Het Afghaanse oorlogsdrama dichtbij

(\N)

Tegen de achtergrond van de moedeloos stemmende oorlog in Afghanistan, waarvoor 60 procent van onze bevolking geen enkele interesse toont, hebben Geert Lageveen en Leopold Witte de voorstelling ’Kamp Holland’ geschreven, een impressie van het leven van een peloton militairen in hun zwaar beveiligde vesting in Uruzgan.

De door Gijs de Lange geregisseerde voorstelling bestaat uit een serie korte scènes die vanzelfsprekend geen grote verrassingen opleveren: de verveling van het wachten, de confrontatie met onschuldig gedode burgers, de spanning van het vuurcontact met de OMF (Opposing Military Forces), de dreiging die uitgaat van een naderende BMO, Blue Moving Object – ofwel: een boerkadraagster – en als climax de patrouille waarbij de wagen op een IED, Improvised Explosive Device ofwel bermbom rijdt en er een KIA valt, Killed in Action.

De kracht van dit alles is dat spelers en musici heel dicht kruipen op de huid van de soldaten die dit allemaal op dit moment werkelijk meemaken. Het is daarom goed dat de spelers grotendeels acteurs zijn die nog in opleiding zijn en eigenlijk ook nog jongens en meisjes als de meeste soldaten in Uruzgan. Kostuumontwerpster Bernadette Corstens heeft allen gekleed in hetzelfde witte ondergoed: geen uniformen en geen wapens, maar wel een uniforme groep die klem zit in de hitte van de woestijn. Choreografe Peggy Olislaegers maakt die beklemming aan het begin en einde van de voorstelling heftig voelbaar door de spelers in golven het toneel te laten oprennen, waarna ze in een scherpe zwenking wegduiken, de coulissen in.

De muzikanten van susies haarlok gaan massief te keer op hun instrumenten, maar hebben ook een paar prachtige songs. Hun geluidsdecor – „wat een teringherrie is het hier”, roept een van de spelers dan ook op een gegeven moment – vond ik sterker dan al de stellages waarmee vormgever Michiel Voet het toneel volzet. Centraal staat de groepsbeleving, het afkortingen-jargon van ’HeLaPiDaKa’ (Helaas pindakaas) tot en met de ’RuBu’, de RukBunker ofwel slaapzak. Lageveen en Witte zijn hiervoor zelf twee weken dit jaar In Kamp Holland geweest, en als er iets voelbaar werd is dat wel de solidariteit die ze met de jongvolwassenen die hun moedeloze missie uitvoeren, laten blijken. Moedeloos, maar wel heldhaftig, en de aanwezigheid van vele militaire gasten in uniform bij de première onderstreepte dat de ’KloBus’ (Klote Burgers) en de soldaat dezelfde gevoelens deelden.

(\N)
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden