Column

Het allerlaatste van al het moois bij Oranje verwaait

Henk Hoijtink: "Nederland klampt zich aan Arjen Robben vast, maar is hij werkelijk nog wereldtop? Zo snel en explosief, zijn enige wapens toch, zijn er al velen, en die zijn jonger en minder kwetsbaar."Beeld Maartje Geels

Alle bespiegelingen over hoeveel doelpunten Oranje zou moeten maken, hoe en wanneer dat zou moeten gebeuren en door wie - ze gingen deze week grotendeels langs me heen. Melancholisch beklom ik de tribune in Katwijk om de trainingen te bekijken en nu echt het allerlaatste te zien verwaaien van al het moois dat we hier hebben mogen zien en meemaken.

Alleen Arjen Robben liep er nog, en hij zou wel gek zijn als hij zijn interlandcarrière bij het missen van het WK niet zou beëindigen.

Ik heb hier Frank en Ronald de Boer zien lopen, Phillip Cocu, Patrick Kluivert, Edwin van der Sar, Clarence Seedorf, Ruud van Nistelrooij, Jaap Stam, Edgar Davids, Dirk Kuijt, Mark van Bommel, Wesley Sneijder, Robin van Persie, Rafael van der Vaart, Nigel de Jong, Louis van Gaal natuurlijk, Bert van Marwijk en Marco van Basten - dierbare tijd, hoor, dat hij bondscoach was.

Het missen van het WK 2002, de rol van Van Gaal daarin en zijn hoe dan ook memorabele teksten erover. Het EK 2004, een generatie op zijn tandvlees, en toch - ik blijf er graag aan herinneren - de halve finale. Het WK 2006 en EK 2008, de toernooien van Van Basten, met al het mooie en imperfecte dat in hem besloten lag. Het WK 2010 en EK 2012: Van Marwijk die Oranje in een ongekend prestatieve vorm goot en - voor wie dat wil zien, ook mooi - de verbrokkeling niet of te laat herkende. Daarna Van Gaal weer, het onvergetelijke WK 2014.

Robben

Ik zit in het hotel van Oranje aan tafel bij Arjen Robben. We hebben hem in 2003 zien debuteren, ja onder Dick Advocaat. Ja, natuurlijk voelt hij dat hij alleen is overgebleven, en wat dat betekent: niet iets leuks. Hij is ook maar een mens, zegt hij.

Ik vraag hem hoe vaak hij zich in de laatste jaren een roepende in de woestijn heeft gevoeld. Ik som op. Hij was, gewend natuurlijk aan de maatstaven bij Bayern München, de eerste en nog lang enige speler die zei dat we niet zo goed zijn. Hij omarmde het WK-systeem en de handelwijze van Van Gaal. Hij straalde uit dat hij het onder diens opvolger Guus Hiddink te losjes vond. Hij zei dat we af moesten van het blinde geloof in ons 4-3-3-systeem, en nóg spelen we het, zelfs uit tegen Frankrijk.

Hmm, doet Robben. Wat hij daarvan nog steeds vindt, is daarmee duidelijk genoeg.

Hij had het wel willen uitschreeuwen dat we in de trant van Van Gaal verder hadden moeten gaan, toch? Hij valt me niet in de rede. Hij stemt in met de verwoording van zijn gevoelens, onvoorwaardelijk. In zijn antwoord, waarvan ook hij weet dat het er niet meer toe doet, zoekt hij naar woorden. De trainer beslist, daar komt hij bij uit.

"See you"

Hij is niet het type om warm afscheid van te nemen, de egocentrische aanvaller. Nederland klampt zich aan hem vast, maar is hij werkelijk nog wereldtop? Zo snel en explosief, zijn enige wapens toch, zijn er al velen, en die zijn jonger en minder kwetsbaar. Zijn loop oogt soms geforceerd, alsof hij niet in de eerste plaats tegenstanders, maar nieuwe blessures wil ontwijken.

Het was niet verstandig om hem bij Oranje aanvoerder te maken, maar dat kan hem niet worden verweten - en er was weinig tot geen andere keus. Ook zijn leiderschap, als het zo mag heten, komt geforceerd over.

Maar hij is hoe dan ook de laatste - na hem de grijze generatie, speltechnisch en verbaal.

Als er niets meer te zeggen valt, staat Arjen Robben gehaast op. Een hand geeft hij niet meer. "See you", zegt hij.

Ik denk niet dat dat er nog van gaat komen, en hij zo te zien ook niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden