie uit. In 2015 stelde de islamitische publicist Enis Odaci samen met rabbijn Lody van de Kamp en predikant Herman Koetsveld al voor om het Suikerfeest en het Joodse Jom Kippoer in te voeren als officiële religieuze feestdagen, ter vervanging van Tweede Paasdag en Tweede Pinksterdag. Ook daar is veel voor te zeggen, zij het dat we dan ook ruimte zouden moeten maken voor de hoogtijdagen van andere religies. Nog steeds geen bezwaar, wat mij betreft, maar qua agenda dreigt het dan wel uit de hand te lopen.

Bovendien: wie bepaalt welke godsdienst wel of niet in aanmerking komt? De overheid, en dat is niet zonder risico. Eigenlijk zou je elke burger een strippenkaart moeten geven voor pakweg vijf vrije dagen, te verzilveren op data naar keuze. De een zal die offeren aan Allah, de ander aan Jahweh, de een aan Jezus, de ander aan Vishnu, de een aan de meubelboulevard, de ander aan de Boeddha. Maar Kerst zal kampioen blijven, denk ik.   

Lees ook het commentaar van de hoofdredactie: Vier Suikerfeest én Pinksteren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden