Het bordje

Betreten bei Schnee und Eis auf eigenen Gefahr! Het bordje is weer tot eind oktober nutteloos. De Berlijnse overheid waarschuwt ook bij dertig graden boven nul op bruggen, speelplaatsen, trappen, plantsoenen en andere plekken waar sneeuwruimen en strooien niet de hoogste prioriteit hebben. Op de openbare weg en de trottoirs zijn aanwonenden en gemeente verplicht na de eerste sneeuwvlok maatregelen te nemen. Zo niet, dan volgen op een glijpartij al snel de schade-claims die, tot groot vermaak van de krantelezers die het allemaal kunnen volgen, in de warme zomer worden afgehandeld.

Het dreigende uitroepteken op het winterbordje wil eigenlijk zeggen dat je het bij vorst beter niet kunt passeren. Een toegangsverbod bij sneeuw en ijs zou de vrijheid te ver inperken; dit is een aardig compromis. Nu zijn de gevolgen voor de sukkels die zonodig moeten.

Er wordt hier niet veel aan het toeval overgelaten. Ieder land heeft natuurlijk wetten om de roekeloze burger aan banden te leggen, maar daar kan je helaas niet ieder ongewenst voetbalspel of geluidje in vastleggen. Daartoe bestaan bordjes. In Duitsland zijn er net iets meer dan ergens anders. Ze zijn ook merkwaardiger.

Het kasteel Glienicke aan de zuidwestrand van Berlijn is zodanig tot conferentie-oord verminkt dat alleen sommige typische kasteeldetails nog verraden dat het ooit een romantisch onderkomen was. Een betonnen oprijlaan leidt de bezoekers direct naar het parkeerterrein, het landgoed is volgebouwd met kleinere onderkomens en schuren. Maar bij dit smakeloze oord verwachten ze kennelijk dat stromen bezoekers de 'kwetsbare' omgeving nog verder zullen verwoesten. Op de poort hangt een bordje met maar liefst tien verboden. Roken mag natuurlijk niet, autorijden (behalve parkeren) ook niet. Maar voor wie dat vanzelfsprekend vond, mag er nog meer niet: picknicken, voetballen, tennissen, vuil storten, muziek maken en een tent opzetten. Vreemd is wel dat veel van die dingen helemaal niet kunnen. Er zijn niet genoeg grassprieten meer op het erf.

Iets dichter bij de stad, in het grote meer Wannsee, ligt het Pfaueninsel. We komen er vaak, het is er zo lekker rustig. Keizer Friedrich Wilhelm II liet er in 1795 voor zijn geliefde gravin Lichtenau een lusthofje bouwen in runestijl. Er kwamen al snel meer vreemde gebouwtjes, waarbij de vorm de functie niet verraadt: een veestal in de vorm van een kerk, een boswachtershuis met het voorkomen van een chalet, een melkfabriek vermomd als ruine. Daartussen bos, weides, wandelpaden en zestig kermende pauwen.

Een klein veerbootje brengt de rust zoekende Berlijners - ook bij het mooiste weer niet meer dan een handvol - naar deze oase van anderhalve kilometer lengte. Voordat je aan boord stapt, krijg je nog even een briefje: Roken verboden! Muziek en lawaai verboden! Picknicken verboden! Graven verboden! Vuil storten verboden! Bloemen plukken verboden! Alle balspelen verboden! Eenden voeren verboden! En voor wie dat laatste niet helemaal begrijpt, is er een plaatje getekend: kind voert eend, brood valt in water en zinkt, brood bederft, vis eet brood en sterft. Pfaueninsel bljft rustig.

Het leukste bordje hangt hier op de markt. De snackkar zet daar bij mooi weer een kinderterrasje uit. Tafels en stoeltjes onder kniehoogte zijn zelfs voor kinderen van boven de tien te klein. Toch hangt er altijd een groot zwart bord naast: Laut Gewerbeordnung is het volwassenen niet toegestaan in de stoeltjes plaats te nemen. Uitroepteken.

Alleen vanwege dat enorme bord hebben we het even geprobeerd. Met een bil bleven we klem zitten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden