Het beeld bij de kansloze missie van Van Praag

Volgens de ene krant had Michael van Praag het groots aangepakt, in een andere was het oog van de wereld op hem gericht. Mij was het woensdag bij binnenkomst tegengevallen, het nogal petieterige zaaltje in het Olympisch Stadion: niet iets om de wereld mee over te gaan - als de wereld er al heel veel aandacht voor zou hebben.

Je kunt zeggen, en die credits moeten we hem ook geven, dat Van Praag niet langer de meebuigende bobo is, dat hij nu dan toch opstaat tegen Fifa-voorzitter Sepp Blatter (hoewel, daar kom ik zo op terug). Je kunt zeggen dat hij niets te verliezen heeft en dat het hem op zijn leeftijd in zijn kringen niet of nauwelijks kan schaden. Je kunt het ook moedig noemen, en dat hebben we allemaal gedaan - met de aantekening dat moed en dwaasheid dicht bij elkaar kunnen liggen.

Maar waar kwam hij als uitdager nou helemaal mee? Dat Luis Figo, de mooie oud-voetballer met slechts zijn gebeeldhouwde kop als wapen, zei dat het zo bij de Fifa echt niet langer kan - het zou raar zijn geweest, als hij méér had gezegd. Maar als dan de tirannie moet worden verdreven, mag van een rasbestuurder toch iets verlichtends worden verwacht, iets edelers en diepers dan abstracte en hier en daar al bijna sleetse agendapunten (matchfixing, transparantie, andere geldstromen) en een groter WK - hoe bedenk je het?

Dat laatste ligt natuurlijk voor de hand: een diplomaat denkt er landen mee te paaien. Zoals een diplomatenbrein ook zoiets absurds blijkt te kunnen bedenken als dat zijn grote tegenstander, de voetbalpotentaat van al deze hele 21ste eeuw, zijn adviseur zou kunnen zijn.

Want zó staat Michael van Praag op tegen Sepp Blatter.

Het is niet alleen dat hij dat bedenkt; dat mag in die volstrekt ontoegankelijke denktrant misschien nog niet verbazen. Het is meer nog dat hij het zegt, dat hij het uitvouwt als een strategie van een hogere orde, dat hij met een stalen gezicht vertelt dat hij Blatter ervoor heeft gevraagd en dat hij hem het beheer van een stichting voor kansarme kinderen heeft aangeboden.

Je moet Blatter niet afserveren, je moet hem op een nette manier weg laten gaan, dacht Van Praag woensdag in een kringetje met de schrijvende pers te doceren. Dát is diplomatie, zei hij, en hij knipoogde.

Het was over zessen, ruim drie uur nadat de kandidaat-voorzitter van de Fifa het woord had genomen. 's Avonds wachtte nog een verplichting, er moest wat gegeten worden. Van Praag liet duidelijk horen wat hij wilde: naar de Febo, voor een kipcorn met satésaus. Voor de zekerheid riep hij het nog een tweede keer: niemand van de nog aanwezigen heeft niet kunnen horen dat hij, de bobo die ook zo gewoon kan zijn, naar de snackbar wilde.

Niet dat híj wel een kans kan maken, maar van Luis Figo hoeven we - alleen al door zijn gebrek aan bestuurlijke ervaring - niet te verwachten dat hij zijn gehoor de komende maanden voor de gek zal houden met een groter WK of een bijrol voor Blatter, om over de allerdoorzichtigste truc van de snack maar te zwijgen.

Meer nog dan de onwezenlijkheid van Van Praags belangrijkste plannen schrijnt de presentatie ervan, de belediging daarin waarvan de verstokte bestuurder in zijn kokerdenken alle besef heeft verloren. Van wie de tirannie wil verdrijven, mag boven alles een campagne van gewicht worden gevraagd - geen toneelstuk waarin het publiek op voorhand voor zó dom wordt versleten.

De missie van Michael van Praag klonk natuurlijk al kansloos, en al snel hebben we er met het bescheiden zaaltje, waarde Sepp als adviseur en de kipcorn met satésaus ook een beeld bij gekregen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden