Het braafste jongetje van de wielerklas

Hamvraag in de Rabo-zaak is wat precies de definitie is van gestructureerd. Was er van 1996 tot en met 2007 (de zaak-Rasmussen) sprake van georganiseerd dopinggebruik bij de wielerploeg of was het hooguit een eenling die aanrommelde met spuiten en bloedzakken? Als namelijk blijkt dat er sprake is van gestructureerde praktijken staakt de bank per direct de sponsoring.

Die clausule waarmee Jan Raas en toenmalig Rabo-topman Herman Wijffels eind 1995 instemden middels een krabbel onder de sponsorovereenkomst, is tot op de dag van vandaag van kracht.

Van Dale zegt over gestructureerd: 'een samenhangend geheel zijn'. Die definiëring laat veel ruimte voor eigen interpretatie. En dat is nu precies waar de schoen wringt sinds de Volkskrant zaterdag een grote reconstructie publiceerde over "doping in de grootste en langst lopende Nederlandse professionele wielerploeg".

De krant schetst aan de hand van een aantal vraaggesprekken bij vlagen een weinig fris beeld van een ploeg die zijn schone imago koestert zoals de sponsor destijds nog zijn triple-A status. Bij de zo onberispelijke ploeg blijken de uitgangspunten rekkelijk. "Als het gaat om medische begeleiding, zul je de randjes moeten opzoeken", zegt toenmalig ploegleider Theo de Rooij in diezelfde krant over wat hij omschrijft als het "grote grijze gebied" dat doping heet.

Renners zijn vrij zich naar eigen inzicht te prepareren voorafgaand aan een koers, zoals het soms eufemistisch heet in het wielermilieu. De ploeg stelt een arts aan om de ergste uitwassen in te tomen. Die arts is Geert Leinders. Over hoe en vooral wie zwijgt hij. In het kleine wereldje noem je geen namen. Door de medische staf werd het gebruik van doping 'afgeremd' en waar nodig 'gestuurd', schetst Theo de Rooij de praktijk van toen.

De leiding die ervan afwist en een dokter die de vinger aan de pols hield. Volhouden dat het hier niet om georganiseerde praktijken gaat, is niet bepaald houdbaar. Je zou kunnen tegenwerpen dat de ploeg geen doping verstrekte aan de renners. Maar zelfs voor die stelling is nauwelijks bewijs omdat daar nooit onderzoek naar is gedaan.

Het enige waarbinnen de ploeg ooit naar is gezocht, is een antwoord op de vraag hoe de affaire Michael Rasmussen in de Tour van 2007 heeft kunnen gebeuren. De uitkomst leidde uiteindelijk de val in van De Rooij en Leinders omdat zij samen met de nog altijd aanwezige Erik Breukink afwisten van de leugens van de Deen. Als er iets positiefs uit de bevindingen van de toenmalige onderzoekscommissie rolde dan is het dat een nultolerantie ten aanzien van doping het minste is wat je als ploeg kunt ondernemen.

Dat is wel elf jaar te laat. Al die tijd speelden de ploeg én sponsor het braafste jongentje van de klas, enkele private incidenten daargelaten. Erik Dekker bijvoorbeeld, bij wie in 1999 in het bloed een overschrijding van de hematocrietwaarde werd vastgesteld. Latere dopingaffaires met Thomas Dekker, Bernard Kohl en Rory Sutherland zijn niet meer dan een smetje op het blazoen.

En dus geen enkele reden om vragentekens te zetten bij het beleid van de ploeg.

In een reactie dit weekeinde liet de bank weten dat er geen nieuwe feiten boven tafel zijn gekomen en dat er derhalve geen enkele aanleiding is voor een nieuw onderzoek. De sponsor heeft hiermee - en zeker niet voor het eerst - de vraag van zich afgeschoven of de overeenkomst met Nederlands grootste wielerploeg nog wel verdedigbaar is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden