Beeld \

ColumnRob Schouten

Het aantal echtscheidingen bleek parallel te lopen met het boterverbruik, oftewel: veel verbanden zijn onzin

Mijn moeder is heel oud maar ze woont nog gewoon thuis en dus besloot ik, na overleg met mijn zussen of zij het een goed idee vonden, haar te bezoeken. Welgemoed en coronavrij wierp ik haar vanaf zegge en schrijve honderdvijftig centimeter een handkus toe en een bosje bloemen dat ik gewoon in een bloemenstal had gekocht – hele stukken leven gaan toch gewoon door, merkte ik. We praatten over koetjes, kalfjes en de Tweede Wereldoorlog toen ze opeens verzuchtte dat Helga, haar voormalige schoondochter en mijn ex-vrouw uit Duitsland, nooit meer belde. Al een jaar niet meer. En dat terwijl ze toch altijd een goede band hadden gehad. We zetten ons samen aan de Trouw-kruiswoordpuzzel waarvan ze de eerste opdracht, een bejubelde countryzanger Kenny, al niet wist en de rest dus ook maar op z’n beloop had gelaten tot ik kwam. Ik vulde Rogers in, toen er gebeld werd. Helga. Nou moe, was dat een toeval! Een klassiek geval van telepathie. De telefoonanekdote: de persoon aan wie je denkt belt op dat moment.

Bericht was kennelijk doorgekomen

Nu ben ik helaas te nuchter voor telepathie. Ik had een paar weken te voren mijn dochter verwittigd van het feit dat oma graag eens gebeld zou worden door haar, mijn dochters, moeder. Dat bericht was kennelijk doorgekomen. Bovendien belden en appten mensen in deze coronatijden elkaar veel vaker – om te informeren hoe het ermee ging, ik had zo zelfs een oude en vergeten vriend weer uit de mottenballen gehaald. En het was ook nog eens mooi weer terwijl we niet naar buiten mochten, redenen genoeg om maar eens te bellen. Correlatie is nu eenmaal iets anders dan causaliteit.

Ooit liet iemand zien dat het aantal echtscheidingen in een bepaalde regio parallel liep met het boterverbruik aldaar, oftewel: een heleboel verband is onzin. Niettemin, toeval bleef het dat ze juist nu belde. En telepathie zou soms fijn zijn. Ik merk dat ik nu iedereen over hetzelfde praat, of-ie het al of niet gehad heeft, of je nu wel of niet naar het strand mag, of 37,5 graden nu koorts is of niet, nu er kortom een soort collectieve gedachtegang lijkt te heersen, ik wel eens zou willen weten wat mensen werkelijk denken.

Universeel

Het verlangen om iemands gedachten te kunnen lezen is geloof ik universeel maar soms speelt het meer op dan anders. En het is vast goed dat het niet kan, dat onze pijnappelklier, waar sommigen het telepathisch vermogen localiseren, geen radio is die berichten uitzend en ontvangt. Maar nu mensen in hun gedrag steeds meer op elkaar gaan lijken zou ik de individuele verschillen wel eens willen lezen. Er zijn er vast die het allemaal overdreven vinden maar om niet op te vallen toch meedoen, of andersom mensen die hun latente existentiële angsten opeens bevestigd zien in een gebroederlijke obsessie.

We zullen het nooit helemaal weten. Straks als alles weer normaal is zal er een communis opinio over deze tijd neerdalen als iets wat we nooit eerder hadden meegemaakt, zoals dat ook over 9/11 en WO II is neergedaald. Verhalen over duizenden doden. Documentaires over lege straten en stranden. Vertellende opa’s. Allemaal waar gebeurd. Heus.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden