Henri Leconte rust niet altijd op zijn lauweren

PARIJS - Stefan Edberg en Michael Stich kunnen zich een week langer voorbereiden op Wimbledon, het toernooi waaraan ze betere herinneringen bewaren dan aan Roland Garros. Op het Parijse gravel hebben zij dit jaar niets kunnen klaarmaken. Al na drie ronden konden Edberg en Stich hun grasschoenen uit de kast halen.

Het was zaterdag een ware uittocht van favorieten aan de rand van het Bois de Boulogne. Naast Edberg (als nummer twee geplaatst) en Stich (vier) gingen ook Michael Chang (vijf), Richard Krajicek (twaalf) en Aaron Krickstein (dertien) onderuit. In de onderste helft is nog maar een speler actief die een beschermde status had: Petr Korda. De Tsjechoslowaak liet zich niet verrassen door Michiel Schapers. De Eemnesser ging tegen Korda te weinig van zijn eigen kracht uit. Pas in de derde set zocht Schapers meer het net. Die tactische ingreep bracht Korda even uit balans, maar in de laatste set liet de man uit Praag duidelijk zien waarom hij de nummer acht van de wereld is en Schapers de nummer 57: 6-4, 6-2, 3-6, 6-1.

Door het verdwijnen van, op Korda na, alle geplaatste spelers, heeft het onderste deel van het speelschema een bijzonder open karakter gekregen. Dat in tegenstelling tot de bovenste helft, waar met Jim Courier, Goran Ivanisevic (die al in de kwartfinales staan), Pete Sampras en Andre Agassi nog vier spelers uit de top tien in de strijd zijn. Met de acht tennissers die nog actief zijn in de onderste helft, zou zelfs Melkhuisjebaas Piet van Eijsden niet blij zijn: Niklas Kulti (nummer 94 van de wereld), Diego Perez (239), Marcelo Filippini (108), Henri Leconte (200), Petr Korda (8), Jaime Oncins (72), Cedrin Pioline (64) en Andrei Tsjerkasow (34).

De opvallendste naam in dat rijtje is zonder twijfel Henri Leconte, de 28jarige flierefluiter van het Franse tennis. Nadat hij in december tot een held uitgroeide na de Davis Cup-overwinning op de Verenigde Staten, heeft Leconte voornamelijk op zijn lauweren gerust. En waar hij zich met een tennisracket op de baan stapte, kon hij maar weinig laten zien. Van de elf partijen die hij speelde verloor hij er zeven, maar op Roland Garros bloeit Leconte weer helemaal op. Zaterdag zette hij het Court Central op stelten door een eenvoudige drie sets-zege op Wimbledon-kampioen Michael Stich: 7-6, 6-4, 6-4.

Een maand geleden vroeg Leconte zich af of het wel zinvol was om de wild card van de Roland Garros-organisatoren te accepteren. Na zijn nederlaag in Munchen tegen Magnus Larsson had hij zijn racket het liefst in de open haard willen gooien. "Ik voelde mij niet goed en ik was niet blij met mijn tennis" , wist Leconte zich te herinneren. Uit pure wanhoop bracht hij een bezoek aan Frederic Roche, de conditie-trainer van de Franse tennisbond. Zonder een racket aan te raken werkte Leconte tien dagen aan zijn fysieke conditie. "Toen ik daarna goed speelde in Dusseldorf heb ik toch besloten naar Parijs te komen."

Tegen Stich speelde Leconte weer bijna foutloos tennis. De Duitse halve finalist van vorig jaar, die dit toernooi al een prachtig duel met Jim Connors uitvocht, had geen antwoord op het spel van Leconte. In de derde set hoopte Stich dat de Fransman conditionele problemen zou krijgen, maar het werk met Roche wierp zijn vruchten af. Roland Garros 1992 was voor Stich niet een toernooi om met veel plezier op terug te kijken. In de eerste ronde tegen Connors was het publiek massaal op de hand van de Amerikaan en ook in het duel tegen Leconte kreeg Stich de handen van de toeschouwers nauwelijks op elkaar. "Het is niet makkelijk spelen tegen 15 000 mensen" , erkende Stich die volgende week in Rosmalen dubbelt met John McEnroe die Parijs al na een dag met een fikse boete op zak diende te verlaten.

Grootste handicap

Maar de grootste moeite had Stich met het onvoorspelbare spel van Leconte die bijna net zo goed speelde als in 1988, toen hij op Roland Garros de finale haalde. Nu het onderste deel van het schema zo open is, wordt Leconte als een mogelijke finalist gezien. Het probleem met hem is echter dat hij goede dagen met hele slechte kan afwisselen. "Dat is zijn grootste handicap" , meende ook Stich. "Als hij altijd zo speelde als tegen mij, stond hij in de top vijf van de wereld." Toen een journalist hem op de persconferentie na de partij vroeg tegen wie hij het liefst in de finale wilde spelen, antwoordde Leconte zonder aarzeling: "Tegen jou."

Voor Edberg, de Wimbledon-kampioen van 1988 en 1990, viel het doek tegen de Rus Andrei Tsjerkasow, die hij vorig jaar op Roland Garros nog eenvoudig in drie sets had verslagen. Hoewel hij vorige maand in Hamburg eindelijk weer eens een graveltoernooi had gewonnen, was de Zweed niet in zijn beste vorm naar Parijs gekomen. In de tweede ronde liet de Argentijn Gabriel Markus hem na vijf sets ontsnappen, maar Tsjerkasow hield Edberg drie sets lang in een verstikkende wurggreep: 6-4, 6-3, 7-6. Geheel tegen zijn gewoonte in, deed de Scandinavier een aanklacht tegen de arbitrage. Hij vond dat hij zoveel benadeeld was, dat hij niet in zijn spel kon komen. Het was een slechte smoes van een doorgaans goed verliezer.

De enige Zweed die nog in het toernooi zit luistert naar de naam Nicklas Kulti, is 21 jaar oud en woont afwisselend in Stockholm en Monte Carlo. Na zijn overwinning op John McEnroe klopte Kulti zaterdag in de derde ronde Michael Chang. Het was een zenuwslopende partij, waarin Kulti maar liefst acht matchpoints kreeg. Zevenmaal ontsnapte Chang, maar na ruim vier uur spelen werd de Roland Garros-kampioen van 1989 afgeserveerd: 7-6, 2-6, 63, 3-6, 8-6. Op de schouders van Kulti rust nu een zware druk. Sinds 1978 stond er altijd een Zweed bij de laatste acht op Roland Garros.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden