Het bestaat nog: zingen voor je lol

Sporten, zingen, dansen of bakken, je kunt het zo gek niet bedenken of de tv maakt er een spelletje van. Zaterdag begon de Avro met de zoveelste quiz: 'PopCafé'. Onder leiding van d.j. Gerard Ekdom en DI-RECT- gitarist Spike bestrijden twee teams elkaar op muzikale kennis: "Met wie maakte Thomas Acda een muzikaal uitstapje?"

Ook D-Day is sinds kort een spelletje. BNN traint dertig jongeren om de geallieerde landing in Normandië te imiteren. Is het te moeilijk om gewoon te vertéllen wat er op 6 juni 1944 gebeurde? Zelfs pelgrimages zijn niet meer veilig voor het competitie-virus. De EO begon in 2010 met 'De Pelgrims-code', waarin BN'ers allerlei rare opdrachten moesten uitvoeren in bedevaartsoorden. Gelukkig is achter dit overspannen programma vorig jaar voorgoed een punt gezet.

Wanneer doet iemand nog iets puur voor z'n plezier? Dus niet om een prijs te winnen, maar gewoon omdat het leuk is om te doen? Nou, er zijn nog een paar van die programma's. 'Nederland zingt' bijvoorbeeld. Elk weekend vullen standvastige gelovigen een vaderlandse kerk met het geestelijke lied. Deze keer was het de Domicanenkerk in Zwolle. Frisse, vreugdevolle types, begeleid door piano, blokfluit, viool, fagot en koper. Vol overgave en geloof zongen ze over de Heer. Geen enkele prijs in het vooruitzicht, en toch blijdschap. Het zingen zelf was de beloning.

Het EO-programma lijkt een beetje op 'Songs of praise'. Op zondagavond schakelen 2,5 miljoen Britten in op BBC 1 om hun favoriete hymnes te horen. Het programma komt, zoals 'Nederland zingt', steeds uit een andere kerk, en elke week is er een ander thema. Ditmaal ging het om het vasten voor Pasen. "Nog steeds vast een kwart van de Britten in de veertigdagentijd", legde presentatrice Pam Rhodes uit. Waarna 'Forty days and forty nights' weerklonk. Een volle Anglicaanse kathedraal in Bradford, met een koor en uitbundig zingende gelovigen. Jong en oud, maar meer vrouwen dan mannen.

Een mannelijke collega van Rhodes vertelde het bijbelverhaal over Jezus die veertig dagen vastte in de woestijn en daarbij door Satan op de proef werd gesteld. De man keek ons met droevige ernst aan. Hij zat in een licht glooiend landschap met dor, vergeeld gras. Alsof hij wilde zeggen: woestijnen hebben we niet in Groot-Brittannië, maar dit komt toch aardig in de buurt, nietwaar?

'Drop, drop slow tears' klonk het in de kathedraal. Pam Rhodes zat op dat moment al lang en breed bij Daniel Habtey, voorganger van de Pinksterkerk in Huddersfield. De zwarte prediker had ook in de woestijn geleefd, was de boodschap. Weliswaar geen veertig dagen, zoals Jezus, maar toch wel een dag of achttien. "In 2002 ben ik met mijn vrouw en kind gevlucht uit Eritrea, waar de christenen werden vervolgd", vertelde hij. "Na drie dagen lopen kwamen we aan in Soedan, en na vijftien dagen in Libië." Daar werd het gezin opgesloten in de gevangenis, maar vanwege het kind werden ze na vier dagen vrijgelaten. "Het geloof heeft ons gered", wist Habtey.

'Songs of praise' is al 52 jaar een succes. Dankzij liederen die 'iedere Brit' kent, lieflijke kerken en positieve getuigenissen, zoals dat van Habtey. Het is geen programma, maar een instituut.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden