Review

Hengstige Iggy Pop brengt op Lowlands een grommend protest tegen de ouderdom

Ruim 55.000 bezoekers kwamen dit weekend naar het Lowlands-festival in Biddinghuizen. Niet alleen de zondagsbuien, ook de beste bands kwamen uit Engeland.

Lowlands gaat dag en nacht door - in tenten, campingdisco’s of in de open lucht - maar het officiële terrein is diep in de nacht helemaal leeg. Hoewel: in die eilandengroep van tenten en podia en kunstwerken ligt dan één man te slapen, in een klein hutje, naast een zelf geplant bos. Als hij ’s naar het toilet wandelt en te dicht bij die stille stammen komt, begroeten ze hem met zachte marimbaklanken, vogelgeluiden, krekelgetsjirp en flitslichtjes.

Overdag is deze kunstenaar Christopher Janney met zijn gele regenjas een opvallende boswachter. Vanuit een klapstoel ziet hij festivalgangers zich om de lantaarnpaalachtige constructies heen draaien en de handen langs de stammen strijken. Zo ontstaat er een bomensymfonie, de Sonic Forest komt tot leven.

„Ik ben zowel architect als jazzmuzikant en combineer die twee disciplines door een ruimte van muziek te maken”, zegt de Amerikaan. In zijn werk houdt hij zich bezig met natuur en technologie, wat volgens hem geen vijanden zijn. Het resultaat is environmental music: „Rustgevend en geruststellend. Hopelijk wordt het ooit een genre bij de Grammy’s.”

Dat de veertiende editie van Lowlands geslaagd is, kwam niet alleen door de succesvolle optredens van vooral Britse bands als Arctic Monkeys, Muse, Bloc Party, Snow Patrol, The Magic Numbers, Razorlight en Massive Attack. Of door het meevallende weer op vrijdag en zaterdag. Ook de weer groeiende aandacht voor beeldende kunst en de terugkeer van theater en dans in het Juliet-theater zijn bepalend voor de uitstraling van het festival.

Cabaret doet het altijd goed. Bij het improvisatie-kwartet Op Sterk Water wordt fanatiek gesprint om de beste plaatsen, waarna al snel een wave rondgaat. Dat de voorstelling blijft hangen op stinkende festivalgangers en de verkeerde borsten van de verkeerde vrouw voor de verkeerde tent, vergroot de populariteit van het gezelschap alleen maar.

Theatergroep Aluin uit Utrecht bracht op Lowlands al eens ’Medea’. Dat ging best goed, maar nu houden ze meer rekening met het jonge publiek, zegt acteur Arend Brandligt (32). Dat betekent bier en seks, maar ook een zoon die met zijn dementerende vader praat, en klemmende vraagstukken als: waarom draagt een kamikazepiloot een helm? De scènes komen uit de oudere voorstelling ’Putlucht’. „Het verrast me dat er zoveel belangstelling was, met dit mooie weer zou ik buiten een bandje gaan kijken, zoals de Fun Loving Criminals”, zegt Brandligt na afloop. Dan gaat hij backstage, niet om popsterren te spotten maar: „Om popster te zijn!”

Het Lowlandspubliek is te eigenzinnig om snel in kaart te brengen. Toch wordt dat wel geprobeerd. Spinvis vraagt zijn publiek straks de denkbeeldige enquêteformulieren onder de stoelen in te leveren, en zet dan ’Het Voordeel van Video’ in, een nummer boordevol vragen als: ’Bent u graag alleen? Gaan de dagen te snel? Mist u iemand die al weg is, al heel erg lang? Droomt u vaak nog van het ziekenhuis? En hoe komt dat dan? Of wilt u dat niet weten’?

Zonden worden ook geïnventariseerd, en wel in Het Biechthuis, beschilderd met hemelse wolken. Binnen kun je je hart luchten voor de microfoon. Kunstenaar Astrid Ariës neemt al die bekentenissen op en brengt ze uit op cd. Nu al zijn ze iets verderop live te beluisteren. Twee jongens zitten al een tijdje tevergeefs bij de koptelefoons. „Het festivalpubliek kropt zijn problemen op”, verklaren ze de wachttijd.

En ook de Tilburg Cowboys willen weten wat voor mens die Lowlandsganger is, en wat hij van ruilen vindt: Verbroederend? Intermenselijk? Gezellig? Of antiglobalistisch? Lever het formulier in bij de Ruil-O-Rette-caravan en ruil dan je T-shirt voor het shirt dat iemand bij een eerdere transactie achterliet. „Er hangen 150 shirts in voorraad. Continu draaien er twee wasmachines en twee drogers, zodat je altijd iets schoons meekrijgt”, zegt cowboy Chris Gribling. „Veel mensen zijn blijer in andermans shirt. In de voorbije uren is al 300 maal geruild. We zijn een tevredenheidsbevorderende faciliteit.”

’Heel vrouwelijk’, schrijft ene Freek op het formulier achter het vakje ’Eigenlijk ben ik...’, en trekt een fris roze shirt aan.

Ondertussen zijn flink wat bands ’blijer met andermans song’. Er wordt veel gecoverd: Hard-Fi verdwaalt in een trage versie van ’Seven Nation Army’ van de White Stripes, de band waarvan gitarist Jack White een dag later met zijn vriendengroep The Raconteurs ’Bang Bang (My Baby Shot Me Down)’ van Nancy Sinatra als venijnige jaren zestig rocksong brengt.

Nieuw Brits poptalent Paolo Nutini, een ruige Jamie Cullum, sluit zijn set af met de hit ’Crazy’ van Gnarls Barley. De Zweed José González speelt met onderkoelde stem en bezwerend gitaarspel zijn hit ’Heartbeats’, terwijl de makers ervan, The Knife, ’s avonds hun eigen versie brengen in een elektropopshow die te typeren valt als Mondriaan in het spookhuis. Van deze Olof en Karin Dreijer zijn alleen neus en ogen te zien, verder is alles zwart en doet de licht-en-laserman zijn werk. Kunstig, maar al snel ook te onpersoonlijk.

Iggy Pop is daarentegen één en al ego. Met zijn ruig rockende Stooges brengt hij een grommend protest tegen de ouderdom - al zou je hem door zijn fanatisme juist ouder schatten dan zijn 59 jaar. Nogal hengstig rent hij over het podium, zijn lange manen wapperen achter hem aan en steeds trekt hij een holle rug om zijn sportschoolspieren en ribbenkast te tonen. Hij neemt bovenop een versterkerkast uitdagende poses aan, duikt het enthousiaste publiek in en nodigt toeschouwers uit op het podium, zijn speeltuin van de eeuwige jeugd.

In energie doet Pop zelfs niet onder voor de 19-jarige zangeres Jemina Pearl Abegg van Be Your Own Pet, en dat zegt wat. Het idee dat het bij dit garagerockviertal uit Nashville om een tekentafelcarrière gaat, smelt weg door de verhitte performance van Abegg.

De opzienbarendste crossover staat op naam van Matis-yahu, een traditioneel joodse muzikant uit Brooklyn, die een aanstekelijke mix van reggae, rap, beatboxing, dub en rock brengt. Dat hij de polder toespreekt met een opgewekt ’hello Amsterdam’ komt vast doordat hij met zijn hoofd zo bij Jeruzalem is. Als hij die stad vergeet komt er geen vuur meer van zijn tong, zo rap-zingt hij in ’Jerusalem’, een nummer waarin hij ook de holocaust memoreert en de bedreigingen waarmee Israël te kampen heeft.

Meer acts verwijzen naar de wereldpolitiek. Zo laat Massive Attack middenin zijn stemmige zaterdagavondshow weten dat het allemaal beter wordt als hun premier Blair eenmaal weg is en de Verenigde Naties sterker worden. Vervolgens spelen ze ’Safe From Harm’, een nummer over wraak en de wereld bevrijden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden