Hereniging met kind wordt te vaak geweigerd (opinie)

Het is onaanvaardbaar dat kinderen niet bij hun ouders mogen wonen omdat die te weinig verdienen.

Carla van Os en Karin Kloosterboer en namens Defence for Children International Nederland en Unicef Nederland

Gezinsmigratiebeleid gaat niet alleen over ‘importbruiden’ en ‘importbruidegommen’ maar ook over kinderen. Kinderen horen bij hun ouders te wonen áls en zolang dat in hun belang is. Het maakt niet uit hoe arm of rijk ze zijn, of wat voor nationaliteit of verblijfsvergunning ze hebben. Dat staat, vrij vertaald, in het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind.

In de eerste tien maanden van vorig jaar werd 1700 keer het verzoek afgewezen van een buitenlands kind om bij zijn ouder in Nederland te wonen, 100 keer werd het verzoek van een ouder om bij zijn Nederlands kind in Nederland te mogen wonen afgewezen (Jaarbericht Kinderrechten 2008, Unicef en Defence for Children). Organisaties die zich inzetten voor de rechten van het kind zijn blij met de erkenning dat het niet goed gaat met het respect voor het recht op gezinsleven.

Nederland is – met Groot-Brittannië – het enige land in Europa waar het arme ouders niet wordt toegestaan om hun kinderen bij zich te laten wonen. In Nederland moet je een vast inkomen hebben wil je zoon of dochter welkom zijn. Dat is absurd. Nog absurder is het om trots te zijn op dit beleid. Het feit dat andere landen dit beleid willen volgen, tekent de xenofobe atmosfeer in Europa.

Vorig jaar liep half Nederland te hoop omdat de Congolese Eric uit Klundert uitgezet dreigde te worden terwijl zijn moeder in Klundert inmiddels de Nederlandse nationaliteit had. Moeder en zoon waren elkaar door de oorlog in Congo jarenlang kwijt geweest. Na al die jaren van wanhoop vond in Nederland de innige hereniging plaats. Helaas voor Eric had hij niet de vereiste papieren op zak. Onder Verdonk dreigde uitzetting. Na een breed en luidruchtig maatschappelijk protest (zie bijvoorbeeld www.ericmoetblijven.nl) en een kabinetswisseling, mocht Eric blijven.

Albayrak, de huidige staatssecretaris van Justitie, ziet vaker de redelijkheid en billijkheid in van verzoeken om een uitzondering te maken. Zo maakt ze de aanstaande hereniging mogelijk van Tibetaanse kinderen die in India wachten tot ze bij hun ouders in Nederland mogen wonen. Het blijven echter uitzonderingen.

De verplichtingen uit het Kinderrechtenverdrag voor een kindvriendelijk gezinsmigratiebeleid wil of kan Albayrak kennelijk niet omzetten in regelgeving. Dat is opvallend, juist nu er zo’n gezinsvriendelijke coalitie aan de macht is en er voor het eerst in de Nederlandse geschiedenis een minister van Jeugd en Gezin bestaat.

Gelukkig zijn er rechters die het Kinderrechtenverdrag wél de plaats geven waar het recht op heeft en zich niet laten afschrikken door de standaardformuleringen waarmee de Raad van State hun uitspraken afstraft. Eén van die formuleringen luidt dat de strekking van het Kinderrechtenverdrag niet verder reikt dan het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens wat het respect voor gezinsleven betreft. Dat is aperte onzin, maar die woorden worden steeds maar gekopieerd in uitspraken.

Het Europees Verdrag geeft ruimte voor uitzonderingen. Zo accepteert het Europees Hof vaak het voeren van een restrictief migratiebeleid als reden om bepaalde inbreuken in het gezinsleven toe te staan. Zo niet in het Kinderrechtenverdrag. Dat kijkt namelijk naar het belang van het kind. Als het in het belang van het kind is, hoort het kind bij zijn ouders te kunnen leven.

Het is te hopen dat het gezinsmigratiebeleid nu eindelijk eens echt op de schop gaat en dan graag omploegen met een flinke dosis vruchtbare Kinderrechtenaarde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden