Hemeltjedank voor die paar beloftes op Pinkpop

Pinkpop | Het driedaagse festival in Landgraaf sprankelde niet zo. Maar wie maalt daarom als er een Beatle komt spelen.

Kan een headliner te groot zijn? Zo groot dat hij alle aandacht naar zich toe trekt, zo groot dat hij het verwachtingspatroon van een heel weekend in beslag neemt, zo groot dat zijn komst een dusdanig gat in de festivalbegroting slaat dat er maar weinig overblijft voor een spannend middensegment?

Nee, natuurlijk kan een headliner niet té groot zijn. Hooguit te gedateerd. Maar niet een Beatle. Die is onsterfelijk. Pinkpop 2016 zal vooral de popgeschiedenisboeken ingaan als de editie waarop organisator Jan Smeets het eindelijk was gelukt Paul McCartney naar Limburg te krijgen. Evenals twee jaar terug, toen de komst van de Rolling Stones al ver van tevoren een zindering rond de drafbaan van Landgraaf veroorzaakte, stond afgelopen weekend voelbaar in het teken van de komst van McCartney, gisteravond.

En afgelezen aan de kaartverkoop van de afgelopen jaren werkt het Pinkpop-recept. Boek een paar hele grote, overbekende namen, vul het overgrote deel van het affiche in met niet al te uitdagende radiopop, en voilà, je verkoopt 120.000 tickets - dag- en weekendkaarten bij elkaar opgeteld. Dat zo muzikale uitholling op de loer ligt, was vooral te merken op de zwakke Pinkpop-vrijdag.

Die begon met een aantal saaie, overgecontroleerde optredens. Bastille en Lukas Graham zijn leuk, aardig en degelijk, avontuurlijk beslist niet. Years & Years en James Bay zijn namen zoals er zoveel prijken op de Pinkpop-poster: vorig jaar overal gespeeld, nu te zien in Landgraaf. Even dreigde Pinkpop te verworden tot de setlist van de schorre doch overenthousiaste soulzanger John Newman: wachten op die ene grote hit, de rest louter vulsel.

Maar gelukkig bleek producer Diplo bij de stuiterballendance van zijn project Major Lazer zijn machismo in goud waard, het gaf die tamme eerste dag zijn aanstekelijke hoogtepunt. Dat had eigenlijk moeten liggen bij de Red Hot Chili Peppers, maar die vielen als dagafsluiter wat tegen. Ondanks de tomeloze inzet van de haast schuimbekkende bassist Flea kleefde er toch een plichtmatig randje aan de rommelig klinkende show van de funkrockveteranen.

Nee, dan Rammstein. Deze puntstrakke Duitsers weten hoe je een avond moet afsluiten: met vuurwerk en vlammenwerpers. Niet moeilijk doen, zo hoort het op Pinkpop, vandaar dat de rammel-indie van Parquet Courts zo dood als een pier sloeg, in de slecht gevulde kleine tent. Het Pinkpop-publiek vindt heus niet alles prima, je moet ze voor je winnen: Lucky Fonz III toonde zich daar een meester in, cabaretesk deed hij Landgraaf voor zich smelten met zijn opbeurende Nederfolk.

Toch was dat publiek vroeger aantoonbaar lastiger. Werd hitparadeband Doe Maar 33 jaar terug nog met appels bekogeld, dit jaar werden ze in de armen gesloten met een feest der nostalgie. Vooral toen Joost Belinfante bij Henny Vrienten en Ernst Jansz aanschoof voor 'Nederwiet' (wie-de-wie-de-wiet) bleek hoe tijdloos popmuziek eigenlijk kán zijn.

Want luisteren we over dertig jaar nog naar Kygo? Het is te hopen van niet - het smeuige sausje van panfluitklanken dat de Noorse danceproducer over al zijn remixes heen giet ten spijt. Hij had dit weekend ten minste nog enkele gastvocalisten op het podium, anders dan Avicii vorig jaar, maar dance blijft moeilijk, op Pinkpop.

Hemeltjedank dus voor iemand als Harts, een piepjonge Australische rockgod-in-wording. Zijn duizelingwekkende gitaargeluid leunt nog erg op dat van grootmeester Jimi Hendrix, en zijn nummers hebben nog aan afwisseling te winnen. Maar dit was dé belofte van dit Pinkpop - ze waren er dus toch.

Pinkpop is gewoonweg het grootste popfestival van Nederland. Ja, er waren belegen namen, er miste avontuur met de vele strakke doch voorspelbare popshows. Er mag nog flink worden gewerkt aan het hiphopgehalte, maar verder is op Pinkpop iedereen welkom. Van Rammstein-fans in het zwart tot tienermeisjes die konden wegdromen bij Douwe Bob, Jim Morrison of Lucas Hamming.

En als je dan een Beatle kan boeken, toch zo'n beetje de oervader van de moderne westerse popmuziek, die gisteravond alles en iedereen samenbracht, wie maalt dan nog om het gebrek aan sprankel?

HHHHH

Lees op Trouw.nl een verslag van het afsluitende optreden van Paul McCartney.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden