Herman Brood / 'Papa heeft altijd alles groots moeten doen'

Bijna lijkt het alsof in de Amsterdamse concertzaal Paradiso een optreden op het punt van beginnen staat, en geen herdenkingsplechtigheid. De crew, gekleed in shirts van Herman Broods begeleidingsband The Wild Romance, draait aan spotlights, test microfoons en werkt gitaarsnoeren weg.

Alleen de brandende kaarsen op het podium, waartussen even later Broods kist wordt neergezet, geven de voormalige kerk een ingetogen sfeer.

Als de familieleden binnenkomen staart Brood zelf vanaf een enorme Anton Corbijn-foto de zaal in, de zonnebril op zijn neus maakt terugkijken onmogelijk. Manager Koos van Dijk helpt moeder Brood met haar rollator richting podium. Daar omarmt ze Majoor Bosshardt en begroet ze Broods ex-vrouw Xandra en de kleinkinderen. De zaal stroomt vol met muziek- en mediamensen en straatvrienden. De meesten stemmig gekleed, enkele motorfanaten uitgezonderd.

Het gerucht gaat dat zanger Bono van U2 -uitgesproken fan van Brood- zal langskomen. Niet veel later neemt iedereen echter graag genoegen met optredens van The Wild Romance, Hans en Candy Dulfer en een bluesy André Hazes.

Zelfs één minuutje stilte zou Brood volgens zijn vriend Bart Chabot al te lang hebben gevonden. En dus klinkt er vooral muziek en worden toespraakjes met applaus en gejuich beantwoord. Zoals wanneer Chabot met zachte stem zegt hoe moedig Broods besluit was zijn lichaam niet langer te laten voortsukkelen. Chabot is van binnen stuk, maar spreekt iedereen moed in, voor de tijd die 'na het verdriet' komt. ,,Kin omhoog, borst vooruit, zet de tanden in het leven. We waren bofkonten, dat we deze wereldgozer gekend hebben.''

Er volgen emotionele momenten. Tienerdochter Lola zegt ferm dat ze eerst geschokt was, maar nu begrijpt wat haar vader tot de sprong bracht. ,,Je vond het erg dat je niet meer zoals vroeger kon leven. Papa heeft altijd alles groots moeten doen. Hij kon het niet klein en zielig, hij moest sterk doodgaan.'' Ze barstin tranen uit, een vriendin leest verder: 'Dag papa, ik zie je nog wel eens'.

Ik pas goed op je kinderen, belooft Xandra vervolgens. De plechtigheid is voorbij, de zaal stroomt leeg in een met fans gevulde Weteringschans. ,,Brood leeft'', roept dichter Simon Vinkenoog. Vijf bussen en zes limousines brengen familie en genodigden in een stoet naar crematorium Westgaarde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden