Het begon in Bleecker Street

Adriaan van Dis heeft een verhouding met de volwassen pleegdochter van zijn relatie van wie hij scheidt en door wie hij beticht wordt van kleutermishandeling. Het nieuws beheerst Trouw, dat zijn boeken doorspit op aanwijzingen. Had hij niet ooit iets met het jongetje Zilver? Waarom is zijn metgezel niet genoemd in 'Een barbaar in China'? Was die vriendin in 'Het beloofde land' soms zijn ware geliefde?

Stop, u bent in de verkeerde film beland. Van Dis gaat over plagiaat, u bedoelt de Zaak Allen. Over A.v.D. zouden nette kranten dit ook niet zomaar opschrijven. Alleen de rioolpers zou in B. diens huis bespieden en voor diens pied-a-terre in A. de KOMO-zakken opensnijden. Trouw echter respecteert de leeftijdsgrens van volwassenheid. Incest is het niet, over sex met minderjarigen moet de rechter een uitspraak doen. Onder de scheidingen halen alleen gestrande huwelijken van koninklijke bloede de pagina Mensen.

Maar voor W.A. te N.Y., N.Y., trekken we de registers open. Eerlijk gezegd hebben de hoofdrolspelers in kwestie er zelf de hand in gehad. Woody Allen en zijn LAT-dame Mia Farrow bestoken elkaar met verklaringen, voorgelezen door het hulpje in de huishouding, video-opnamen en persconferenties. CNN onderbreekt de reportage van de Republikeinse Conventie en toont live Allen die met een brok in de keel het rietje doet trillen van zijn klarinet op zijn wekelijkse avondje in Michael's Pub.

Het misbaar laat zich deels verklaren door het ontberen in Amerika van een Lex en Yolanda of een Fergie en Andrew (die andere dus). Maar de opwinding vindt vooral grond in de films van Woody Allen en niet te vergeten Mia Farrow. A.'s zedenschetsen gaan nu eenmaal over grote liefdes, geheime verlangens, impertinente gedachten, de opspelingen van het lichaam en de radeloosheid van de geest. Allen zegt in Time deze week: "Films zijn fictie. De plots van mijn films hebben niets te maken met mijn leven. Mijn volgende film is een moordmysterie." Maar Farrow, die door Allen geregisseerd werd, weet wel beter. In Eric Lax' biografie over Allen zegt ze: "Ik denk dat iedereen in Woody's leven in zijn films rollen speelt en opnieuw speelt in verschillende contexten."

Ik was het altijd met Woody eens, totdat ik zelf opeens een keer bleek mee te spelen. Het begon in Bleecker Street, toen ik in de huisbioscoop van Greenwich Village in de zaal tussen het publiek op het doek in de film 'Crimes and Misdemeanors' in de zaal tussen het publiek Woody Allen zag kijken naar films op het doek in de zaal van Bleecker Street Cinema. De film gaat (onder meer) over het glijdende argumenteren tussen wat een misdaad is en een misstap, waarmee een man legitimeert hoe hij van de maitresse afkomt die zijn carriere dreigt te ruineren. Onmiddellijk nadat de moord gepleegd is komt Allen in beeld, die met zijn nichtje (niet Soon-Yi, een filmnichtje) naar een Hitchcock-film kijkt. Zo wordt iedere cruciale scene binnen de film van commentaar voorzien door beelden uit oude films die Woody van commentaar voorziet. Hij zit dicht bij iedere misstap (en -daad), maar verkiest als claustrofoob toch liever een plaatsje op de zijlijn van de fictie: Allen heeft dus gelijk als hij zegt dat zijn films verzonnen zijn. Maar de rollen in zijn films worden wel gespeeld door Allens vrienden, niet in de laatste plaats door Mia Farrow zelf, en Farrows twijfel aan de fictie is in ieder geval geen fictie.

Allen heeft in zijn oeuvre een passie voor vrouwen - een bij mannen niet onbekend verschijnsel. Nadat in 'Hannah and Her Sisters' Allens vrouw vreemd ging, in 'Manhattan' een 17-jarige prille schoonheid onbereikbaar bleek en in 'Purple Rose of Cairo' Mia Farrow haar eigen brute man toch verkoos boven de van het doek gestapte filmster op wie ze verliefd was, is de vrouw van Allens dromen (Mia) in 'Crimes and Misdemeanors' voor het allereerst eindelijk helemaal vrij en flirt ze met Woody... maar trouwt ze ten slotte met een blaaskaak. Wat je kan verbazen, is dat twee mensen in werkelijkheid heimelijk langzamerhand op elkaar uitgekeken raken, maar in de fictie van een film openlijk elkaar proberen te veroveren, terwijl ze dat dan weer in werkelijkheid toch moeten repeteren en spelen. Maar sinds fictie en werkelijkheid in Bleecker Street zo door elkander liepen, weet ook ik beter. Allen wilde vast meer dan LAT-ten, met dat Central Park ertussen, dat zie je vaker als mannen ouder worden. Hij was in 1984 al op zoek naar de ware, toen hij Kees van Kooten jaloers maakte door te praten met diens vrouw Barbara. In 'Hedonia' hoort Kees Barbara's gesprek met Woody op de band, dat zij heeft opgenomen. "'Best een leuk gesprek', zeg ik achteloos, 'maar was dat alles, op die ene kant?' 'Van wat we hebben opgenomen wel', gaapt ze. 'Ertussendoor ging het over van alles'. 'Dat hij bij voorbeeld verliefd moet zijn om lekker te kunnen filmen.' "

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden