Commentaar

Het Belgische drama is het zoveelste bewijs dat de politiek van redelijkheid en overleg op de terugtocht is

De Belgische premier Charles Michel in MarrakeshBeeld AFP

Hoe dun en onterecht de aanleiding ook, de groeiende golf aan opportunisme en populisme in de politiek in Europese en andere westerse democratieën heeft een nieuw slachtoffer gemaakt. 

Het kabinet-Michel in België gaat door als minderheidskabinet na het vertrek van de N-VA van politiek voorman Bart de Wever. De aanleiding is al even gezocht als mager. Van de Vlaamse nationalisten mocht premier Charles Michel in Marrakesh niet de steun van de Belgische regering uitspreken voor het VN-migratiepact, terwijl vorige week Michel van de Belgische volksvertegenwoordiging nog in meerderheid opdracht kreeg dat wel te doen.

De partij van De Wever schetste doelbewust de afgelopen dagen een verkeerd en afschrikwekkend beeld van dat pact, en de brokken zijn nu, zoals wel vaker, voor die partijen die nog wel verantwoordelijkheid willen dragen.

Het Belgische drama is het zoveelste bewijs dat de politiek van redelijkheid en van overleg in het Westen op de terugtocht is. De Franse president Emmanuel Macron liet weten een al eerder aangekondigde accijnsverhoging door te willen zetten en oogstte daarmee een soort van volksopstand. De gele hesjes, die in Nederland en ook in België al navolging hebben gekregen en die, in ieder geval in Nederland, de al bekende querulanten weer op de been bracht. In de hoop op de golven van in veel gevallen terechte ongerustheid hun eigen agenda weer eens voor het voetlicht te kunnen brengen.

President Donald Trump is ook zo’n onwaarschijnlijk voorbeeld van een populistisch politicus die denkt te kunnen meesurfen op de golven die de gele hesjes veroorzaken. Volgens hem scandeerden betogers in Parijs leuzen alsof zij Trump als president zouden willen. Ook de voorman van populistisch Amerika, Steve Bannon, putte dit weekeinde op een bijeenkomst in België, hoop uit de mogelijke ‘opstand der gele hesjes’. Opnieuw tekenen van de crisis in de westerse politiek.

Electoraal risico

Met zoveel verdeeldheid en zoveel pogingen de redelijkheid uit de politiek te bannen wordt er een extra hypotheek gelegd op de partijen die verantwoordelijkheid dragen of bereid nog bereid zijn die te dragen. Partijen die niet, zoals de PVV in 2010, onmiddellijk vertrekken als wordt ingeschat dat ze electoraal risico lopen.

De Duitse CDU is in dit geval een voorbeeld dat nog enigszins geruststelt. Ondanks alle commotie over het beleid van Angela Merkel en alle dreigementen uit eigen gelederen en uit de gelederen van zusterpartij CSU koos het partijkader dit weekeinde voor een opvolger, van wie mag worden verwacht dat zij het beleid van haar voorgangster voortzet. Tussen alle sombere berichten een positief geluid.

De mening van de krant, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren. Lees meer commentaren op trouw.nl/commentaar.

Lees ook:

Opgestapte N-VA blijft in België aan de touwtjes trekken

Na een regeringscrisis van een week tekent premier Michel vandaag toch het VN-migratiepact. De prijs die hij betaalt: doorrege­ren met een minderheidsregering, die sterk afhankelijk is van de N-VA.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden