Hemelse vissen en helse branden in Fries dorpje

Het was de week van de wonderbaarlijke visregen. Meer dan 2500 exemplaren daalden uit de hemel neer in de nieuwe NCRV/NTR-dramaserie 'De geheimen van Barslet'. Matthijs van Nieuwkerk had op zijn bureau het 'mirakel' van Barslet gevisualiseerd: een berg namaakvissen. Want stel je voor dat de kijker denkt: Hè, wat? Een visregen? Hoe kan dat nou? Ik weet niet eens hoe een vis eruit ziet. Dat moet je natuurlijk voorkomen.

Hoe zit dat met die vissen?, zoog de DWDD-presentator? Laat dat mysterie toch voortbestaan, dacht ik, maar helaas, regisseur Boris Paval Conen en specialist special effects Dennis Kleyn keerden het visnet volledig binnenstebuiten. Ze hadden het foefje afgekeken van 'Magnolia', de dramafilm uit 1999, waarin regisseur Paul Thomas Anderson kikkers uit de lucht laat vallen.

Kikkers of vissen, het maakt niet zoveel uit, wisten de heren, als je er maar op let dat je naast 'computer gegenereerde dieren' genoeg 'echte' exemplaren gebruikt. "Eén echte vis op het hoofd van een acteur maakt alle digitale vissen goed", meende Conen. Kleyn vertelde dat ze een honkballer hadden ingehuurd om de vissen vanuit een hoogwerker op de acteurshoofden te werpen. Zo'n man kan goed mikken. Vandaar. "Het doet wel pijn hoor", onthulde Conen. "We hebben onze arme acteurs mishandeld. Eentje zei: Zo houd ik het niet vol."

Tafelheer Prem Radhakishun graaide in de stapel plastic vissen, sloeg er één tegen zijn voorhoofd en vroeg verbouwereerd: "Zo gaat dat dus?" Hij had nog geruime tijd nodig om het besprokene te verwerken, dat zag je zo.

Over voorpubliciteit had de nieuwe serie niet te klagen. Vóór deel één op tv was, had de reeks al drie nominaties voor Gouden Kalveren op zak. De VPRO liet in 'Het gala van de Nederlandse film' nogmaals de trailer met vallende vissen zien. Niettemin had de jury anders besloten. Geen Beelden voor Barslet.

De serie is er niet minder om. Je voelt vanaf de eerste minuut een zinderende spanning, al komt dat mede doordat we al dagenlang lekker worden gemaakt . Een marketingprijs is het minste waarmee men deze reeks mag belonen. Toch is ook het acteerwerk van grote klasse. Hoofdrolspelers Dragan Bakema (dorpsagent Bjorn) en Sallie Harmsen (serveerster Manon) wekken in deel één voldoende nieuwsgierigheid om ook volgende week weer te willen vertoeven in het denkbeeldige dorp in Friesland (in werkelijkheid Easterlittens), waar plagen van Bijbelse proporties plaatsvinden: niet alleen hemelse vissen, maar ook helse branden. Dat alles gegoten in een surrealistisch jaren-vijftigsfeertje: touwtje springende meisjes in jurken, dreigend klokgebeier, kerkgang op zondag en een agent die met z'n wrede aanpak tegenwoordig meteen Kamervragen zou krijgen van Emile Roemer.

Het scenario (van Anjet Daanje) is ingenieus, bijna wiskundig, en bovenal een dramaturgisch hoogstandje. De apocalyptische gebeurtenissen worden elke aflevering vanuit een andere hoofdpersoon bezien: één verhaal, zeven waarheden. Ik krijg hetzelfde gevoel als bij lezing van Belcampo's 'Het grote gebeuren': de eindtijd is aangebroken. Dat een jaar later nog vissen werden teruggevonden in de dakgoten van Easterlittens maakt me er niet geruster op.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden