Judo

Henk Grol verliest in Tokio na 25 seconden de laatste hoop. ‘Dit was het jongens. Einde verhaal’

 Henk Grol beseft tijdens zijn partij tegen de Oezbeek Oltiboev dat zijn loopbaan over is. Beeld ANP
Henk Grol beseft tijdens zijn partij tegen de Oezbeek Oltiboev dat zijn loopbaan over is.Beeld ANP

De laatste olympische missie van Grol duurde 25 seconden. Toen lag hij al op zijn rug, in de wetenschap dat hij nooit olympisch kampioen zal worden. Die bijna maniakale droom spatte in Japan uiteen.

Kijk naar Henk Grol. Naar die grote man, met zijn brede schouders. Het hoofd minutieus geschoren. De blik nors, een rimpel tussen de wenkbrauwen.

Kijk naar Henk Grol. De man die zeker wist dat hij de allerbeste judoka ter wereld was. Een sporter die liefst vier keer deelnam aan Olympische Spelen. En nooit won.

Kijk, en zie dat achter al die stoerheid een jongetje zit, dat zichzelf in zijn lange carrière vaak teleurstelde. Een jochie dat op beslissende momenten steeds niet thuisgaf. Dan maakte hij fouten, verweet zichzelf stommiteiten, of onoplettendheid. In die rimpel tussen de ogen ligt de pijn van het nét niet. Van de gouden medailles die hij had willen winnen en niet won. De pijn van een obsessief nagejaagde droom, die nooit werd vervuld.

Henk Grol is de belichaming van pijn, teleurstelling. Maar ook van hoop, steeds opnieuw. Steeds weer stond hij op, schudde hij de mislukkingen van zich af en besloot hij door te gaan. Omdat het toch een keer moest komen, die kers op de taart van zijn loopbaan.

De techniek die hem fataal werd

En zo ging Grol ook naar Tokio, waar hij opnieuw een gooi wilde doen naar het hoogst mogelijke, al wist hij dat dat op 36-jarige leeftijd een opgave van formaat zou zijn. Zeker omdat zijn lijf de sporen draagt van tientallen jaren topsport. De laatste jaren kon hij de fysieke arbeid die hij van zichzelf eist al niet meer aan. En toch ging hij door, omdat hij nu eenmaal nog niet klaar was. Hij wilde nog één keer. Nog een allerlaatste keer.

Het duurde 25 seconden. De Oezbeek Oltiboev gooide hem in zijn eerste partij direct op zijn rug. Ippon. En opnieuw was er na afloop het zelfverwijt. Grol noemde zichzelf een sukkel, die had verloren van een judoka die er niet zoveel van kon. Ja, één techniek. En juist die techniek werd hem fataal. Grol schudde het hoofd. Wilde er niet te veel woorden aan verspillen. Hij had verloren ja. Maar een jankverhaal moest het niet worden. “Dit was het jongens. Einde verhaal.”

Henk Grol schudt tegenstander Bekmurod Oltiboev de hand . Beeld ANP
Henk Grol schudt tegenstander Bekmurod Oltiboev de hand .Beeld ANP

De olympische reis van Grol begon in 2008 in Peking. De jonge, gretige Grol was door zijn mentor Cor van der Geest tot favoriet uitgeroepen. Onder zijn leiding had de jonge Groninger een spectaculaire ontwikkeling doorgemaakt. In zijn jeugdige overmoed verspeelde hij een zekere finaleplaats. Hij spaarde zich niet: “Wat een tactisch onbenul.” De bronzen medaille die hij uiteindelijk uit China meenam, was niet eens een troost.

In Londen (2012) was er opnieuw brons. Deze keer met iets meer berusting. Grol was in de aanloop naar die Spelen een bekende Nederlander geworden, werd geleefd. Mensen sloegen hem op de schouders en Grol liet het zich aanleunen. Op de Spelen zorgde die druk voor spanning. Hij knakte in de kwartfinale. Dat hij uiteindelijk nog derde werd was een troost, maar zeker niet de hoofdprijs waar hij zijn zinnen op had gezet.

Nog één laatste plichtpleging

De echte hoofdprijzen bleven uit. Natuurlijk hij was op Europese kampioenschappen vaak goed, maar de drie finales die hij op wereldkampioenschappen vocht gingen steeds verloren. En in Rio de Janeiro (Spelen 2016) lukte het ook al niet. Hij kondigde direct daarna zijn afscheid aan, maar besloot daar later op terug te komen. Er brandde nog iets in het winnaarshart van de judoka. Hij wilde, nee, moést nog één keer.

In Japan, het land dat leeft voor judo. Opnieuw lukte dat niet. Hij maakte weer een fout, en weer tegen een tegenstander die hij niet al te hoog aanslaat. Hoofdschuddend kwam al op de tatami het besef. Het zal er nooit van komen.

Na afloop wilde hij vluchten, zei hij. Weg van alles. Weg van de pijn, weg van de vragen. Maar zaterdag wacht nog één laatste plichtpleging, de teamwedstrijd. Hij zal meedoen, alles geven. “Alleen telt die wedstrijd niet meer echt. Ik kwam voor mezelf. En dat is klaar.”

Lees ook:

Sanne van Dijke wil dat haar broer ‘hierboven’ trots is op haar medaille

Sanne van Dijke heeft als eerste Nederlandse judoka in Tokio een medaille gewonnen: brons. Noël van ’t End stond met lege handen. Beiden zijn wereldtop, beiden verloren voor hun gevoel goud.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden