Klein Verslag

Hengelo, stad van grote momenten

Zicht op Hengelo Beeld Wim Boevin000
Zicht op HengeloBeeld Wim Boevin000

Zoals vaker peil ik hier de stemming van de dag en opnieuw is die dag een grijze, met even een vlek van licht dat de bomen kortstondig goud laat kleuren. En altijd is er het grote nieuws en het kleine, dat in deze kolommen vreedzaam samenwoont, zoals - stel ik me voor - bij de meeste mensen die hun dagelijkse leven leven.

Even voorbij het middaguur, toen het bijna donker was, zat het stationsrestaurant waar ik vaak vertoef vol - alle tafels bezet.

Men at, men dronk, men las, men sprak. Uit opengeklapte beeldschermen viel licht over koffiekoppen en soepkommen. Hier en daar verried een rol-koffer dat dit een lokale tussenstop was voor reizigers, een doorgangsoord voor passanten die straks in treinen zouden stappen en in alle windrichtingen verdwijnen.

Zelf doolde ik even door de immense hal, waar meisjes chocoladerepen uitdeelden van Ritter Sport, In de kiosk bekeek ik de voorpagina's van buitenlandse kranten; de Duitse openden allemaal met het vonnis dat in Den Haag over Mladic was geveld, de Britse openden allemaal met de begroting van de regering-May.

Dat zei iets over Europa, bedacht ik, maar ik wist niet precies wat, want er was weer enige novembersomberte over me neergedaald. Thuis had ik door een fotoboek gebladerd waaraan ikzelf had bijgedragen. 'Hoe mooi is Hengelo wel niet' heet het.

Het was samengesteld door een oud-redacteur van de Twentsche Courant, die aan ruim zestig betrokkenen (bewoners, oud-bewoners) had gevraagd een dierbare plek in Hengelo te benoemen. Hijzelf regelde er een foto bij.

Hengelo.

Grijs, grauw, duf, saai.

Zo'n imago heeft de stad.

Maar ook in zulke steden groeien mensen op, of vinden er een fijn huis.

Ik bracht er een deel van mijn jeugd door, mijn moeder is er dit jaar gestorven. Ze woonde aan de parkeerplaats achter de Hema, met uitzicht op de Lambertuskerk, de kerk waar ik misdienaar was geweest en als zesjarige had geleerd 'Et cum spiritu tuo' te zeggen.

Tekst loopt door onder de afbeelding.

Fragment uit Marcelino pan y vino Beeld Wim Boevin000
Fragment uit Marcelino pan y vinoBeeld Wim Boevin000

Mijn jeugd was geen ongelukkige, ik ging vanuit ons kleine huis naar de lagere school, speelde in ons doodlopende, onverharde straatje, deed boodschappen bij kruidenier Landman, haalde in de winter met de kolenkit kolen uit het kolenhok en deed bij toerbeurt de afwas. Ik was verliefd op mijn juf, op Gea, later op Michele.

De stad was de stad. Hij was er gewoon. In de cinema, allang opgeheven, zag ik mijn belangrijkste jeugdfilm, 'Ali Baba en de veertig rovers'. Op de zwartwit televisie, aanvankelijk met een bedrade bezemsteel als antenne zag ik het diep-katholieke, ontroerende: 'Marcelino pan y vino'. Over een weesjongetje dat op de zolder van een klooster spreekt met een zich aan hem openbarend kruisbeeld.

Dat saaie, grauwe Hengelo was het toneel van grote momenten. Als tiener dansend op 'Riders on the Storm' en 'Sweet Jane' in De Walvis en daarna in een nacht de zoen en meer in dat portiek in de Marktstraat - een inwijding.

Er is geen kloof tussen Amsterdam en Hengelo. Hoe mooi is Hengelo wel niet is een fraai boek, al komt geen van de auteurs tot de kern denk ik. Ook ik niet.

En nu is het november en Siemens verlaat de stad. Daar waar een hart was, is een gat geslagen.

Lees hier meer afleveringen van de rubriek Klein Verslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden