Column

Het blijft spannend hoe mijn vader wakker wordt

null Beeld Trea van Vliet
Beeld Trea van Vliet

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden met boten bouwen? Trea van Vliet is journalist en schrijfster en schrijft over haar vader.

Trea van Vliet

Als de chirurg me komt vertellen dat de operatie geslaagd is, voel ik pas hoe gespannen ik ben geweest. Mijn vader ligt op de uitslaapkamer en ik ga bij hem zitten.

Nu is het nog spannend hoe hij wakker wordt. Of hij helder is of in de war, of erger.

Mijn vader wordt goed wakker.

Hij vraagt hoe laat het is en welke dag het is. Denkt even na en concludeert dan dat het nog steeds vandaag is.

Ik glimlach, en zeg dat de artsen de tumor helemaal hebben kunnen weghalen en dat hij weer helemaal beter zal worden.

Mijn vader zegt niets maar laat mijn hand niet los.

De dagen erna blijft het spannend. Ik zie dat hij moeite heeft om geestelijk aanwezig te zijn. Hij ligt uren naar het plafond te turen, ziet soms dingen die ik niet kan zien en wil niet eten en drinken.

Als hij het na twee dagen 'ongein' noemt wat ze hem hier aanbieden, stelt mij dat gerust: daarin herken ik zijn scherpzinnigheid en zijn afkeer van flauw eten.

Hij is weer aan het landen.

Ik vertel de verpleegkundige dat mijn vader het liefst cola drinkt, en daar gaat ze mee akkoord. Beter iets dan niets, zegt de schat.

Mijn vader moet ook bewegen, nog iets waar hij helemaal geen zin in heeft. Hij wil eigenlijk gewoon naar huis, maar dat mag pas als zijn stoelgang weer normaal is. En er is geen drol te bekennen, want m'n vader eet nog steeds niet.

"Pap", vraag ik, "als je nou zelf kon kiezen, wat zou je dan willen eten?"

"Een puddingbroodje", zegt hij gedecideerd.

Ik Goes in, puddingbroodjes halen. Daarna gaat het snel. Mijn vader begint weer te praten en grapjes te maken, en als we de volgende dag een rondje strompelen door het ziekenhuis, krijgt mijn vader aandrang. We haasten ons naar de lift, en natúúrlijk stapt er iemand in die haar kleinkind op alle knopjes laat drukken.

Tegen de tijd dat we op onze verdieping zijn, is de grote boodschap al afgeleverd.

"Het is geschied, zuster", roept mijn vader vanuit de verte naar de verpleegkundige.

"Da's goed nieuws, meneer van Vliet", roept die terug.

"Maar buiten de tent", roept mijn vader er net zo monter achteraan.

We lachen en ze neemt mijn vader mee de douche in.

De dag erna mag hij naar huis.

Ik ben opgelucht en dankbaar dat alles zo goed is verlopen. En doodmoe, van alle weken spanning en alle lange dagen in het ziekenhuis. Bijslapen en bijkomen is mijn plan.

Maar de volgende ochtend vroeg is er telefoon: de wond is 's nachts opengesprongen en mijn vader is teruggebracht naar het ziekenhuis voor een spoedoperatie.

Trea van Vliet is journalist en schrijfster. Op deze plek schrijft ze over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland. Lees hier meer van haar verhalen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden